FMIC: Η κοινότητα γυναικών που χτίζει αληθινές συνδέσεις στην Αθήνα

«Δεν μπήκα στην ομάδα απλώς επειδή ένιωθα μόνη ή χρειαζόμουν φίλες, αλλά γιατί κάτι μέσα μου φώναζε ότι θέλω να απελευθερωθώ», μου λέει η Νικολέττα Χ. «Η κοινότητα που έχει δημιουργήσει η Δέσποινα –και χρησιμοποιώ επίτηδες τη λέξη κοινότητα κι όχι τη λέξη ομάδα– μας κάνει όλες να αισθανόμαστε ότι ανήκουμε, ότι ακουγόμαστε και ότι είμαστε εδώ η μία για την άλλη», συμπληρώνει η Φαίη Π.

Αυτό ακριβώς είναι και το νήμα που διαπερνά κάθε συνάντηση της γυναικείας κοινότητας FMIC – For My Inner Child. Γιατί εδώ δεν μιλάμε απλώς για events ή οργανωμένες δράσεις, αλλά για ζωντανές εμπειρίες σύνδεσης. Για στιγμές όπου οι περισσότερες γυναίκες μοιράζονται χρόνο, σκέψεις και βιώματα όπως ακριβώς είναι. Χωρίς ρόλους, συγκρίσεις ή την ανάγκη να αποδείξουν κάτι. Κι έτσι, σχεδόν φυσικά, μέσα από την παρουσία και την αλληλεπίδραση, γεννιούνται εμπειρίες που αφήνουν αποτύπωμα.

Οι δράσεις αυτές αλλάζουν μορφή, χώρο και αίσθηση κάθε μήνα, γιατί τίποτα δεν είναι στημένο. Όλα προσαρμόζονται στο εκάστοτε concept και κινούνται γύρω από τέσσερις βασικούς άξονες, με γνώμονα τη σύνδεση: τη Δημιουργικότητα, την Υγεία & Ευεξία, τον Εθελοντισμό και την Ψυχολογία.

Πίσω από το FMIC βρίσκεται η Δέσποινα Κόλλια, 21 ετών, φοιτήτρια Διοίκησης Επιχειρήσεων, με κατεύθυνση το Marketing, στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής. Μεγαλωμένη στην Αθήνα, αντλεί έμπνευση από τη δημιουργία, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τις χειροποίητες κατασκευές και τη διαρκή ανάγκη για προσωπική εξέλιξη.

«Από τα παιδικά μου χρόνια, οι φιλίες –και ειδικά οι γυναικείες– δεν ήταν εύκολες. Με αγόρια φίλους είχα πάντα μία πιο φυσική σύνδεση, ενώ στις γυναικείες παρέες συχνά ένιωθα εκτός ή ερχόμουν αντιμέτωπη με τοξικές συμπεριφορές. Ίσως επειδή ήμουν πολύ κοινωνική ή επειδή ξεχώριζα περισσότερο για τον χαρακτήρα μου παρά για την εμφάνισή μου. Αυτό που ξέρω είναι ότι δεν έζησα ξέγνοιαστα το κομμάτι της φιλίας», μου λέει.

Μέχρι το δημοτικό υπήρχε μια παρέα στη γειτονιά· μεγαλώνοντας όμως, οι σχέσεις έγιναν πιο τυπικές και επαναλαμβανόμενες, χωρίς ουσιαστική σύνδεση ή κοινή δημιουργία. Δεν βρήκε ποτέ την παρέα που ονειρευόταν κι έτσι άρχισε να πιστεύει ότι κάποια πράγματα ίσως να μην τα ζήσει ποτέ. Αυτό της δημιούργησε την ανάγκη να τα ζήσει όλα γρήγορα, παρότι κάτι τέτοιο δεν ήταν πάντα εφικτό. Και η ανάγκη της αυτή παρέμεινε.

