Ντόλι Πάρτον: Όλοι έβλεπαν την περούκα, εκείνη ήξερε ακριβώς τι έκανε

Τον Δεκέμβριο του 1977, η Ντόλι Πάρτον κάθισε απέναντι από τη Μπάρμπαρα Γουόλτερς για μια συνέντευξη που έμελλε να μείνει από τις πιο χαρακτηριστικές της καριέρας της. Η Γουόλτερς είχε απέναντί της μια νεαρή σταρ της κάντρι με ξανθιά περούκα, στρας, έντονο μακιγιάζ και μια εμφάνιση που δεν περνούσε απαρατήρητη. Και ήθελε να μάθει τι ακριβώς κρυβόταν πίσω από όλα αυτά. «Δεν χρειάζεται να μοιάζεις έτσι», της είπε - περίπου. Και κάποια στιγμή ήρθε η ερώτηση: «Νιώθεις ποτέ ότι είσαι ένα αστείο;»

Η Ντόλι χαμογέλασε. Δεν προσπάθησε να απολογηθεί για την εμφάνισή της ούτε να αποδείξει ότι ήταν κάτι διαφορετικό από αυτό που έβλεπαν. Ήξερε πολύ καλά ποια ήταν. Και, κυρίως, ήξερε πολύ καλά τι έκανε.

Στην ίδια συνέντευξη μίλησε ανοιχτά για τη φιλοδοξία της, για την εικόνα που είχε επιλέξει και για το πόσο πολύ ήθελε να γίνει μια πραγματικά μεγάλη σταρ. Δεν είχε καμία διάθεση να μικρύνει τα όνειρά της για να χωρέσει στις προσδοκίες των άλλων. Η γυναίκα που είχε μεγαλώσει φτωχικά στο Τενεσί και είχε ήδη αρχίσει να γίνεται γνωστή στο Νάσβιλ ήξερε ότι ήθελε περισσότερα – και ήταν αρκετά έξυπνη ώστε να καταλάβει πως η εικόνα της μπορούσε να γίνει μέρος της δύναμής της.

Η Ντόλι Πάρτον έφυγε χθες από τη ζωή, στα 80 της χρόνια. Και τώρα, βλέποντας ξανά εκείνη τη συνέντευξη, είναι δύσκολο να μην εντυπωσιάζεσαι από το πόσο καλά γνώριζε τον εαυτό της.

Ντόλι Πάρτον: Όλοι έβλεπαν την περούκα, εκείνη ήξερε ακριβώς τι έκανε

Ήταν η περούκα μέρος του σχεδίου;

Το 1977 ήταν μια κομβική χρονιά για τη Ντόλι Πάρτον. Είχε ήδη αφήσει πίσω της την εποχή που ήταν γνωστή κυρίως μέσα από τη συνεργασία της με τον Πόρτερ Γουάγκονερ και είχε αρχίσει να χτίζει τη δική της καριέρα.

Είχε γράψει το «Jolene», το «I Will Always Love You» και το «Coat of Many Colors», τραγούδια που έδειχναν ότι πίσω από τη λαμπερή εικόνα υπήρχε μια εξαιρετικά ευφυής τραγουδοποιός. Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε το «Here You Come Again», που έγινε μεγάλη ποπ επιτυχία και έφτασε στο Νο 3 του αμερικανικού Hot 100. Η Ντόλι δεν ήθελε πια να ανήκει μόνο στον κόσμο της κάντρι. Ήθελε να γίνει μια σταρ για όλους.

Κάπως έτσι βρέθηκε απέναντι από τη Μπάρμπαρα Γουόλτερς τον Δεκέμβριο εκείνης της χρονιάς. Η Γουόλτερς ήταν από τις πιο σκληρές δημοσιογράφους της αμερικανικής τηλεόρασης και η Ντόλι ήξερε ότι η συνέντευξη θα την έφερνε μπροστά σε ένα κοινό πολύ μεγαλύτερο από εκείνο που γνώριζε ήδη τη μουσική της.

Η συζήτηση όμως πήγε γρήγορα εκεί που πήγαινε πάντα όταν κάποιος έβλεπε τη Ντόλι Πάρτον. Στην εμφάνισή της. Η Γουόλτερς τη σκανάρει από πάνω μέχρι κάτω και τη ρωτά γιατί επιλέγει να παρουσιάζεται έτσι. Λίγο αργότερα της λέει πως είναι όμορφη και πως δεν χρειάζεται να μοιάζει με αυτόν τον τρόπο. Η Ντόλι όμως δεν ενοχλείται και κυρίως δεν προσπαθεί να αποδείξει ότι πίσω από την εικόνα της υπάρχει μια πιο «σοβαρή» γυναίκα. Γιατί δεν υπήρχε τίποτα να αποδείξει.

