Οι σκύλοι δεν είναι πια απλώς «το πρώτο βήμα» πριν από τα παιδιά. Για ένα αυξανόμενο κομμάτι νέων ζευγαριών, είναι η ίδια η επιλογή ζωής. Στην Bρετανία, περισσότερες από μία στις τρεις γειτονιές έχουν πλέον περισσότερους σκύλους από παιδιά, σύμφωνα με ανάλυση στοιχείων, αποτυπώνοντας μια βαθιά κοινωνική μετατόπιση που ξεπερνά κατά πολύ τη γεωγραφία.
Το φαινόμενο στη Βρετανία συνδέεται με την άνοδο των λεγόμενων dinkwads – ζευγάρια με δύο εισοδήματα, χωρίς παιδιά, αλλά με σκύλο. Ανάμεσα στη Generation Z και τους millennials, ο σκύλος δεν λειτουργεί απλώς ως «δοκιμή» για τη γονεϊκότητα, αλλά συχνά ως πλήρης υποκατάστασή της. Οι αριθμοί το δείχνουν καθαρά: την τελευταία δεκαετία, ο πληθυσμός των σκύλων αυξάνεται με ταχείς ρυθμούς, ενώ ο αριθμός των παιδιών παραμένει στάσιμος.
Οι ειδικοί μιλούν για μια αλλαγή ταυτότητας. Οι νεότεροι ιδιοκτήτες τείνουν να βλέπουν τον σκύλο ως μέλος της οικογένειας – ή ακόμη και ως παιδί. Σε ηλικίες 25 έως 34 ετών, σχεδόν τα δύο τρίτα των ιδιοκτητών σκύλων αυτοπροσδιορίζονται ως «γονείς» του κατοικιδίου τους, ποσοστό υψηλότερο από κάθε άλλη ηλικιακή ομάδα. Δεν πρόκειται απλώς για συναισθηματική υπερβολή, αλλά για έναν νέο τρόπο οργάνωσης της καθημερινότητας, των σχέσεων και της φροντίδας.
Καθοριστικό ρόλο παίζουν και τα social media. Λογαριασμοί με εκατομμύρια ακολούθους παρουσιάζουν σκύλους να γιορτάζουν γενέθλια, να φορούν ρούχα, να συμμετέχουν σε οικογενειακές δραστηριότητες που μέχρι πρόσφατα συνδέονταν αποκλειστικά με παιδιά. Οι εικόνες αυτές λειτουργούν ως πρότυπα ζωής: δείχνουν μια μορφή «γονεϊκότητας» χωρίς τις οικονομικές, σωματικές και χρονικές δεσμεύσεις της ανατροφής παιδιών.
Ενδιαφέρον παρουσιάζει και η αλλαγή στις φυλές που προτιμούν οι νεότεροι ιδιοκτήτες. Υπάρχει σαφής στροφή προς μικρόσωμους σκύλους με κοντά, «παιδικά» χαρακτηριστικά στο πρόσωπο, όπως παγκ, μπουλντόγκ και γαλλικά μπουλντόγκ. Έρευνες δείχνουν ότι τα χαρακτηριστικά αυτά ενεργοποιούν το ένστικτο φροντίδας, με τρόπο παρόμοιο με εκείνον που προκαλεί ένα μωρό. Με απλά λόγια, οι άνθρωποι δεν επιλέγουν απλώς σκύλο – επιλέγουν ένα πλάσμα που «μοιάζει» να χρειάζεται γονική προστασία.
Η εξέλιξη αυτή δεν είναι ουδέτερη. Αντανακλά το κόστος ζωής, την εργασιακή ανασφάλεια, την καθυστέρηση ή την απόρριψη της τεκνοποίησης, αλλά και μια ευρύτερη πολιτισμική μετατόπιση: η φροντίδα, η αγάπη και η συντροφικότητα επαναπροσδιορίζονται έξω από το παραδοσιακό μοντέλο της οικογένειας. Ο σκύλος προσφέρει συναισθηματική πληρότητα, ρουτίνα και κοινωνική ταυτότητα, χωρίς να απαιτεί τις μακροπρόθεσμες δεσμεύσεις ενός παιδιού.
Το γεγονός ότι σε όλο και περισσότερες περιοχές οι σκύλοι αριθμητικά ξεπερνούν τα παιδιά δεν είναι απλώς ένα στατιστικό εύρημα. Είναι ένα σύμπτωμα μιας κοινωνίας που αλλάζει προτεραιότητες, επενδύει αλλού τη φροντίδα της και αναζητά νέες μορφές οικογενειακής ζωής. Και, όπως δείχνουν οι τάσεις, αυτή η μετατόπιση δεν μοιάζει προσωρινή.
Πηγή: The Times