Η ιδέα της FMIC, λοιπόν, γεννήθηκε σχεδόν από το πουθενά. Τον Δεκέμβριο, την περίοδο που η Δέσποινα ήθελε να φτιάξει το vision board της και έψαχνε στο Pinterest εικόνες ώστε να εμπνευστεί και να θέσει στόχους για το 2025, έπεσε πάνω σε μια φωτογραφία: μια παρέα γυναικών που ζωγράφιζαν μαζί μέσα σε ένα σπίτι. Εκείνη τη στιγμή κάτι «κούμπωσε» μέσα της. Σκέφτηκε ότι ίσως υπάρχουν πολλές κοπέλες που νιώθουν ακριβώς το ίδιο μ’ εκείνη, αλλά δεν το λένε. Που ίσως να μην ξέρουν καν πόσο μεγάλη ανάγκη έχουν αυτή τη σύνδεση.

«Αγαπούσα –και αγαπώ– πάρα πολύ τις γυναίκες, αλλά δεν μπορούσα να έχω αυτή τη γυναικοπαρέα που τόσο επιθυμούσα. Τη συντροφικότητα, τη στήριξη, το “είμαστε μαζί”. Την ίδια περίοδο, με είχε επηρεάσει πολύ και ένα προσωπικό γεγονός. Είχα οργανώσει ένα πάρτι για τα γενέθλιά μου, υπολογίζοντας ότι θα έρθουν αρκετά άτομα – τελικά ήρθαν πολύ λιγότερα. Μπορεί να ακούγεται μικρό, αλλά με βάρυνε πολύ. Ήταν σαν να επιβεβαιώνονταν όλοι οι φόβοι μου γύρω από τις σχέσεις και τη μοναξιά. Υπήρχε μια απογοήτευση, μια μιζέρια που δεν ήξερα πού να την ακουμπήσω».

Παράλληλα, βρισκόταν και σε μια φάση αναζήτησης. Είχε αρχίσει να παρακολουθεί σεμινάρια γύρω από το event planning, μια και είχε καταλάβει ότι της άρεσε πολύ να οργανώνει πράγματα. «Πάρτι δικά μου ή φίλων μου, μικρές συγκεντρώσεις, ακόμα και τα χριστουγεννιάτικα τραπέζια. Μου άρεσε να δημιουργώ εμπειρίες για τους άλλους. Εκείνη την περίοδο διάβαζα, μάθαινα και ένιωθα έντονα την ανάγκη να δω όλη αυτή τη γνώση και στην πράξη. Και κάπως έτσι, μέσα από μια περίοδο απογοήτευσης αλλά και δημιουργικής αναζήτησης, άρχισε να παίρνει μορφή κάτι καινούργιο».

Η βάση της FMIC μέχρι στιγμής είναι η Αθήνα, αλλά η τοποθεσία αλλάζει ανάλογα με το είδος της δραστηριότητας. Η ομάδα φροντίζει πάντα οι χώροι να είναι προσβάσιμοι με τα μέσα μεταφοράς, ώστε καμία γυναίκα να μη δυσκολεύεται να συμμετέχει. Ο στόχος τους πάντως για το άμεσο μέλλον είναι η FMIC να επεκταθεί και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας.

Οι εμπειρίες της FMIC χωρίζονται σε τέσσερις βασικές κατηγορίες, ώστε κάθε γυναίκα να μπορεί να βρει κάτι που της ταιριάζει αλλά και ανθρώπους με κοινά ενδιαφέροντα. Η πρώτη κατηγορία είναι η Δημιουργικότητα. Διοργανώνονται δραστηριότητες όπως ζωγραφική, κεραμική και γενικότερα ό,τι αφορά το καλλιτεχνικό κομμάτι μέσα από τη χειρονακτική εργασία. Πρόκειται για έναν τρόπο έκφρασης, αλλά και μια αφορμή για βαθιά σύνδεση. Η δεύτερη κατηγορία αφορά την Υγεία και την Ευεξία. Εδώ περιλαμβάνονται δραστηριότητες γύρω από νέα αθλήματα ή μορφές άσκησης, όπως πιλάτες ή γιόγκα. Στόχος είναι να συναντηθούν γυναίκες που μοιράζονται το ίδιο ενδιαφέρον για την κίνηση και τη φροντίδα του σώματός τους και, μέσω της διαδικασίας, να δημιουργηθούν φιλίες. Η τρίτη κατηγορία είναι ο Εθελοντισμός. Πρόκειται για δράσεις που ενώνουν την κοινότητα και δίνουν την ευκαιρία στις γυναίκες να προσφέρουν μαζί. Οι γνωριμίες γίνονται πολύ αυθόρμητα, γιατί υπάρχει ήδη ένας κοινός σκοπός. Μέσα από τέτοιου είδους δράσεις συχνά δημιουργούνται πολύ δυνατοί δεσμοί.

