Αίμα, δολάρια και πλαστικές επεμβάσεις: Το σκοτεινό σόου των Matieres Fecales για το 1%

Υπάρχουν στιγμές που η μόδα παύει να είναι ευχάριστη. Στιγμές που εγκαταλείπει τη λαμπερή επιφάνεια των editorials και μετατρέπεται σε κάτι πιο σκοτεινό, δυστοπικό, ακόμα και ενοχλητικό. Η συλλογή των Matieres Fecales για το φθινόπωρο–χειμώνα 2026 με τον τίτλο «The One Percent» ανήκει σε αυτή ακριβώς την κατηγορία. Δεν είναι μια πασαρέλα για να χαζέψεις όμορφα ρούχα. Είναι μια κατάδυση σε έναν κόσμο όπου η πολυτέλεια αποδομεί την ίδια της την υπόσταση και λειτουργεί ως εργαλείο κριτικής απέναντι στην εξουσία, τον πλούτο και την κοινωνική ανισότητα.

Matieres Fecales φθινόπωρο/χειμώνας 2026 | The One Percent

Το σόου στήθηκε στο επιβλητικό Παλαί Μπονιάρ, το πρώην χρηματιστήριο του Παρισιού. Ένας χώρος που χρησιμοποιήθηκε ως προέκταση της συλλογής, καθώς η ιστορία του είναι στενά συνδεδεμένη με την οικονομική διαπραγμάτευση και τη συγκέντρωση ισχύος. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η πασαρέλα έμοιαζε περισσότερο με τελετουργική διαδρομή παρά με χώρο επίδειξης.

Κάτω από το ψυχρό φως, τα μοντέλα εμφανίζονταν ως μετά-ανθρώπινες φιγούρες της υψηλής κοινωνίας, με χαρακτηριστικά αλλοιωμένα από ακραίες αισθητικές επεμβάσεις: τεντωμένο δέρμα, υπερτονισμένα ζυγωματικά, μελανιές, ράμματα και γάζες. Η εικόνα κινούνταν ανάμεσα σε ένα γκροτέσκο χειρουργικό τραπέζι και σε μια ελίτ που αρνείται να αποδεχθεί τη φθορά του χρόνου.

Ποιοι είναι το 1%;

Ο τίτλος της συλλογής αναφέρεται στη μικρή μερίδα ανθρώπων που κατέχει δυσανάλογο μέρος του παγκόσμιου πλούτου και της δύναμης. Στην πασαρέλα, όμως, το «1%» δεν παρουσιάζεται ως οικονομική κατηγορία, αλλά ως ένα είδος με δικούς του κανόνες ύπαρξης. Αν και αυτή η ελίτ παραμένει σε μεγάλο βαθμό στο παρασκήνιο, πρόσφατα σκάνδαλα, όπως οι αποκαλύψεις γύρω από την υπόθεση του Επστάϊν, έριξαν φως στις σκοτεινές διασυνδέσεις και στα δίκτυα επιρροής που τη στηρίζουν.

Όπως σημειώνεται στα κείμενα της επίδειξης: «Η εξουσία αφορά όλους μας, είτε όταν διαφθείρεται από εκείνους που μας κυβερνούν, είτε όταν μας λείπει. Η σχέση μαζί της είναι καθολική, και αυτή ακριβώς αποτελεί τον πυρήνα της συλλογής».

Μια επίδειξη που αποδομεί τους κώδικες της πολυτέλειας

Παρότι οι καλλιτεχνικοί διευθυντές του οίκου, Χάνα Ρόουζ Ντάλτον και Στίβεν Ράτζ Μπασκάραν, έχουν στο παρελθόν παρουσιάσει θεατρικές και ανατρεπτικές στιγμές, αυτή τη φορά προχώρησαν σε ένα ιδιαίτερα συμβολικό και πολιτικοποιημένο πεδίο. Η συλλογή ξεδιπλώθηκε σε τρία μέρη, καθένα αφιερωμένο σε μια διαφορετική όψη της εξουσίας. Αφετηρία της αφήγησης ήταν μια καρικατούρα της υπέρ-προνομιούχας τάξης, με μορφές σε old-money αισθητική και σιλουέτες που συνειδητά έπαιζαν με σύμβολα της ιστορίας της μόδας από την γραμμή «New Look» του Ντιόρ έως τις πιο δραματικές στιγμές των Αλεξάντερ ΜακΚουίν και Τζον Γκαλιάνο.

Τυφλωμένοι, φιμωμένοι και δέσμιοι του χρήματος, οι μαργαριταρένιες σειρές και τα χαρτονομίσματα των δολαρίων μετατρέπονται σε BDSM αξεσουάρ, ενώ τα κομψά δερμάτινα γάντια βάφτηκαν με αίμα, παραπέμποντας σε σύμβολα ενοχής.

Ιδιαίτερη προσοχή αξίζουν και τα παπούτσια, αποτέλεσμα συνεργασίας με τον Κριστιάν Λουμπουτέν. Τα σχέδιά τους έμοιαζαν με προσθετικά μέλη ή γλυπτά που παραμόρφωναν ακόμα περισσότερο την όψη, τονίζοντας την ιδέα του σώματος ως πεδίο μεταμόρφωσης.

Σε άλλα στιγμιότυπα, οι χαρακτήρες έμοιαζαν με μέλη μυστικών κοινοτήτων, ντυμένοι με μαύρους μανδύες και hoodies που παρέπεμπαν σε αποκρυφιστική τελετουργία.

Στην τελευταία πράξη, το βλέμμα στέφεται στο μέλλον, όπου η εξουσία δεν μετριέται μόνο με το χρήμα, αλλά και με τον έλεγχο του σώματος και του χρόνου. Ανάμεσα λοιπόν στην εμμονή με την τεχνολογική παράταση της ζωής και στην αποδοχή της φυσικής φθοράς, οι Matieres Fecales αντιπαραθέτουν δύο αντίθετα οράματα για το αύριο. Απέναντι από τον Μπράιαν Τζόνσον, γνωστό για την προσπάθεια του να επιβραδύνει την γήρανση, βρέθηκε η Μισέλ Λαμί, ενσάρκωση μιας αυθεντικής, ώριμης ομορφιάς.

Η ιστορία ολοκληρώνεται με φορέματα εμπνευσμένα από την ελισαβετιανή εποχή, μια περίοδο που θυμίζει την απόλυτη μετενσάρκωση μιας εξουσίας–φαντάσματος. Και όταν τα φώτα έκλεισαν, η πασαρέλα είχε ολοκληρώσει τον ρόλο της. Όχι ως μια απλή επίδειξη, αλλά ως εμπειρία που γεννά συζητήσεις και μένει για καιρό στη μνήμη.

Matieres Fecales άνοιξη/καλοκαίρι 2026 | Hannah