Πώς θα διαλέξεις τα κατάλληλα ρούχα για την ηλικία σου

Είδα ένα ωραίο φόρεμα σε μια βιτρίνα, μπεζ-εκρού καλοκαιρινό, με κόκκινες φραουλίτσες στο εμπριμέ του, και κοντοστάθηκα μπροστά στο μαγαζί, το κοίταξα καλά-καλά από όλες τις μεριές. Σκέφτηκα, «Νόστιμο, ωραίο ντιζάιν, αλλά δεν θα το φορούσα ούτε στα 25 μου, πόσο μάλλον στα 65!». Στα 25 μου, μπορεί να το αγόραζα ως χαριτωμενιά, για να το βάλω μία και μοναδική φορά σε κάποιο θερινό πάρτι, ή μπαρ, ή εστιατόριο… και δεν θα το ξαναφορούσα ποτέ επειδή το εκρού με τις κόκκινες φράουλες είναι κωπηλασία για να καθαριστεί, πλένεται στο χέρι, ή στο πλυντήριο οπότε και ξεβάφουν οι φράουλες, ή θέλει καθαριστήριο: τα ξέρω πια, τα έχω περάσει, αν όχι με φράουλες τότε με κεράσια, με τριαντάφυλλα, με ελιές, με οτιδήποτε δείχνει υπέροχο στη βιτρίνα και μετά σου βγάζει την ψυχή άπαξ και το φεσωθείς. Στον κατάλογο με τα «ακατάλληλα για άνω των 60» λοιπόν, δεν έχω κατατάξει κάποια ρούχα τα οποία και καλά είναι ακατάλληλα επειδή πούρεψα, επειδή είναι πολύ κοριτσίστικα και δεν είμαι πια κορίτσι, δηλαδή επειδή δεν ταιριάζουν με την ηλικία μου.

Έχω κατατάξει ρούχα που δεν με βολεύουν, και που πια δεν με ξεγελάνε με την νόστιμη εμφάνισή τους, δεν με κάνουν να πιστέψω ούτε για μια στιγμούλα (εντάξει, ίσως μόνο για μια στιγμούλα) ότι θα τα φορέσω τουλάχιστον δύο φορές. Οτιδήποτε θέλει πλύσιμο στο χέρι με αγχώνει – ή δεν θα το πλύνω ποτέ ή δεν θα το φορέσω ποτέ, θα απορριφθεί και μόνο με την ιδέα ότι χρειάζεται λεκανίτσα και σοφλάν, λες κι είναι νυφικό. Οτιδήποτε έχει νταντέλα με χαλάει γιατί η νταντέλα αφενός παραπέμπει σε κάτι πολύ ντελικάτο, που δεν είμαι, αφετέρου φέρνει φαγούρα όταν ακουμπάει στο δέρμα μου. Μπορεί και να ναι ιδέα μου, γιατί σίγουρα υπάρχουν νταντέλες πολύ νταντελένιες που δεν φέρνουν φαγούρα, αλλά θυμάμαι σε άλλες εποχές να δοκιμάζω φορέματα/πουκάμισα με νταντέλες (μετρημένες)… και να μην τα παίρνω, τελικά, γιατί δεν είναι «εγώ».

Μελίνα Μερκούρη / Φωτ. Sorimali

Πέρα από τα πρακτικά – τα πλαστικά υφάσματα, τα σκληρά συνθετικά, νάιλον, πε-βε-σε, οι μπανέλες, οι βάτες, τα δερμάτινα παντελόνια κλπ – τα είδη δηλαδή τα οποία σταματάς να φοράς όσο μεγαλώνεις επειδή ιδρώνεις, ζορίζεσαι και δεν τα αντέχεις, επειδή το «μπρος στα κάλλη τι είναι ο πόνος» παύει να σου μιλάει από μια ηλικία και μετά, πέρα από τα ψηλά τακούνια που τα ξεφορτώνεσαι μετά τα 50 για να μη φας τα μούτρα σου σε κανένα από τα τραχανο-ειδή πεζοδρόμια της Αθήνας, υπάρχουν και είδη ρουχισμού που δεν τα θέλεις γιατί μετά από πολλά χρόνια εμπειρίας στην αγορά ρούχου/αξεσουάρ, μετά από πολλές αγοραστικές γκέλες και ψωνιστικές αποτυχίες, έχεις καταλήξει ότι δεν είναι «εσύ». Δεν έχει τόσο να κάνει με την ηλικία σου, όσο με τον χαρακτήρα σου: θυμάμαι να λένε για την υπέρ-κομψη Μελίνα Μερκούρη ότι «ντυνόταν πολύ σωστά για την ηλικία της» όταν είχε περάσει τα 50, με καλοραμμένα ταγιέρ, σακάκια και φορέματα ή παντελόνια – γκουγκλάρετέ την και θα το διαπιστώσετε, ήταν πάντα υπέροχα ντυμένη, από τα νύχια ως την κορφή. Θυμάμαι φίλες να λένε «Να, έτσι θα ήθελα κι εγώ να ντύνομαι όταν μεγαλώσω!» και δεν το έλεγα ποτέ, όσο κι αν την θαύμαζα την Μελίνα για το στυλ της. Γιατί είχε ένα μοναδικό στυλ το οποίο καθόλου δεν μου ταίριαζε, ούτε τότε, ούτε τώρα που μεγάλωσα. Δεν έχω φορέσει ποτέ ταγιέρ, αν άρχιζα να φοράω τώρα θα ένοιωθα άβολα, και λίγο σα να μην είμαι στα καλά μου. Το στυλ της μίας εξηντάρας δεν είναι ίδιο με το στυλ της διπλανής της εξηντάρας, και στο μόνο σημείο που συμφωνούμε όλες είναι ότι δεν θέλουμε να καταπιεζόμαστε. Τα ρούχα, και παπούτσια, και αξεσουάρ, τα θέλουμε άνετα, βαμβακερά, όχι πολύ στολισμένα, ούτε πολύ εμπριμέ.