«Μέσω της FMIC έχουν ήδη πραγματοποιηθεί δράσεις εθελοντισμού σε συνεργασία με το Humanity Greece, μια ομάδα που αγαπάμε πολύ και θα συνεχίζουμε να στηρίζουμε. Ο εθελοντισμός είναι ένα κομμάτι που θέλω να εντάξω ακόμα πιο δυναμικά στο προφίλ μας το 2026 και έπειτα. Μάλιστα, ένας προσωπικός μου στόχος είναι να κάνουμε τον εθελοντισμό «viral» – με την καλή έννοια. Όχι ως τάση, αλλά ως στάση ζωής. Γιατί για μένα ο εθελοντισμός είναι ίσως η πιο απλή και ταυτόχρονα η πιο ουσιαστική ένδειξη ανθρωπιάς».

Η τέταρτη κατηγορία –ενδεχομένως και η πιο ευαίσθητη– είναι η Ψυχολογία, θέμα-ταμπού για πολλές γυναίκες. Η Δέσποινα είχε σκεφτεί πολύ το κομμάτι αυτό πριν αποφασίσει να το εντάξει στην κοινότητα. «Είναι εξαιρετικά σημαντικό. Αυτή η κατηγορία απευθύνεται κυρίως σε γυναίκες που φοβούνται να επισκεφτούν κάποιον ψυχολόγο ή να κάνουν το μεγάλο βήμα για ψυχοθεραπεία. Μέχρι στιγμής διοργανώνονται βιωματικά εργαστήρια, πάντα με τη συμμετοχή ειδικών, σε μορφή ομαδικής συζήτησης πάνω σε ένα συγκεκριμένο θέμα κάθε φορά – ένα πρώτο, πιο ήπιο άνοιγμα προς την ψυχική φροντίδα».

Σε κάθε περίπτωση τα κορίτσια έρχονται σε τέτοιου είδους δράσεις χαλαρές, παραγγέλνουν ό,τι θέλουν να πιουν κι έπειτα ξεκινά η δραστηριότητα. Δεν υπάρχει καθόλου βιασύνη. Όλα κυλούν φυσικά, χωρίς πίεση. Οι εμπειρίες τους διαρκούν συνήθως περίπου τρεις ώρες – χρόνος αρκετός ώστε να σπάσει ο πάγος, να δημιουργηθούν συζητήσεις και να χτιστεί σύνδεση μεταξύ τους. Σχεδόν πάντα, τα events δεν τελειώνουν εκεί. Τις περισσότερες φορές καταλήγουν σε ένα αυθόρμητο after party, οργανωμένο από τα ίδια τα κορίτσια που γνωρίστηκαν για πρώτη φορά μέσα από τη FMIC. Πηγαίνουν μαζί για φαγητό, για ένα ακόμα ποτό ή για μια βόλτα. «Κάθε φορά προκύπτει κάτι παραπάνω από αυτό που είχαμε αρχικά σχεδιάσει – και για μένα αυτό είναι το πιο όμορφο κομμάτι».

