Όταν η Νταϊάνα έλεγε για τον Κάρολο ότι «είναι ερωτευμένος με τον βαλέ του»

Μέχρι στιγμής και με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου του για την αδελφή του και αδικοχαμένη πριγκίπισσα Νταϊάνα, ο Τσαρλς Σπένσερ έχει δώσει δύο μεγάλες συνεντεύξεις: μία στο BBC και μία στο περιοδικό People.

Και στις δύο αυτές συνεντεύξεις είναι κατηγορηματικός κυρίως για ένα πράγμα – για το πόσο βολικός υπήρξε ο θάνατος της Νταϊάνα για τον σημερινό βασιλιά της Αγγλίας, αλλά και για το πόσο αδιάφορα έως παγερά αντέδρασε σ’ αυτή την πάνδημη θλίψη που σκέπασε κυριολεκτικά την Υφήλιο για τον χαμό της.

Όπως αναφέρει ο ίδιος δεν πιστεύει στις θεωρίες συνωμοσίας ή ότι κάποιος είχε σκοπό να κάνει κακό στην αδελφή του ώστε να τη βγάλει από τη μέση. Πιστεύει, όμως, ότι είχε ήδη γίνει μεγάλο κακό και ότι η πριγκίπισσα είχε δοθεί βορά στα media που είχαν κυρίαρχο ρόλο στο τραγικό τέλος της ζωής της.

Παρακάτω ακολουθούν μερικά από τα πιο σημαντικά σημεία αυτής της δεύτερης συνέντευξης του Τσαρλς Σπένσερ με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου του με τίτλο Το τραγούδι του Κύκνου: Νταϊάνα, η αδελφή μου.

Για τη σχέση της με τον Κάρολο, λίγο πριν το θορυβώδες διαζύγιό τους:

«Της είχα πει τότε:’’Πρέπει να σε προειδοποιήσω, δεν νομίζω ότι ο κόσμος θα το καταλάβει απαραίτητα αυτό, και μπορεί να σου κρατήσει κακία που τερματίζεις το παραμύθι τους’’. Τότε εκείνη είπε: ‘’Ε, ο σύζυγός μου είναι ερωτευμένος με τον βαλέ του’’, δηλαδή με κάποιον από το προσωπικό, μέλος του οικιακού προσωπικού. Για να είμαι ειλικρινής, εκείνη τη στιγμή σκέφτηκα: ε, αυτός είναι ένας ακόμη λόγος. Αυτό σήμαινε για μένα τότε. Θυμάμαι να σκέφτομαι: ‘’Ουάου, δεν το ήξερα αυτό’’. Δεν ξέρω πραγματικά σε ποιον αναφερόταν συγκεκριμένα, αλλά ακουγόταν σαν ένα ακόμη καρφί στο φέρετρο του γάμου τους, πραγματικά».

Για τη μέρα, λίγο μετά από τη στιγμή που έμαθε για τον θάνατο της Νταϊάνα και το πώς αντέδρασε ο Κάρολος:

«Είχα μάθει για τον θάνατό της εδώ και μερικές ώρες και ήμουν σε μια κατάσταση πανικού μέσα στο σπίτι. Είχα τέσσερα μικρά παιδιά. Ήμασταν μόνο εγώ και εκείνα κάτω από την ίδια στέγη και προσπαθούσα να καταλάβω τι να κάνω, πώς να επιστρέψω στην Αγγλία κ.λπ., γιατί τότε ζούσα στη Νότια Αφρική. Και τότε τηλεφώνησε, και ναι… λυπάμαι που το λέω, αλλά ακουγόταν πραγματικά ενθουσιασμένος. Ξέρω ότι είναι άβολο να το ακούει κανείς, αλλά έτσι μου φάνηκε, και εκείνη τη στιγμή μου φάνηκε απίστευτα παράξενο. Μπορώ μόνο να κάνω εικασίες για το γιατί. Ίσως ένιωθε ότι τώρα θα μπορούσε επιτέλους να παντρευτεί τη γυναίκα που αγαπούσε [την Καμίλα Πάρκερ Μπόουλς, με την οποία παντρεύτηκε αργότερα, το 2005], αλλά αυτό είναι δική μου εικασία. Έχω ακούσει –δεν βλέπω το The Crown– ότι στη σειρά, για παράδειγμα, ο [Κάρολος] παρουσιάζεται να καταρρέει από το σοκ της είδησης του θανάτου της Νταϊάνα, αλλά αυτό απλώς δεν είναι αλήθεια».