Η εικόνα της, άλλωστε, δεν ήταν τυχαία. Η Ντόλι την είχε βρει ήδη από παιδί, σε μια γυναίκα που έβλεπε στην περιοχή όπου μεγάλωσε στο Τενεσί και την οποία οι ντόπιοι αποκαλούσαν «the town tramp». Εκείνοι έβλεπαν μια γυναίκα υπερβολική και προκλητική. Η μικρή Ντόλι έβλεπε κάτι εντελώς διαφορετικό. Της φαινόταν πανέμορφη, με τα ξανθά μαλλιά, τα έντονα ρούχα, τα ψηλοτάκουνα, τα κόκκινα νύχια και το μακιγιάζ της. Τόσο πολύ, που χρόνια αργότερα θα έλεγε πως αυτή ήταν η γυναίκα που ήθελε να μοιάσει όταν μεγαλώσει.

Και όταν η Γουόλτερς τη ρωτά αν αισθάνεται ποτέ ότι ο κόσμος τη θεωρεί ένα αστείο, η Ντόλι δεν χάνει ούτε το χαμόγελό της ούτε τον έλεγχο της συζήτησης. «Το αστείο είναι για το κοινό», της απαντά. Ξέρει ακριβώς τι κάνει, ξέρει ότι μπορεί να αλλάξει την εικόνα της όποτε θέλει και, πάνω απ’ όλα, είναι σίγουρη για το ταλέντο της.

Η Γουόλτερς τη ρωτά ακόμη αν οι άνθρωποι από τον τόπο της θα την αποκαλούσαν «χωριατοπούλα». Η απάντηση της Ντόλι είναι χαρακτηριστική. Μιλά με περηφάνια για τους ανθρώπους με τους οποίους μεγάλωσε, για τη δική τους «country class», όπως την αποκαλεί, και για την εξυπνάδα και το ένστικτο που δεν μετριούνται με πτυχία.

Κάποια στιγμή η Γουόλτερς της λέει πως ζει μέσα στη φαντασία της. Η Ντόλι δεν το αρνείται. Αντίθετα, της αφηγείται τη ζωή της σαν παραμύθι, με ένα μικρό κορίτσι από τα βουνά του Τενεσί που ονειρεύτηκε, δούλεψε και κάποια στιγμή έγινε η «νεράιδα» του δικού της παραμυθιού.

Και αυτή η κουβέντα εξηγεί πολλά περισσότερα για τη Ντόλι Πάρτον από μια απλή τηλεοπτική συνέντευξη. Εκείνη δεν προσπαθούσε να πείσει κανέναν ότι δεν ήταν αυτό που έβλεπαν. Ήταν ακριβώς αυτό που έβλεπαν, μόνο που υπήρχαν πολλά περισσότερα από πίσω.

Πίσω από την εικόνα που όλοι γνωρίζουμε, υπάρχουν αρκετές μικρές ιστορίες που δείχνουν μια διαφορετική Ντόλι Πάρτον. Λεπτομέρειες από την καριέρα και τη ζωή της που δεν είναι τόσο γνωστές, αλλά ταιριάζουν απόλυτα με τη γυναίκα που είδαμε απέναντι από τη Μπάρμπαρα Γουόλτερς

Η Ντόλι που έχανε στους διαγωνισμούς... Ντόλι

Αυτό είναι από εκείνα τα περιστατικά που δύσκολα θα μπορούσε να επινοήσει κάποιος για τη Ντόλι. Κάποτε πήρε μέρος σε διαγωνισμό για σωσίες της, ανάμεσα σε drag queens που είχαν μεταμορφωθεί σε Ντόλι και Σερ. Η ίδια αποφάσισε να κάνει την εμφάνισή της ακόμη πιο υπερβολική, όμως το αποτέλεσμα δεν ήταν ακριβώς αυτό που περίμενε και έχασε.