Όμως τίποτα από όλα αυτά δεν χτίστηκε από τη μία μέρα στην άλλη. Στην αρχή, τόσο η κοινότητα όσο και η ίδια η ιδέα της FMIC αντιμετωπίστηκαν με επιφυλακτικότητα. Την ίδια στιγμή και η Δέσποινα ήταν διστακτική για το πώς θα παρουσιαστεί. Δεν ήθελε να εμφανίζεται και να λέει «εγώ το έφτιαξα αυτό». Όταν έφτιαξε το προφίλ της κοινότητας στα social media, ο μεγαλύτερός της φόβος ήταν –όπως συμβαίνει με τους περισσότερους ανθρώπους– το τι θα πουν οι άλλοι. «Υπήρχε το άγχος της κριτικής, γιατί για κάποιους αυτό που κάνουμε μπορεί να ακούγεται “παιδικό”, ακόμα και γελοίο: γυναίκες που μαζεύονται για να δημιουργήσουν, να μιλήσουν, να συνδεθούν. Φοβόμουν πολύ πώς θα το δουν όλο αυτό οι γνωστοί μου αλλά και άνθρωποι από το παρελθόν μου – παλιές φιλίες που δεν εξελίχθηκαν καλά.

»Υπήρχε, φυσικά, και ο φόβος της αποτυχίας. Αλλά πιο βαθιά υπήρχε και κάτι ακόμα: ο φόβος ότι δεν θα προλάβω να εξελίξω την ιδέα μου όσο θα ήθελα, πριν εμφανιστεί κάποιος άλλος με παρόμοια σκέψη. Μπορεί να μοιάζει ανταγωνιστικό, στην πραγματικότητα όμως δεν είναι ακριβώς αυτό, αφού ο στόχος είναι κοινός. Παρ’ όλα αυτά, κουβαλούσα μέσα μου αυτή την προσωπική αγωνία της σύγκρισης, του “ποιος θα τα καταφέρει καλύτερα”».

Με τον καιρό, βέβαια, άρχισε να το ξεπερνάει. Σε αυτό συνέβαλε και το γεγονός ότι όλο και περισσότερες γυναίκες καταλάβαιναν τι είναι η FMIC και συμμετείχαν στις δράσεις με μεγαλύτερη άνεση. «Όταν ξεκίνησα αυτό το εγχείρημα, σε καμία περίπτωση δεν φανταζόμουν ότι θα μεγαλώσει τόσο πολύ. Δεν μιλάω μόνο για τους αριθμούς. Γιατί, πέρα από τα events, η FMIC εξελίχθηκε σε μια πραγματική κοινότητα – κάτι που δεν είχα υπολογίσει και, ειλικρινά, αρχικά δεν ήξερα πώς να διαχειριστώ. Είναι άλλο πράγμα να οργανώνεις μικρές μαζώξεις για γνωστούς μία φορά τον μήνα κι άλλο να έχεις 6.500 γυναίκες που περιμένουν το επόμενό σου event. Αυτό που με χαροποιεί ιδιαίτερα είναι ότι πλέον στις δράσεις συμμετέχουν και μεγαλύτερες ηλικιακά γυναίκες, γεγονός που ήταν εξαρχής ένας από τους στόχους μου. Δεν ήθελα η κοινότητά μας να έχει ηλικιακά όρια, η επιθυμία μου ήταν να δημιουργηθεί ένας χώρο όπου κάθε άνθρωπος, ανεξαρτήτως ηλικίας, μπορεί να εξελιχθεί κοινωνικά και ατομικά».

Η αύξηση της συμμετοχής δεν ήταν απλώς αριθμητική· ήταν και ένδειξη ότι η κοινότητα ζωντάνευε με έναν τρόπο που η ίδια δεν είχε προβλέψει. Κάπου εκεί, η δημιουργία της ομαδικής συνομιλίας έγινε το επόμενο φυσικό βήμα για να φέρει πιο κοντά τις γυναίκες και εκτός των επίσημων events.