Για τη φήμη που ήθελε τον πατέρα του ερωτευμένο από τα νιάτα του με τη βασίλισσα Ελισάβετ:

«Ο πατέρας μου δεν μιλούσε ποτέ γι’ αυτό, αλλά… στα νιάτα του ήταν ένας πολύ όμορφος νεαρός αξιωματικός του στρατού, εργαζόταν κοντά στη βασιλική οικογένεια, και υπήρξε μια αμοιβαία έλξη, απ’ ό,τι πιστεύω. Και τότε ο πατέρας μου δέχτηκε μια επίπληξη από τον λόρδο Μάουντμπάτεν, θείο του πρίγκιπα Φιλίππου: ‘’Τι στο καλό νομίζεις ότι κάνεις; Δεν είσαι κατάλληλος’’. Και του είπαν να εξαφανιστεί. Του ράγισε την καρδιά τότε, ως νεαρού άνδρα στα 20 του».

Για το πραγματικό κίνητρο πίσω από τη συγγραφή του νέου του βιβλίου και για το λάθος να ακολουθήσουν τα δύο μικρά τότε παιδιά της Νταϊάνα το φέρετρό της σε όλη τη νεκρώσιμη ακολουθία:

«Μέρος του καθήκοντός μου -είμαι ιστορικός- είναι να καταγράφω τα γεγονότα, και αυτό κάνω. Δεν υπάρχει κακία. Δεν είμαι αγανακτισμένος ή πικραμένος ή τίποτα από αυτά. Είναι απλώς ένα ξεκάθαρο γεγονός ότι έτσι συνέβη, και πιστεύω ότι είναι σημαντικό να το γνωρίζει ο κόσμος. Και ήταν πραγματικά οδυνηρό εκείνη την εποχή, αλλά συνέβαιναν τόσα πολλά εκείνη τη μέρα που απλώς σκέφτηκα: ‘’Αυτό είναι πραγματικά παράξενο’’, και έτσι το θυμάμαι ακόμη.
Ήταν πραγματικά πολύ σημαντικό στο βιβλίο να εξηγήσω γιατί τα πράγματα εξελίχθηκαν όπως εξελίχθηκαν. Και εκείνη η συνομιλία [με τον Κάρολο μετά τον θάνατο της Νταϊάνα] ήταν ένα πρόβλημα, και μια μεταγενέστερη ήταν ακόμη μεγαλύτερο πρόβλημα για μένα, γιατί ήμουν ουσιαστικά ο σύνδεσμος της οικογένειάς μου με τις διαδικασίες της κηδείας. Και τότε με πήρε τηλέφωνο κάποιος που εργαζόταν στο Μπάκιγχαμ, ο οποίος στο τέλος της συζήτησής μας είπε: ’’Α, και οι δύο νεαροί πρίγκιπες [ο Ουίλιαμ, τότε 15, και ο Χάρι, τότε 12 ετών] θα περπατήσουν πίσω από το φέρετρο της μητέρας τους’’. Και είπα: ‘’Ε, όχι, δεν θα το κάνουν’’. Ακαριαία, γιατί φυσικά ως ιδέα είναι τερατώδης, δεν έχει κανένα νόημα. Και είχα και την αυτοπεποίθηση να το πω, γιατί ήξερα ότι η Νταϊάνα με είχε ορίσει κηδεμόνα τους. Και ναι, ο κηδεμόνας δεν έχει νομική ισχύ όταν ο άλλος γονιός είναι εν ζωή, αλλά σκέφτηκα ότι εκείνη θα ήθελε να υπερασπιστώ τα παιδιά της.

