Τα μοντέλα γίνονται ξανά πιο αδύνατα – Και η μόδα γυρίζει πίσω

Η εποχή της συμπερίληψης μεγεθών στη μόδα φαίνεται να υποχωρεί, καθώς οι πασαρέλες επιστρέφουν σε ολοένα και πιο αδύνατα σώματα, σύμφωνα με ανάλυση της Βανέσα Φρίντμαν, διευθύντριας μόδας και βασικής κριτικού των New York Times.

Όπως επισημαίνει, η αίσθηση ότι τα μοντέλα της μόδας σήμερα είναι πιο αδύνατα από ποτέ δεν είναι υποκειμενική. Τα στοιχεία τη δικαιώνουν: την τελευταία σεζόν prêt-à-porter, το 97,1% των εμφανίσεων σε 198 γυναικείες επιδείξεις παρουσιάστηκε από μοντέλα με αμερικανικά μεγέθη 0 έως 4, ενώ λιγότερο από 1% αφορούσε plus size ή καμπύλες σιλουέτες.

Η μόδα έδειχνε, έστω δειλά, να αλλάζει πορεία μετά το 2020, όταν η Παλόμα Έλσεσερ εμφανίστηκε στο εξώφυλλο της Vogue και εντάχθηκε αργότερα στο VS Collective, στο πλαίσιο της προσπάθειας της Victoria’s Secret να επανεξετάσει την εικόνα και τα μεγέθη της. Το ενδιαφέρον για τα midsize μοντέλα αυξήθηκε και η απλή «συμβολική» παρουσία plus size σωμάτων άρχισε να υποχωρεί. Ωστόσο, όπως διαπιστώνεται σήμερα, εκείνη η στιγμή φαίνεται να έχει περάσει.

Σύμφωνα με τη Φρίντμαν, η γενικότερη αντίδραση απέναντι στη λεγόμενη «wokeness» έχει συμπαρασύρει και τη συμπερίληψη μεγεθών. Η βιομηχανία της μόδας, που σε αρκετούς τομείς –από τη βιωσιμότητα έως την ισότητα των φύλων– δείχνει να γυρίζει πίσω, επιστρέφει και στο γνώριμο, ασφαλές μοντέλο της πασαρέλας.

Καθοριστικό ρόλο παίζει και η πρακτικότητα: τα ρούχα των επιδείξεων κατασκευάζονται σε ένα στάνταρ δείγμα μεγέθους, γεγονός που καθιστά πιο εύκολη και οικονομική τη χρήση μοντέλων με πολύ λεπτή σιλουέτα. Η προσαρμογή σε διαφορετικά σώματα απαιτεί αλλαγή πατρόν και επανασχεδιασμό, κάτι που η βιομηχανία αποφεύγει.

Παράλληλα, η εξάπλωση των φαρμάκων τύπου GLP-1 έχει αλλάξει το τοπίο. Καθώς δημόσια πρόσωπα χάνουν βάρος, αλλάζει και η αντίληψη του τι θεωρείται «αδύνατο», μετατοπίζοντας ακόμη περισσότερο το ιδανικό προς ένα σχεδόν απρόσιτο πρότυπο.

Η Φρίντμαν σημειώνει ότι το πρόβλημα δεν είναι η αδυναμία καθαυτή, αλλά η απουσία επιλογών. Όπως συνέβη όταν η μόδα εγκατέλειψε τη μονοχρωμία στις πασαρέλες και αγκάλιασε διαφορετικούς τόνους δέρματος, έτσι και η ποικιλία στα σώματα μπορεί να κάνει τις επιδείξεις πιο πλούσιες, σύγχρονες και συνδεδεμένες με την πραγματική ζωή.

Το ζήτημα δεν αφορά μόνο τις γυναίκες. Στις πρόσφατες ανδρικές επιδείξεις, η υπερβολική λεπτότητα των μοντέλων προκάλεσε σχόλια ακόμη και από ανθρώπους της μόδας, με τον σχολιαστή Χανάν Μπέσοβιτς να παραδέχεται δημόσια ότι δυσκολεύτηκε να συγκεντρωθεί στα ρούχα λόγω της εικόνας των σωμάτων.

Το συμπέρασμα, όπως το θέτει η Φρίντμαν, είναι σαφές: περισσότερη ποικιλία σημαίνει καλύτερη μόδα – σε μέγεθος, ηλικία, σωματότυπο και ικανότητες. Και τελικά, πιο ενδιαφέρουσες πασαρέλες.

Πηγή: New York Times