Ο οίκος Chanel αφηγείται όλες τις ζωές μιας γυναίκας για την Άνοιξη/Καλοκαίρι 2027

Τεράστια πουλιά αιωρούνται πάνω από την πασαρέλα, τα φώτα χαμηλώνουν και η πρώτη εμφάνιση έρχεται με ένα σχεδόν διάφανο λευκό φόρεμα. Στο χέρι του μοντέλου βρίσκεται μια μικρή μαύρη 2.55, μόνο που αυτή δεν είναι μια οποιαδήποτε τσάντα Chanel. Ανήκε στην ίδια την Γκαμπριέλ Σανέλ και βγήκε από τα αρχεία του οίκου ειδικά για το show.

Ο οίκος Chanel μάς έχει ήδη δώσει από τα πρώτα δευτερόλεπτα μια αρκετά καλή ιδέα για το πού θέλει να μας πάει. Ο Ματιέ Μπλαζί είχε ήδη αρχίσει να ξετυλίγει αυτή την ιστορία στη φθινοπωρινή συλλογή, εκεί όπου ο κόσμος της Γκαμπριέλ Σανέλ έμοιαζε σχεδόν με παραμύθι. Αυτή τη φορά επιστρέφει στην ίδια τη γυναίκα και στις διαφορετικές εκδοχές της, χωρίς να προσπαθεί να τις βάλει σε σειρά.

Στα 83 looks η νεαρή Γκαμπριέλ συναντά τη γυναίκα που αργότερα θα άλλαζε τον τρόπο που ντύνονταν οι γυναίκες. Κορσέδες και αυστηρά μπούστα μπλέκονται με ανδρικά γιλέκα, χαλαρά παντελόνια, διάφανα φορέματα και το περίφημο κοστούμι του οίκου Chanel. Μόνο που ο Ματιέ Μπλαζί δεν δείχνει να ενδιαφέρεται ιδιαίτερα να τα αφήσει όπως τα βρήκε.

Τα πρώτα looks είναι σαν να βγήκαν μέσα από όνειρο

Λευκά, σχεδόν διάφανα υφάσματα, λεπτές στρώσεις από τούλι και φορέματα που κινούνται μαζί με το σώμα. Τα πρώτα looks κρατούν την ίδια ονειρική διάθεση που βλέπουμε και στο σκηνικό, ενώ ο Ματιέ Μπλαζί αρχίζει να ξετυλίγει την ιστορία της Γκαμπριέλ Σανέλ από τα πρώτα της χρόνια. Η αρχή γίνεται με το jersey εσώρουχο και στη συνέχεια εμφανίζονται στοιχεία από τα πολύ πιο αυστηρά ρούχα της εποχής της.

Κορσέδες, μπανέλες, βολάν και μπούστα περνούν μέσα στη συλλογή, χωρίς όμως να επιστρέφουν όπως ακριβώς ήταν τότε. Οι μπανέλες διακρίνονται σαν σκιές κάτω από τα διάφανα υφάσματα, οι κορσέδες γίνονται πιο ανάλαφροι και τα φορέματα αφήνουν το σώμα να κινείται ελεύθερα. Ο Ματιέ Μπλαζί κρατά λοιπόν μικρά σημάδια από όλα όσα προηγήθηκαν και τα βάζει το ένα πάνω στο άλλο. Όπως ακριβώς συμβαίνει και με τις διαφορετικές εκδοχές της ίδιας της Γκαμπριέλ Σανέλ που συναντάμε όσο προχωρά η συλλογή.

Όταν η Chanel κοίταξε την ανδρική ντουλάπα

Στη συνέχεια τα αέρινα φορέματα αφήνουν για λίγο τη θέση τους σε γιλέκα, φαρδιά παντελόνια και σακάκια. Η ανδρική γκαρνταρόμπα, άλλωστε, ήταν πάντα μια πολύ καλή πηγή έμπνευσης για την Γκαμπριέλ Σανέλ, που άρχισε να δανείζεται στοιχεία της σε μια εποχή που κάτι τέτοιο μόνο συνηθισμένο δεν ήταν για μια γυναίκα.

Ο Ματιέ Μπλαζί πιάνει ξανά αυτή την ιδέα, χωρίς να προσπαθεί να αντιγράψει τον τρόπο που ντυνόταν εκείνη. Κόβει τα γιλέκα αφήνοντας τις άκρες τους ακατέργαστες, συνδυάζει το αυστηρό tailoring με pencil φούστες και αφήνει τα παντελόνια να πέφτουν πιο χαλαρά πάνω στο σώμα. Όσο προχωρούν τα looks, το ανδρικό κοστούμι χάνει σιγά σιγά την αυστηρότητά του και γίνεται πιο ανάλαφρο, πιο εύκολο και τελικά πολύ Chanel.

