Οικογένεια Μπέκαμ: Οι οικογενειακές εντάσεις και η αμύθητη περιουσία

Τους τελευταίους μήνες η οικογένεια Μπέκαμ είναι συνέχεια στα πρωτοσέλιδα, τουλάχιστον των Εγγλέζικων σάιτ και εφημερίδων: ο μεγάλος γιος τους ο Μπρούκλιν, που φαίνεται εντελώς κοκορόμυαλος αλλά δεν θα τον λυπηθούμε κι όλας, πριν από λίγο καιρό ζήτησε να πάψει κάθε επικοινωνία με τους γονείς του, μια και παντρεύτηκε την επίσης κοκορόμυαλη πλην όμως εκατομμυριούχα Νίκολα Πελτζ, άλλαξε το όνομά του σε Πελτζ-Μπέκαμ, και δεν έχει ανάγκη πια τα άλλα εκατομμύρια, αυτά των γονιών του. (Τη Νίκολα την πέτυχα σε κάποια κουλή ταινία που έκανε την ηθοποιό και ήτανε ξυλάγγουρο, αλλά έχει τόσα πολλά εκατομμύρια από τον μπαμπά της που δεν ιδρώνει ντιπ καθόλου για την αποψάρα μου, ούτε για κανενός άλλου την αποψάρα…)

Το ζεύγος Μπέκαμ λοιπόν, το ‘22 είχε περιουσία άνω των 100 εκατομμυρίων δολαρίων, ή ευρώ, ή λιρών Αγγλίας, και το ‘26 η περιουσία αυγάτισε, ορίστε που έχει φτάσει τα 450 εκατομμύρια – δεν έχει σημασία το νόμισμα γιατί το ποσόν είναι αδιανόητο έτσι κι αλλιώς, οπότε ας μη σκάμε για το συνάλλαγμα: οι Μπέκαμ, Ντέιβιντ, Βικτόρια και τα τρία παιδιά που εξακολουθούν να αγαπάνε τους γονείς τους, η λοιπή οικογένεια (πλην του χαζοβιόλη Μπρούκλιν) κολυμπάει στο χρήμα, με σπίτια, πύργους, παλάτια και βίλες σε όλο τον κόσμο. Κατά έναν περίεργο τρόπο, όσο τα δικά μας οικονομικά πηγαίνουν στα Τάρταρα, τόσο τα μπικικίνια των Μπέκαμ ανεβαίνουν στα ουράνια. Άρχισα να διαβάζω για την ακίνητη περιουσία τους και βαρέθηκα να μετράω πισίνες, κρεβατοκάμαρες, γήπεδα του γκολφ/τένις/μπάσκετ/ποδοσφαίρου, άλλες κρεβατοκάμαρες και μπάνια, όλα με μπανιέρες, χώρια τα βεσέ. Η Βικτόρια, φίρμα ήδη και πετυχημένη με το μουσικό συγκρότημα Σπάις Γκερλς από τη δεκαετία του ’90, έστησε ως ντηζάινερ μια εταιρεία με ρούχα που ναι μεν «είχε μπει μέσα κατά 55 εκατομμύρια το 2022» σύμφωνα με δημοσίευμα (δε μας νοιάζει ποιανού, ούτε θα αμφισβητήσουμε τα χρέη της, σάμπως δικά μας είναι;) παρ’ όλα τα φέσια ίσως και τους τζερεμέδες της εταιρείας, η Βικτόρια πουλάει φουστάνια, ταγιέρ, σακάκια και τσίτια πάρα πολύ πανάκριβα, σε «περισσότερα από 400 καταστήματα σε όλο τον κόσμο». Μπορεί να δυσκολεύεται το κορίτσι, αλλά δεν έχει κάνει και το σκατό της παξιμάδι: έχει μια συλλογή από «περισσότερες των εκατό» τσάντες Μπίρκιν, η αξία της οποίας εκτιμάται στο ενάμιση εκατομμύριο. Λεφτά, όχι στραγάλια.

