Supremes

Supremes

Γίνεται η μόδα να αλλάξει τον κόσμο; Γίνεται!
  • A-
  • A+

Η ιστορία των Supremes μοιάζει σίγουρα με παραμύθι. Μάλιστα, στο σενάριό της περιλαμβάνονται και γοβάκια. Μόνο που, όταν είσαι μαύρος και ζεις στη ρατσιστική Αμερική του ’60, ένα γοβάκι, έστω και μαγικό, δεν είναι αρκετό για να φέρει το happy end στο παραμύθι σου. Χρειάζεται τσαμπουκάς και αγώνας.

Η μεταμόρφωση των κοριτσιών σε Χόλιγουντ ντίβες δεν προέκυψε τυχαία. Είναι 1964 όταν ο Μπέρι Γκόρντι, ιδρυτής της Motown, εμπεδώνει τους όρους λειτουργίας της βιομηχανίας του θεάματος των λευκών και αποφασίζει να θέσει σε λειτουργία και τις δικές του μηχανές. Στόχος του να εισέλθει σε μια αγορά κι ένα σύστημα από τα οποία οι μαύροι καλλιτέχνες είναι αποκλεισμένοι. Πρώτη του κίνηση να στήσει το πρόγραμμα Καλλιτεχνικής Εξέλιξης, στο πρότυπο των «σχολών γοητείας» του Χόλιγουντ των δεκαετιών ’30 - ’40.

Διδάσκοντες, μόνο πρωτοπόροι: Η Μαξίν Πάουελ, η πρώτη μαύρη ιδιοκτήτρια πρακτορείου μοντέλων, αναλαμβάνει τη διδασκαλία «καλών τρόπων», ο θρυλικός χορογράφος Χόλι Άτκινς την κινησιολογία και ο Μορίς Κινγκ το μπλαμπλά επί σκηνής και τηλεοπτικών εμφανίσεων. Οι απόφοιτοι του προγράμματος είναι πλέον public wise: Ο Μάρβιν Γκέι έχει μάθει πώς να τραγουδά με τα μάτια ανοιχτά, η Μάρθα Ριβς πώς να μπαίνει με αέρα σε έναν δημόσιο χώρο, οι Temptations πώς να χειρίζονται τους φαν τους. Η επιτυχία είναι πάντα και θέμα εμφάνισης.

n

Για τις Supremes υπάρχει έξτρα μεταχείριση. Όταν οι σχεδιαστές Μπομπ Μακί και Μάικλ Τράβις τίθενται στις υπηρεσίες του, το γκρουπ ξεφεύγει οριστικά από το μαντρί των -ettes της εποχής. Σύντομα βιογραφικά: Ο Μάικλ Τράβις δοξάστηκε για τις σχεδιαστικές του προτάσεις στο Μπρόντγουεϊ, ενώ ο Μπομπ Μακί, ο λευκός γκουρού του στιλ, έχει χαρακτηριστεί «σουλτάνος της πούλιας», έχει ράψει για τις μεγαλύτερες σταρ (από την Μπάρμπι και τη Μινέλι μέχρι τη Μαντόνα και τη Σερ) κι έχει δηλώσει: «Γυναίκα που φοράει τα ρούχα μου δεν φοβάται τις κριτικές».

n

Με τη συνδρομή τους, οι Supremes γίνονται οι πρώτες εκπρόσωποι της αφροαμερικανικής μαύρης καλλιτεχνικής κοινότητας που τολμούν να είναι θηλυκές, κομψές, κοκέτες, γκλάμορους. Ο μηχανισμός του Γκόρντι πιάνει τόπο. Τη στιγμή που στο Γκάρι της Ιντιάνα οι λευκοί αποχωρούν ομαδόν γιατί έχουν αφροαμερικανό δήμαρχο, οι «χαϊδεμένες» της Motown καταπατούν το άβατο της Φιλαρμονικής της Νέας Υόρκης και του τηλεοπτικού «The Ed Sullivan Show». Από το 1965 συγκεντρώνουν λεγεώνες πιστών, ανεξαρτήτως χρώματος, κάνουν hits, σάουντρακ ταινιών και περιοδείες, παίζουν σε μεγάλα κλαμπ, αποκτούν μέχρι και τη δική τους φίρμα ψωμιού, είναι περιζήτητες από ένα ευρύ και παγκόσμιο νεανικό ακροατήριο.

Το παρουσιαστικό τους, είτε στις συναυλίες είτε στις τηλεοπτικές εμφανίσεις, καταρρίπτει κάθε προηγούμενο. Το τρίο αλλάζει συνεχώς στιλιστική ιδεολογία, μαλλιά και μουσικό στίγμα, αλλάζει τη βιομηχανία των καλλυντικών, η οποία αναγκάζεται λόγω ζήτησης να δημιουργήσει προϊόντα για μελαψές επιδερμίδες, αλλά προπάντων αλλάζει την αντίληψη των μαζών απέναντι στις ικανότητες και τα ταλέντα των μαύρων.

n

Το 1967 οι σκληροπυρηνικοί των Μαύρων Πανθήρων τους προσάπτουν την κατηγορία «όχι αρκετά μαύρες». Δύο χρόνια μετά, το ακροατήριό τους φυλλορροεί, η διάλυση και η σόλο καριέρα της Νταϊάνα Ρος αρχίζουν να διαφαίνονται στον ορίζοντα. Η επιτυχία των Supremes και της Motown είναι πάνω από όλα κοινωνική και πολιτική. Και προέκυψε με «ύπουλο» τρόπο, μέσω του dress code και της εικόνας. Αν στα 80s οι πανκ έφτυσαν στον παλιό κόσμο παραμάνες και μοϊκάνες, ο Γκόρντι τον είχε πυροβολήσει πολύ νωρίτερα με πούλιες και ντραπέ. Και τον είχε ταρακουνήσει. Γίνεται τελικά να αλλάξει η μόδα τον κόσμο; Γίνεται!

n

n

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ΔΗΜΟΦΙΛΗ

Κέιτ Μίντλετον, βασίλισσα Ελισάβετ, πριγκίπισσα Νταϊάνα, βασίλισσα Ελισάβετ
Γιατί το Μπάκιγχαμ έχει τέτοιο «κόλλημα» με τα ρουμπίνια;
Back to top