 Το καλύτερο είναι ότι οι περισσότεροι από τους συμμετέχοντες δεν κατάλαβαν καν πως ανάμεσά τους βρισκόταν η πραγματική Ντόλι Πάρτον. Η ίδια έχει αφηγηθεί την ιστορία με το χιούμορ που τη χαρακτήριζε, αποδεικνύοντας ότι μπορούσε να γελάσει ακόμη και όταν κάποιος άλλος ήταν καλύτερος στο να... μοιάζει στη Ντόλι.

Τα νύχια της έγιναν μουσικό όργανο

Για το «9 to 5» η Ντόλι βρήκε έναν εντελώς δικό της τρόπο να δημιουργήσει ρυθμό. Χτυπούσε τα ακρυλικά νύχια της μεταξύ τους, μιμούμενη τον ήχο μιας γραφομηχανής, την ώρα που έγραφε το τραγούδι για την ταινία. Ο ήχος άρεσε τόσο πολύ ώστε πέρασε στην ηχογράφηση και έγινε μέρος του τελικού αποτελέσματος.

Στα credits του τραγουδιού υπάρχει μάλιστα η χαρακτηριστική αναφορά «Nails by Dolly». Μερικά από τα πιο αναγνωρίσιμα στοιχεία της εικόνας της δεν ήταν απλώς διακοσμητικά. Η Ντόλι μπορούσε να τα κάνει μέρος της ίδιας της μουσικής της.

Ένα θεματικό πάρκο που έγινε κάτι πολύ περισσότερο

Το Dollywood δεν ήταν απλώς ακόμη ένα θεματικό πάρκο. Η Ντόλι το έδεσε με τον τόπο όπου μεγάλωσε και με την κουλτούρα των ανθρώπων από τα Απαλάχια όρη, μετατρέποντάς το σε έναν από τους σημαντικότερους προορισμούς του Τενεσί. Το όνομά της βρίσκεται παντού, όμως η ίδια έχει παραδεχτεί ότι δεν είναι άνθρωπος των παιχνιδιών και των τρένων του λούνα παρκ και προτιμά να τα αφήνει για τους επισκέπτες.

Οι περούκες της είχαν τη δική τους ντουλάπα

Η Ντόλι Πάρτον δεν είχε μία περούκα που φορούσε ξανά και ξανά. Στο τουριστικό λεωφορείο της είχε ειδικό ντουλάπι για τις περούκες της, ξεχωρίζοντας εκείνες που φορούσε στις εμφανίσεις της από τις πιο καθημερινές. Χρόνια αργότερα, στο ντοκιμαντέρ «Dolly Parton: Here I Am», έδειξε η ίδια στην κάμερα μερικές από αυτές, αποκαλώντας τες ουσιαστικά διαφορετικές εκδοχές της Ντόλι.

Η Ντόλι έγινε εξώφυλλο του Playboy χωρίς να γδυθεί

Μόλις έναν χρόνο μετά τη συνέντευξη με τη Μπάρμπαρα Γουόλτερς, το 1978, η Ντόλι Πάρτον εμφανίστηκε στο εξώφυλλο του Playboy ντυμένη ως το διάσημο «κουνελάκι» του περιοδικού, με αυτιά και ολόσωμη στολή. Δεν δέχτηκε όμως να γδυθεί και είχε βάλει συγκεκριμένα όρια για τη φωτογράφιση. Η ίδια εξήγησε αργότερα ότι εκείνη την εποχή προσπαθούσε να περάσει από την κάντρι στο ευρύτερο mainstream κοινό, οπότε το εξώφυλλο ήταν ένας ακόμη τρόπος να τραβήξει πάνω της τα βλέμματα.

Θα θυμόμαστε την Ντόλι όπως ήταν τότε, όπως ήταν πάντα

Η Ντόλι Πάρτον έφυγε χθες από τη ζωή, στα 80 της χρόνια. Εκείνο όμως το look που έκανε τη Μπάρμπαρα Γουόλτερς να την κοιτάζει με απορία το 1977, η Ντόλι δεν το εγκατέλειψε ποτέ. Η ξανθιά περούκα, τα έντονα νύχια, το μακιγιάζ, τα στρας και η υπερβολή έγιναν κομμάτι της δημόσιας εικόνας της για τις επόμενες δεκαετίες. Η γυναίκα που κάποτε ρωτήθηκε αν αισθανόταν πως ήταν «ένα αστείο» κατάφερε τελικά να κάνει ακριβώς αυτή την εικόνα αναγνωρίσιμη σε ολόκληρο τον κόσμο.

Και αυτό από μόνο του είναι αρκετό για να πατήσεις το play.