Σταδιακά δημιουργήθηκαν μικρότερες ομάδες, ανάλογα με τα ενδιαφέροντα της κάθε κοπέλας: εθελοντισμός, ψυχική υγεία, ομορφιά, θέατρο, σινεμά, βραδινές έξοδοι. Και κάπου εκεί, συνέβη κάτι πολύ όμορφο: τα κορίτσια άρχισαν να οργανώνουν μόνες τους συναντήσεις, πέρα από τα επίσημα events της FMIC. Καφέδες, βόλτες, συζητήσεις. Μοιράζονται συμβουλές για την ψυχική υγεία, την εργασία, την καθημερινότητά τους. «Θυμάμαι πολύ έντονα την πρώτη φορά που είδα δύο γυναίκες, εντελώς άγνωστες μεταξύ τους, να γίνονται φίλες μέσα από τη FMIC. Ήταν ένα αίσθημα πολύ περίεργο, σχεδόν απροσδιόριστο στην αρχή. Πέφτοντας πάνω σ’ ένα story στα social, είδα ότι μία κοπέλα είχε καλέσει σε κάποιο πάρτι της ένα κορίτσι το οποίο είχε γνωρίσει πρόσφατα σε κάποιο από τα events μας. Ήταν η πρώτη φορά που συνειδητοποίησα ότι κάτι πολύ αληθινό είχε ήδη αρχίσει να συμβαίνει. Σήμερα, έχουν δημιουργηθεί τόσες πολλές φιλίες μέσα από τη FMIC, που αυτές οι στιγμές έχουν γίνει καθημερινότητα. Κάθε φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο, όσο και να το περιμένω πλέον, δεν παύει να με συγκινεί».

Στην αρχή, όταν είδε ότι οι γυναίκες οργανώνουν μόνες τους καφέδες, βόλτες και μικρές καθημερινές στιγμές, ένιωσε άβολα. «Όχι με την κακή έννοια, περισσότερο επειδή συνειδητοποίησα ότι πλέον δεν περνάνε όλα από το χέρι μου». Σιγά σιγά όμως κατάλαβε τη σημασία όλου αυτού: «Αυτό που έχει δημιουργηθεί με ξεπερνά και όντως προσφέρει κάτι στην κοινωνία». Αυτό για τη Δέσποινα είναι πραγματική χαρά και απόδειξη της δύναμης της κοινότητας.

Όλα αυτά, φυσικά, δεν γίνονται χωρίς οργάνωση. Και εδώ μπαίνει το ερώτημα: πόσο κοστίζει όλη αυτή η εμπειρία; «Τα events έχουν κάποιο κόστος, καθώς η FMIC λειτουργεί ως ατομική επιχείρηση. Ωστόσο, η τιμολόγηση παραμένει πάντα προσιτή». Για την ίδια είναι πολύ σημαντικό να μπορούν να συμμετέχουν όλες οι γυναίκες, ανεξαρτήτως οικονομικής κατάστασης. Στην κοινότητα, άλλωστε, υπάρχουν φοιτήτριες, άνεργες γυναίκες, μητέρες με διαφορετικές προτεραιότητες, κι η Δέσποινα δεν θέλει ο οικονομικός παράγοντας να γίνει λόγος αποκλεισμού.

Παρόλο που η τιμή των events παραμένει προσιτή, η διαχείριση αυτής της ισορροπίας –ανάμεσα στην προσβασιμότητα για όλες και στη σωστή λειτουργία της FMIC– είναι μόνο ένα μέρος των καθημερινών προκλήσεων που αντιμετωπίζει. «Τρέχω τα λογιστικά, τα social media, την επικοινωνία, σκέφτομαι την ιδέα για κάθε event, βρίσκω συνεργάτες, χώρους, οργανώνω κάθε λεπτομέρεια. Όλα περνούν από εμένα. Και η μέρα, δυστυχώς, έχει μόνο 24 ώρες. Υπάρχουν στιγμές που πιέζομαι περισσότερο απ’ όσο αντέχω, ειδικά αν σκεφτεί κανείς ότι όλο αυτό δεν ήταν κάτι που είχα προγραμματίσει – προέκυψε σχεδόν από το πουθενά. Και αυτό από μόνο του μπορεί να γίνει πολύ overwhelming.

