Τα μαλλιά της κεφαλής μας: Τι νιώθουμε όταν αρχίζουν και πέφτουν;

Βρίσκω τρίχες στο μαξιλάρι, στο μπάνιο, στο νιπτήρα, πάνω στη βούρτσα, παντού: προχτές ένας φίλος έβγαλε καμιά δεκαριά τρίχες από το πουλόβερ μου, με την παρατήρηση, «Πρώτα να χτενίζεσαι και μετά να ντύνεσαι!» Παρατήρηση που μόνον ένας άντρας χωρίς μαλλιά μπορεί να κάνει σε μια γυναίκα με μαλλιά, γιατί καμία γυναίκα δεν χτενίζεται ΠΡΙΝ φορέσει το πουλόβερ της. Ή το φανελάκι, ή το οτιδήποτε μπαίνει από πάνω, χαλώντας τα μαλλιά, αν είναι χτενισμένα. Οπότε, τζάμπα κόπος. 

Τα μαλλιά μάς σημαδεύουν σε όλες τις φάσεις της ζωής μας, από τα πρώτα, συχνά τραυματικά παιδικά κουρέματα, μέχρι τα τελευταία. Θυμάμαι ομαδικά κλάματα όταν είχαμε κουρευτεί «με την ψιλή» στο Δημοτικό λόγω ψειρών, και πόσο είχα σοκαριστεί με το ξεβράκωτο κεφάλι μου… ή πόσο πολύ περισσότερο σοκαρίστηκα τις φορές που έβλεπα αγαπημένα μου πρόσωπα να χάνουν τα μαλλιά τους λόγω χημειοθεραπείας. Έχουν δίκιο οι γιατροί όταν λένε «Τα μαλλιά είναι το λιγότερο, θα ξαναβγούνε!»… Αλλά όποιος έχει βιώσει χημειοθεραπεία στην οικογένεια ή στο στενό περιβάλλον, ξέρει ότι το γυμνό κεφάλι είναι ένα μεγάλο σοκ, για τον ασθενή και για τους δικούς του. Έχουμε συνηθίσει τα μαλλιά μας και τα μαλλιά των άλλων, είναι το πρώτο πράγμα που βλέπουμε όταν συναντάμε φίλες, και φίλους, όσο έχουν ακόμα μαλλιά στο κεφάλι τους. Είναι το «καλημέρα σας», όχι μόνο κομμάτια της ματαιοδοξίας μας αλλά και της ταυτότητάς μας. Μιλάνε για εμάς περισσότερο από όσο μιλάνε τα ρούχα, τα παπούτσια και τα αξεσουάρ μας. 

Για τους άντρες είναι πιο εύκολο το μαλλί, δεν έχουν παλέψει στο παρελθόν ή δεν παλεύουν στο παρόν με μπούκλες, τρέσσες, βαφές, περμανάντ, ισιωτικές, φράντζες, αφέλειες, κερατίνες, μάσκες, ρίζες, ψαλίδες, παζ, ανταύγειες, ρεφλέ, κολορ-τάτς και πάει (πολύ) λέγοντας. Για τις γυναίκες… το μαλλί είναι δουλίτσα. Πρέπει να λουστείς οπωσδήποτε πριν από ραντεβού, ιντερβιου, μήτινγκ, ωντισιόν, βραδινή έξοδο. Σου παίρνει ένα δεκάλεπτο, συν άλλα 15-20 λεπτά στέγνωμα και ίσως φορμάρισμα – αν βάλεις και χτένισμα, σπιτικό έστω, εύκολα φτάνεις την ώρα. Ίσιωμα ή μπούκλες με την βασανιστική πρέσα, άλλη μισή ώρα. Συνολικά χάνεις χρόνο από τη ζωή, κυρίως από τον ύπνο σου, για να βγαίνεις από το σπίτι με αξιοπρεπές μαλλί, ή με αυτό που έχεις συνηθίσει να θεωρείς αξιοπρεπές μαλλί. Η θεωρία σου αλλάζει κατά καιρούς: έχω κάνει περμανάντ, χοντρή και ψιλή με φριχτά αποτελέσματα, έχω βάψει τα μαλλιά μου κατακόκκινα με χέννα, κατάμαυρα, σαντρέ, έχω κουρευτεί «αγορέ», υπερμοντέρνα, χάλια, ακόμα πιο χάλια, γενικά έχω πειραματιστεί με τα μαλλιά μου όπως όλος ο κόσμος.