Μελίνα Μερκούρη / Φωτ. Sorimali

Καθώς μεγαλώνεις, μαζεύεις τιπς για το τι σου ταιριάζει όσον αφορά τα ρούχα-αξεσουάρ: μια καλή στυλίστρια κάποτε μου είχε πει να μην φοράω μεγάλα εμπριμέ κοντά στο πρόσωπό μου, και η Τζέην Φόντα είπε σε μια συνέντευξή της ότι το χρώμα κάτω από το λαιμό μετά τα 50 σε φωτίζει καλύτερα από ότι το μπεζ-μαύρο-γκρι. Άλλη στυλίστρια μου είχε πει να προτιμώ τα κρύα χρώματα, πράσινα, μπλε, γαλάζια, αλλά αισθάνομαι καλά μερικές φορές με το κόκκινο πουκάμισο που μου χάρισε μια αγαπημένη φίλη, ή (σπάνιες φορές) με ένα κόκκινο φόρεμα. Τα φορέματα δεν με βολεύουν επειδή δεν έχουν τσέπες, και η ιδέα να χτυπιέμαι στα ΜΜΜ με όλη την προίκα μου σε τσάντα/σακίδιο, ή να περπατάω επίσης με τσάντα/σακίδιο χωρίς την ασφάλεια της τσέπης (τουλάχιστον για κινητό και λεφτά), η ιδέα του φορέματος πια δεν με συγκινεί. Είχε την χρησιμότητά του όσο ήμουν τζόβενο, για να βλέπει ο κόσμος ότι έχω πόδια, αλλά τώρα τα πόδια μου τα χρειάζομαι για περπάτημα, άρα τα προτιμώ με παντελόνι και αθλητικά παπούτσια, ή πέδιλα το καλοκαίρι.

Όπως μαζεύεις τιπς, έτσι μαζεύεις και εμπειρία – το μπεζ με τις κόκκινες φράουλες είναι ένα πείραμα που δοκιμάστηκε στο παρελθόν με αποτυχία, σε διάφορες παραλλαγές (κίτρινο με κεράσια, άσπρο με καρπουζάκια κλπ) και απορρίφθηκε ως μη βολικό. Όμορφο, τσαχπίνικο, αλλά καταδικασμένο μαζί με τα δερμάτινα, καστόρ και βινύλ παντελόνια που σε κάνουν σα να βγήκες από χαμάμ, με τις πολύ κοντές φούστες που ανεβαίνουν συνέχεια προς πισινό μεριά και σου σπάνε τα νεύρα, με τα νάιλον που κολλάνε απάνω σου, τα φοδρέξ και μεταξωτά που κολλάνε ακόμα περισσότερο, συν ότι θέλουν καθαριστήριο τα μεταξωτά, σατέν κλπ, γενικά ο κατάλογος με τα ρούχα που ΔΕΝ θέλεις, δεν αγοράζεις και δεν φοράς όσο μεγαλώνεις, μεγαλώνει μαζί με εσένα.

Όχι επειδή υπάρχουν ρούχα κατάλληλα και ακατάλληλα για την ηλικία σου, απλώς επειδή ξέρεις πια πολύ καλά το σώμα σου, απέξω κι από μέσα, και τον χαρακτήρα σου, κι αυτά τα δύο είναι που σου έχουνε φτιάξει εμφάνιση μέσα από τα χρόνια, τα ψώνια, τις δοκιμές, τις αποτυχίες και επιτυχίες, αυτά σε έχουνε οδηγήσει τελικά σε αυτό που λέμε το δικό σου προσωπικό στυλ.