Ο οίκος Chanel ξαναγράφει το δικό του παραμύθι στην υψηλή ραπτική

Για λίγα λεπτά, το Grand Palais μετατράπηκε σε έναν κόσμο όπου η υψηλή ραπτική συναντούσε τη φαντασία. Από την πρώτη κιόλας εμφάνιση, η πασαρέλα του Grand Palais μετατράπηκε σε έναν κόσμο γεμάτο φαντασία, όπου τα τουίντ ταγέρ, τα χειροποίητα κεντήματα, τα φτερά και οι αέρινες δημιουργίες συνυπήρχαν με απόλυτα φυσικό τρόπο.

Κάθε look έμοιαζε να προσθέτει ένα νέο κεφάλαιο στην ίδια ιστορία, χωρίς ποτέ να χάνεται η χαρακτηριστική ταυτότητα του γαλλικού οίκου Chanel. Πίσω από αυτή τη συλλογή κρυβόταν μια ιδιαίτερα προσωπική έμπνευση. Ο Ματιέ Μπλαζί ξεκίνησε από ένα μικρό βιβλίο παραμυθιών που βρισκόταν στη βιβλιοθήκη της Γκαμπριέλ Σανέλ και δημιούργησε μια συλλογή υψηλής ραπτικής όπου κάθε δημιουργία έμοιαζε να αφηγείται τη δική της ιστορία.

Και μπορεί μέσα σε μια επίδειξη υψηλής ραπτικής να είναι δύσκολο να διαλέξεις αγαπημένες εμφανίσεις, όμως υπήρχαν μερικές δημιουργίες και λεπτομέρειες που πραγματικά μας έκαναν να σταθούμε λίγο περισσότερο σε κάθε look.

Το παραμύθι ξεκινούσε από την πρώτη κιόλας εμφάνιση

Απαλό ροζ, αποχρώσεις του πράσινου, λουλούδια που έμοιαζαν να ανθίζουν πάνω στα υφάσματα και αέρινες δημιουργίες που κινούνταν με απόλυτη συνοχή. Όσο προχωρούσε το σόου, η συλλογή γινόταν όλο και πιο ονειρική, χωρίς όμως να χάνει ποτέ τη χαρακτηριστική αισθητική της Chanel. Στην πραγματικότητα δεν ξέρουμε πιο παραμύθι είχε στο μυαλό του. Υπήρχε μόνο η αίσθηση ότι κάθε νέα εμφάνιση άνοιγε μια διαφορετική σελίδα, γεμάτη χρώμα, φύση και χειροποίητες λεπτομέρειες.

Το τουίντ δεν είναι ένα ύφασμα για όλους. Είναι όμως για τη Chanel.

Το τουίντ και η Chanel είναι δύο έννοιες που δύσκολα χωρίζονται. Γι' αυτό και στη νέα συλλογή υψηλής ραπτικής είχε ξανά πρωταγωνιστικό ρόλο, μέσα από ταγέρ που διατηρούσαν τον διαχρονικό χαρακτήρα του οίκου, αλλά ταυτόχρονα έδειχναν πιο ανάλαφρα και σύγχρονα. Κεντήματα, μικροσκοπικά λουλούδια και ιδιαίτερες υφές έδωσαν νέα διάσταση στο εμβληματικό ύφασμα, χωρίς να αλλοιώσουν την ταυτότητά του.

Άλλοτε συνδυάστηκε με αέρινες υφές και oversized ψάθινα καπέλα, άλλοτε με φτερά και περίτεχνες εφαρμογές, χωρίς ποτέ να χάνει τον χαρακτήρα που το έχει κάνει συνώνυμο της Chanel. Ήταν γνώριμο και ταυτόχρονα ανανεωμένο, αποδεικνύοντας ότι ακόμη και το πιο εμβληματικό στοιχείο του οίκου μπορεί κάθε φορά να αποκτά μια νέα όψη.

Τα λουλούδια άνθισαν φυσικά πάνω στα υφάσματα

Λίγο μετά το τουίντ, ήταν τα λουλούδια που άρχισαν να τραβούν την προσοχή. Άλλα ήταν κεντημένα πάνω στα υφάσματα, άλλα εμφανίζονταν σαν μικρές τρισδιάστατες εφαρμογές και άλλα έμοιαζαν να σκαρφαλώνουν πάνω στα φορέματα και τα παλτό, σαν να είχαν ανθίσει εκεί. Η φύση ήταν παρούσα σχεδόν σε όλη τη διάρκεια του σόου, όχι με έναν υπερβολικό τρόπο, αλλά σαν ένα στοιχείο που ένωνε διακριτικά όλες τις δημιουργίες μεταξύ τους. Αποχρώσεις του πράσινου, απαλό ροζ, λιλά και κόκκινο έκαναν την παλέτα της συλλογής να θυμίζει έναν κήπο που αλλάζει εικόνα όσο προχωρά η εποχή. Κάθε νέα εμφάνιση πρόσθετε ένα ακόμη λουλούδι, ένα ακόμη φύλλο ή μια ακόμη υφή, κάνοντας τη συλλογή να μοιάζει σαν να ανθίζει μπροστά στα μάτια μας.

Οι λεπτομέριες και η τελευταία πράξη του παραμυθιού

Όσο πλησίαζε το τέλος της επίδειξης, τόσο περισσότερο το βλέμμα έφευγε από τα ίδια τα ρούχα και στεκόταν στις μικρές λεπτομέρειες. Πολύχρωμες πέτρες, χρυσά διακοσμητικά στοιχεία που κρέμονταν από σακάκια και φορέματα, φτερά ανέμελα, κεντημένα λουλούδια και κουμπιά που έμοιαζαν περισσότερο με μικρά κοσμήματα παρά με απλά κουμπιά. Ήταν όλες εκείνες οι πινελιές που έδιναν σε κάθε δημιουργία τη δική τους προσωπικότητα και σε έκαναν να θέλεις να δεις τη νέα συλλογή λίγο πιο προσεκτικά.

Λίγο αργότερα, τη θέση των πιο γήινων αποχρώσεων πήραν φορέματα που λαμπύριζαν σε κάθε βήμα. Παγιέτες, χάντρες και πολύχρωμες πέτρες αντανακλούσαν το φως, χωρίς όμως να κάνουν τις δημιουργίες να δείχνουν υπερβολικές.

Και μπορεί για δεκαετίες οι επιδείξεις υψηλής ραπτικής της Chanel να ολοκληρώνονταν με μια νύφη, αυτή τη φορά ο Ματιέ Μπλαζί αποφάσισε να αλλάξει την παράδοση. Το νυφικό έκανε την εμφάνισή του αρκετά looks πριν από το τέλος της επίδειξης, καθώς, όπως εξήγησε αργότερα ο ίδιος , «αυτό δεν θα ήταν το παραμύθι της Chanel».

Η Κοκό Σανέλ δεν παντρεύτηκε ποτέ και γι' αυτό το τελευταίο look της συλλογής δεν ήταν ένα νυφικό, αλλά ένα μαύρο φόρεμα, μια διακριτική αναφορά στο εμβληματικό «μικρό μάυρο φόρεμα» που η ίδια έκανε διαχρονικό σύμβολο της μόδας.