Ο Ντέιβιντ όμως είναι ο κύριος κουβαλητής στην οικογένεια, γι’ αυτό και του επιτρέπεται να τσιλιμπουρδίζει πότε-πότε: ο σπουδαίος πράγματι ποδοσφαιριστής που ξεκίνησε τη λαμπρή καριέρα του στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, η οποία τον πούλησε στην Ρεάλ Μαδρίτης (το 2003) για 40 συμμαζεμένα εκατομμυριάκια, σκίζει εμπορικά με κύριο προσόν το ωραίο του χαμόγελο, τη φωτογένεια και συμπαθητικότητά του, την κορμάρα του και τη σέξι συλλογή του από μικροσκοπικά μαγιό. Μικροσκοπικά εννοώ τύπου-μισά-σπίντο, με την ανατομία του να στολίζει διάφορα κότερα, σκάφη, καράβια και ποταμόπλοια. Με το «ανατομία», και με την όχι πολύ σωστή συντακτικά παραπάνω φράση, θέλω απλώς να πω ότι έχει μεγάλο πουλί, και δεν ντρέπεται να το μισο-δείχνει με κάθε ευκαιρία, μια και του αρέσει να βγάζει για ηλιοθεραπεία τα πολλά τατουάζ του.

Το ζεύγος Μπέκαμ ποζάρει συχνά, μη πούμε συνέχεια, φωτογραφίζεται άψογα και βγάζει επιπλέον λεφτά χάρη στη φωτογένειά του γιατί δουλεύει καλά το σπόνσορινγκ, εκτός από τη διαφήμιση εμπορικών προϊόντων, από αθλητικά ρούχα, εσώρουχα και παπούτσια μέχρι μπαστούνια του γκολφ, κρέμες, αναψυκτικά και ανδρικά μαγιό, εννοείται. Η Βικτόρια λανσάρισε μια σειρά μακιγιάζ, στην οποία μπλέκει την κόρη της για να ξεκινήσει η μικρή μια καριέρα, «να μάθει να δουλεύει» όπως λέει η μαμά της, ας είναι ακόμα τσικό. Τα άλλα δύο αγόρια της οικογένειας είναι νόστιμα – και τα τέσσερα παιδιά έχουν πάρει από τους πανέμορφους γονείς, Βικτόρια και Ντέιβιντ – και κάνουν διάφορα ελαφρώς καλλιτεχνικά πράγματα, ο ένας μάλιστα παίζει μπάλα. Ο Ντέιβιντ είναι πρόεδρος και συν-ιδιοκτήτης της ποδοσφαιρικής ομάδας Ιντερ Μαϊάμι, οπότε είχε το παιδί ένα γηπεδάκι να προπονείται, δεν χρειαζόταν να τρέχει αλλού κι αλλού. Το ’25 ο Κάρολος της Αγγλίας έχρισε τον Ντέιβιντ ιππότη, «για τις υπηρεσίες του στον αθλητισμό», νομίζω και για τη φιλανθρωπική του δράση, παρόλο που πριν μερικά χρόνια είχανε βγει στη φόρα κάτι μηνύματα (του Ντέιβιντ) που έβριζε την ιπποτο-σύνη και όλο το σχετικό, απηρχαιωμένο Εγγλέζικο σύστημα. Είχε κατηγορηθεί τότε για ξινότητα, κατά το «όσα δεν φτάνει η αλεπού», αλλά το κοινό τον συγχώρεσε γρήγορα και τα ξέχασε όλα, μαζί με τα τσιλιμπουρδίσματά του, όπως τον συγχώρεσε και η Βικτόρια. Σιγά μη καθόταν να σκάσει, με τόσες τσάντες στις τόσες ντουλάπες της.

Σε μια επικαιρότητα που οδηγεί βουρ στην κατάθλιψη, σε μια καθημερινότητα ασταμάτητης ορθοπεταλιάς, οι Μπέκαμ μού φαίνονται σαν ανάσα ανοησίας, ελαφρότητας και κινηματογραφικής λάμψης. Σίγουρα θα έχουν τα ζόρια τους – ο ψωνέτος γιος που τους έκοψε την καλημέρα δεν είναι αστεία ποσότης, η Βικτόρια έχει η καημένη κάλους στα πόδια, ο Ντέιβιντ δυσκολεύεται να βολέψει τόσα τατουάζ, ή το πουλί του, και σίγουρα θα τσουμαδιούνται αναμεταξύ τους όταν κλείνουν οι κάμερες… αλλά όσο ξέρουμε για αυτούς μόνον αυτά τα οποία αφήνουν να βγούνε στη δημοσιότητα κι όσο δουλεύουν σκληρά πάνω στη λαμπερή δημόσια εικόνα τους, οι Μπέκαμ, χωρίς να το θέλουν, κάπως κάνουν τη μέρα μας λίγο καλύτερη.