Και τότε αυτός ο ταραγμένος άνδρας είπε: ‘’Ε, ο Πρίγκιπας της Ουαλίας το θέλει’’. Κι εγώ απάντησα: ‘’Ε, η Νταϊάνα δεν θα το ήθελε, και αυτό είναι το μόνο που με νοιάζει’’. Κι έτσι κάπως έκλεισε το τηλέφωνο και συνέχισε τη ζωή του. Και μετά χτύπησε ξανά το τηλέφωνό μου, και σκέφτηκα: ‘’Ωχ, τι να είναι τώρα αυτό’’. Το σήκωσα -ήταν μια ειδική γραμμή, που κανείς δεν έχει τον αριθμό της- και ήταν ο πρίγκιπας Κάρολος. Και είπε: ‘’Έμαθα ότι έχεις πρόβλημα με την κηδεία’’. Κι εγώ σκεφτόμουν: ‘’Όχι ακριβώς’’. Και του είπα: ‘’Όχι, νομίζω ότι όλα πάνε καλά’’. Τότε είπε: ‘’Αλλά δεν θέλεις ο Ουίλιαμ και ο Χάρι να περπατήσουν πίσω από το φέρετρο;’’. Και απάντησα: ‘’Μα φυσικά όχι, κύριε. Η Νταϊάνα δεν θα το ήθελε’’. Και τότε είπε: ‘’Εγώ περπάτησα πίσω από το φέρετρο του [θείου μου] λόρδου Μάουντμπάτεν’’. Και του είπα: ‘’Ναι, αλλά ήσασταν 30 και δεν ήταν η μητέρα σας’’. Εκείνος τότε εξερράγη, πραγματικά, και άρχισε να φωνάζει. Κι εγώ απλώς κρατούσα το ακουστικό μακριά και τον άφηνα να συνεχίσει.

Μετά σταμάτησε, και σκέφτηκα: ‘’Ωραία, τώρα θα συνέλθει’’. Και τότε είπε: ‘’Θα την ξεχάσουμε σύντομα’’. Αυτό το βρήκα πραγματικά συγκλονιστικό και τόσο απαίσιο, και του είπα: ‘’Δεν μπορώ να πιστέψω ότι το είπατε αυτό’’, και του έκλεισα το τηλέφωνο. Αυτό ουσιαστικά θέτει το πλαίσιο για το γιατί έγραψα τον επικήδειο όπως τον έγραψα, γιατί υπάρχει μια φράση εκεί όπου λέω ότι δεν ήθελα ο Ουίλιαμ και ο Χάρι, βυθισμένοι στη βασιλική παράδοση, να χάσουν την ψυχή τους, κάτι που η Νταϊάνα προσπαθούσε να καλλιεργήσει. Γι’ αυτό θεώρησα σημαντικό να συμπεριλάβω εκείνη την ανταλλαγή με τον τότε πρίγκιπα Κάρολο, νυν βασιλιά, γιατί εξηγεί τον τόνο με τον οποίο μίλησα τότε, αλλά και γιατί γράφω αυτό το βιβλίο».

Για το αποτύπωμα εκείνης της ημέρας ειδικά στον μικρότερο πρίγκιπα, τον Χάρι:

«Θυμάμαι τον Χάρι τόσο μικρό, ένα μικροσκοπικό παιδί που περπατούσε μπροστά στα μάτια όλου του κόσμου πίσω από το φέρετρο της μητέρας του. Είναι τερατώδες. Ήταν φρικτό τότε, και υπήρχαν τόσο λίγα που μπορούσα να κάνω. Θυμάμαι μια στιγμή όπου σκέφτηκα: ‘’Εντάξει, είμαστε περίπου στη μέση αυτού του τρομερά μακρινού δρόμου’’. Και περάσαμε κάτω από μία από εκείνες τις μεγαλοπρεπείς αψίδες του Λονδίνου, και αγκάλιασα τον Χάρι και του είπα: ‘’Τα πας τόσο καλά’’. Και συνεχίσαμε.

Ο πρίγκιπας Φίλιππος ανέλαβε τον έλεγχο, και σωστά. Ήταν εξαιρετικός εκείνη την ημέρα. Είναι μια αμφιλεγόμενη φιγούρα, αλλά εκείνη την ημέρα ήταν πραγματικά άψογος. Ήταν στρατιωτικός και είπε: ‘’Κοιτάξτε μόνο μπροστά. Δεν πρέπει να κοιτάξετε αριστερά ή δεξιά’’. Και έτσι κάναμε, αλλά αυτό δημιούργησε μια πολύ παράξενη εμπειρία, γιατί μπορούσες να νιώσεις ένα τσουνάμι θλίψης να έρχεται από τις δύο πλευρές, και το πλήθος αντιδρούσε διαφορετικά καθώς περπατούσαμε. Έκανες περίπου εκατό βήματα και άκουγες μόνο λυγμούς.