Τελικά, πόσους ουρανούς χωράει ένα φόρεμα;

Μετά τα γιλέκα, τα σακάκια και τα παντελόνια, η συλλογή αλλάζει ξανά διάθεση. Ο ουρανός που βλέπουμε πάνω από την πασαρέλα περνά τώρα και στα φορέματα, με τον Ματιέ Μπλαζί να ακολουθεί το φως μιας ολόκληρης ημέρας. Από το καθαρό γαλάζιο του πρωινού μέχρι τη χρυσή ώρα και το βαθύ μπλε της νύχτας. Για να φτάσει σε αυτό το αποτέλεσμα, χρησιμοποιεί στρώσεις από τυπωμένο, διάφανο μετάξι, τη μία πάνω στην άλλη.

Με κάθε κίνηση τα χρώματα μπλέκονται και τα φορέματα αλλάζουν μπροστά στα μάτια μας, σαν τα σύννεφα που ποτέ δεν μένουν για πολύ ίδια. Τα τεράστια πουλιά του σκηνικού αρχίζουν επίσης να αποκτούν περισσότερο νόημα. Το πουλί, και ιδιαίτερα το χελιδόνι, γίνεται ένα από τα σύμβολα της συλλογής και εμφανίζεται ξανά στα κουμπιά, στα κεντήματα και στα κοσμήματα. Για τον Ματιέ Μπλαζί αυτός είναι ένας τρόπος να μιλήσει για την ελευθερία που κέρδισε η Γκαμπριέλ Σανέλ στη διάρκεια της ζωής της και, τελικά, έδωσε και στα ρούχα της.

Μια μικρή στάση σε αυτό το κίτρινο φόρεμα

Το κίτρινο φόρεμα είναι από τα αγαπημένα μας στη συλλογή. Σε πρώτη ματιά είναι αρκετά κλασικό, μακρύ, με καθαρή γραμμή και χωρίς πολλά πολλά. Μόλις όμως φτάσουμε χαμηλά, η φούστα καταλήγει σε λεπτά ξέφτια που μοιάζουν σχεδόν με κρόσια και κουνιούνται στο περπάτημα. Η Vogue το έβαλε επίσης ανάμεσα στα looks που ξεχώρισε από το show. Εμείς θα το κρατούσαμε ούτως ή άλλως. Για το κίτρινο, για τα κρόσια, για όλο το φόρεμα βασικά.

Ένα μαύρο φόρεμα γεμάτο παγιέτες

Λίγο πιο μετά, ο Ματιέ Μπλαζί επιστρέφει στα βραδινά φορέματα της δεκαετίας του ’30. Ένα από αυτά είναι ολόκληρο καλυμμένο με μαύρες παγιέτες, όμως αντί για στενή μέση και αυστηρή γραμμή πέφτει χαλαρά πάνω στο σώμα, σχεδόν σαν ένα πολύ μακρύ T-shirt. Αυτή ήταν άλλωστε και η ιδέα του σχεδιαστή. Να πάρει τα επίσημα φορέματα εκείνης της εποχής και να τα κάνει τόσο ελαφριά και εύκολα όσο ένα μπλουζάκι. Εδώ οι παγιέτες δεν εξαφανίζονται, απλώς σταματούν να σημαίνουν απαραίτητα «βραδινό».

Το tweed του Chanel είναι εδώ και μαθαίνει να κινείται

Το tweed του Chanel μαθαίνει να κινείται Το tweed φυσικά είναι εδώ, μόνο που αυτή τη φορά ο Ματιέ Μπλαζί αποφασίζει να πειράξει ακόμη και ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα υλικά του οίκου. Η μεγάλη καινούργια ιδέα της συλλογής είναι το «smocked tweed», μια νέα επεξεργασία που δίνει στο κλασικό tweed αυτή την ανάγλυφη, σχεδόν σουρωμένη όψη και παράλληλα το κάνει πιο ελαστικό και εύκαμπτο. Σκεφτείτε το σαν το γνώριμο Chanel tweed να αποκτά κάτι από την άνεση ενός αθλητικού ρούχου.

Η χαρακτηριστική του όψη παραμένει, όμως το αποτέλεσμα είναι πιο μαλακό, πιο ελαφρύ και πολύ λιγότερο αυστηρό από το κλασικό ταγέρ που έχουμε στο μυαλό μας.

Τα πουλιά πάνω από το Grand Palais

Τα τεράστια πουλιά μένουν πάνω από την πασαρέλα σε όλη τη διάρκεια του show, ενώ το χελιδόνι εμφανίζεται ξανά σε κουμπιά, κοσμήματα και κεντήματα. Η ελευθερία βρίσκεται παντού στη συλλογή, από τα πρώτα σχεδόν διάφανα φορέματα μέχρι το tweed που γίνεται πιο ανάλαφρο και εύκαμπτο.

Στα επίσημα notes ο Ματιέ Μπλαζί γράφει πως «στο τέλος, η Chanel πέταξε» και πως κάθε βήμα την οδήγησε στο να γίνει ελεύθερη σαν πουλί. Μια ωραία τελευταία σκέψη για ένα show που ξεκίνησε κοιτώντας ψηλά και τελειώνει ακριβώς στο ίδιο σημείο.