Μια περίοδο έβαζα βραστά ρολλά πριν την βραδινή έξοδο – ήταν το σήμα προς τον (μικρό τότε) πρώτο γιο μου ότι θα έμενε στο σπίτι με τον παππού του: μόλις έβλεπε να βάζω στο μάτι της κουζίνας το ειδικό κατσαρόλι βρασμού των ρολλών, έπεφταν τα μούτρα του, «Θα βγεις το βράδυ;» ή, «Πάλι θα βγεις το βράδυ;». Αλλά ήμουν 30+, έβγαινα το βράδυ, και ήταν νάιντις, στη μόδα ήτανε τα «μεγάλα» μαλλιά, κυριαρχούσε το λουκ-ανανάς. Δεν έφτανα ως εκεί, ωστόσο έβγαινα με φουσκωτά. Μαλλιά, λέω. Ξεφούσκωναν όσο περνούσε η ώρα, απλώς η πρώτη εμφάνιση έπρεπε να είναι κουνουπιδέξ. Γιατί; Δεν έχω ιδέα. Ταίριαζαν μάλλον με τις βάτες. 

Επίσης… για πολλά χρόνια, είχα ΠΟΛΛΑ μαλλιά, πυκνά, γυαλιστερά, θυμώνω με τον εαυτό μου, που δεν τα εκτιμούσα όσο έπρεπε. Έχεις πολλά και πυκνά μαλλιά όσο σε πλημμυρίζουν τα οιστρογόνα, οι θηλυκές ορμόνες που όμως υποχωρούν καθώς μεγαλώνεις και δίνουν τη θέση τους στις ανδρικές ορμόνες, π.χ. στην καταραμένη τεστοστερόνη. Δεν ξέρω αν είναι ντιπ καταστροφική γιατί ναι μεν αραιώνουν τα μαλλιά μου, απέκτησα δε μια (ελαφριά, όσο πατάει η γάτα) επιθετικότητα που δεν την είχα ποτέ όσο κολυμπούσα στα οιστρογόνα. Κατά το «ουδέν κακόν αμιγές καλού», με λιγότερες τρίχες, τώρα αποφασίζω πιο γρήγορα, διεκδικώ περισσότερα, θέτω όρια και (σπανιότατα) βάζω μέχρι και τις φωνές. 

Τα λέω όλα αυτά γιατί δεν συμβαίνουν μόνο σε εμένα. Με φίλη πολύ μαλλιαρή (στο κεφάλι), της οποίας τα υπέροχα ίσια μαλλιά θαυμάζω πάντα, συγκρίναμε τις προάλλες «τα καραφλά σημεία»: σποτάκια στο σκαλπ μας, στη χωρίστρα ή αλλού, με τόσο αραιές τρίχες που φαίνεται (ίου, ναι!) το δέρμα. Τα έχουμε και οι δύο αυτά τα καραφλά σημεία, και τα κουκουλώνουμε με μια παζ, μια έντεχνα τοποθετημένη τούφα, μια μπούκλα, οτιδήποτε. Καταλαβαίνετε όμως, αν είστε πολύ νέες, για ποιο λόγο οι μεγαλύτερες γυναίκες προτιμούν/προτιμάμε τα κοντά μαλλιά: έρχεται κάποια στιγμή στη ζωή σου, στο δεύτερο μισό αν είσαι τυχερή, δηλαδή ανάμεσα στα πενήντα και στα ενενήντα σου χρόνια, που αισθάνεσαι απατεώνισσα, τοποθετώντας μπούκλες πάνω σε καραφλά σημεία, κι έρχεται πάνω σε αυτήν τη στιγμή μια ημέρα που λες «μωρ’ δε πάει στο διάολο, θα τα κόψω νεοσύλλεκτος, να μην παιδεύομαι».

Δεν είμαι εκεί ακόμα, αλλά καταλαβαίνω ότι διαλέγεις την ευκολία σου όσο μεγαλώνεις. Η μαμά μας έχει κάτασπρα, κοντά κουρεμένα μαλλιά, τώρα, στα 80+ της, και της ταιριάζουν. Είναι σωστά «για την ηλικία της», δηλαδή βολικά – δεν απαιτούν ιδιαίτερη φροντίδα, λούζονται όταν κάνει ντους και στεγνώνουν αμέσως. Θυμάμαι πάντα το σοφό ρητό της Κέιτ Μος: “If in doubt, wash your hair” («Αν αμφιβάλλεις/αναρωτιέσαι, λούσε τα μαλλιά σου»). Και κατά το «ουδέν κακόν» κλπ, οι λιγότερες τρίχες χρειάζονται λιγότερη περιποίηση, άρα λιγότερο χρόνο. Τον οποίο χρόνο μπορώ πλέον να αφιερώνω στον ύπνο, στις βόλτες, στο γράψιμο, ή σε ό,τι άλλο μου καπνίσει. Εκτός από το σεσουάρ.