Μετά ένα άλλο κομμάτι όπου ο κόσμος φώναζε πράγματα πολύ όμορφα αλλά θλιβερά για τον Ουίλιαμ και τον Χάρι ή για τη Νταϊάνα. Είναι πολύ δύσκολο να νιώσεις τόσο έντονο συναίσθημα και να μην κοιτάξεις. Είχα πολλούς εφιάλτες γι’ αυτό, γιατί ήταν υπερβολικό, πολύ περισσότερο απ’ ό,τι μπορεί να αντέξει ένας εγκέφαλος. Οπότε φαντάσου τι ήταν για δύο μικρά αγόρια».

Για τη σχέση του με τον βασιλιά Κάρολο σήμερα, μετά από όλα αυτά και μετά από τόσα χρόνια:

«Τον βλέπω ως πρώην γαμπρό μου, και είμαι σίγουρος ότι όποιος έχει ζήσει διαζύγιο στην οικογένεια καταλαβαίνει ότι άνθρωποι που ήταν πιο κοντά στη ζωή σου όσο υπήρχε ο γάμος, απομακρύνονται. Δεν έχω πραγματικά καμία σχέση μαζί του πια. Και οι δύο γιοι του είναι μεσήλικες, μπορεί να μην τους αρέσει η λέξη, αλλά είναι. Και δεν έχω καμία σχέση μαζί του. Τον βλέπω σε οικογενειακούς γάμους ή κάτι τέτοιο. Ακούγεται πολύ αποστασιοποιημένο, αλλά δεν είναι μέρος της ζωής μου και δεν είμαι μέρος της δικής του… Στο τέλος της ημέρας, η οικογένεια είναι οικογένεια, και οι οικογένειες έχουν κάθε είδους ενέργειες, εντάσεις, χαρές και προβλήματα. Είναι απολύτως φυσιολογικό».

Για το ενδεχόμενο η πριγκίπισσα Νταϊάνα να υπέφερε από ΔΕΠΥ κάτι με το οποίο είχε διαγνωστεί και ο αδελφός της:

«Κοίτα, η Νταϊάνα γεννήθηκε το 1961, και σίγουρα το σύστημα των ιδιωτικών σχολείων στην Αγγλία τότε δεν ήταν προσανατολισμένο στις ανάγκες των παιδιών όπως είναι σήμερα. Πιστεύω ότι η Νταϊάνα υπέφερε από δυσλεξία. Της ήταν δύσκολη η ορθογραφία, η σειρά των λέξεων, η σειρά των γραμμάτων. Εγώ διαγνώστηκα με πολύ σοβαρή ΔΕΠΥ αργά στη ζωή μου, και ξέρω ότι ακριβώς αυτό είχε και η Νταϊάνα. Είναι τόσο όμοιο. Αλλά και της Νταϊάνα ήταν εξίσου ακραίο στην έκφρασή του.

Γι’ αυτό αναστατώνομαι όταν κάποιοι προσπαθούν να πουν κάτι για εκείνη, επειδή η Νταϊάνα μπορούσε να πληγωθεί βαθιά και να γίνει πολύ συναισθηματική. «Ίσως είχε διπολική διαταραχή ή οριακή προσωπικότητα» και όλα αυτά που ακούγονται κατά καιρούς με αναστατώνουν φρικτά. Ποιος ξέρει; Ξέρω ότι δεν ήταν αυτά, παρεμπιπτόντως, αλλά ο κόσμος πετάει θεωρίες. Νομίζω ότι είναι κάτι πολύ πιο καθημερινό. Πιστεύω ότι ήταν ΔΕΠΥ, και η απόρριψη για ανθρώπους με ΔΕΠΥ πονάει πάρα, πάρα πολύ βαθιά».

Με στοιχεία από People.com., BBC.com