»Παράλληλα, υπάρχουν και οι προκλήσεις που έχουν να κάνουν με εμένα την ίδια. Ο εσωτερικός διάλογος δεν σταματά ποτέ. Τη μία στιγμή λέω “κοίτα τι έχεις δημιουργήσει” και την επόμενη “σταμάτα τα όλα, δεν θα βγει πουθενά”. Αυτές οι εναλλαγές ανάμεσα στον ενθουσιασμό και την αμφιβολία είναι κάτι που αντιμετωπίζω συχνά. Δεν λείπουν, φυσικά, και οι αποτυχημένες συνεργασίες, κάτι για το οποίο δεν ήμουν καθόλου προετοιμασμένη και που απαιτεί ωριμότητα και σωστή διαχείριση.

»Μια ακόμη πρόκληση είναι οι πολλοί και διαφορετικοί χαρακτήρες που συνυπάρχουν στην ομάδα. Ειδικά από τη στιγμή που έχουμε εντάξει και το κομμάτι της ψυχολογίας, ακούγονται πολλές ιστορίες, τραύματα, προσωπικές διαδρομές. Υπάρχουν στιγμές που νιώθω –έστω και άτυπα– ότι οφείλω να “θεραπεύσω” καταστάσεις, να κρατήσω ισορροπίες, να διασφαλίσω ότι όλοι νιώθουν καλά. Αυτό είναι ένα μεγάλο συναισθηματικό βάρος, δύσκολο να περιγραφεί με λόγια», μου εκμυστηρεύεται.

«Η γυναικεία μοναξιά είναι πρώτα απ’ όλα ένα κοινωνικό πρόβλημα, αλλά βιώνεται σχεδόν πάντα ως προσωπικό βάρος», συνεχίζει η Δέσποινα. «Η κοινωνία δεν μας έχει μάθει να χτίζουμε ασφαλείς, υποστηρικτικές γυναικείες σχέσεις. Αντίθετα, μας έχει μάθει να συγκρινόμαστε, να ανταγωνιζόμαστε και πολλές φορές να βλέπουμε η μία την άλλη με καχυποψία. Έτσι, όταν μια γυναίκα νιώθει μόνη, σπάνια θα σκεφτεί ότι αυτό είναι αποτέλεσμα ενός ευρύτερου κοινωνικού πλαισίου. Συνήθως κουβαλά το βάρος πιστεύοντας ότι κάτι φταίει σε εκείνη, ότι δεν είναι αρκετή, ότι δεν ταιριάζει».

Ακριβώς εδώ έρχεται να παίξει τον ρόλο της η FMIC. «Όταν καταλάβουμε τι συμβαίνει πραγματικά, τότε η γυναικεία σύνδεση μπορεί να επανέλθει σε μια πιο υγιή βάση». Μέσα από την κοινότητα, οι γυναίκες που συμμετέχουν έρχονται σε επαφή με άλλες που είναι πιο δυναμικές, επιτυχημένες ή απλώς έχουν διαφορετικές εμπειρίες, χωρίς να υπάρχει σύγκριση ή ζήλια. «Κανείς σε αυτή τη ζωή δεν κερδίζει εις βάρος κάποιου άλλου. Όλες είμαστε διαφορετικές, ξεχωριστές, όμορφες για διαφορετικούς λόγους και πετυχημένες σε διαφορετικούς τομείς».

Η FMIC, βέβαια, δεν επηρεάζει μόνο τις συμμετέχουσες, αλλά και την ίδια τη Δέσποινα. «Η FMIC με έκανε λιγότερο αναβλητική. Όταν ξέρεις ότι υπάρχουν άνθρωποι που περιμένουν την επόμενή σου κίνηση, δεν μπορείς να μείνεις εγκλωβισμένη στη λούπα της αναβλητικότητας». Παράλληλα, η κοινότητα αυτή της έδωσε κάτι που έψαχνε για χρόνια: υποστήριξη από ανθρώπους που δεν τη γνώριζαν προσωπικά. «Κι όμως, μέσα από αυτή την κοινότητα, ένιωσα για πρώτη φορά ότι μπορώ να στηριχτώ σε γυναίκες χωρίς φόβο».

Οι κοινές εμπειρίες που βιώνουν συνοδεύονται από πολλά «ευχαριστώ». Υπάρχουν γυναίκες που δέχονται συμβουλές, βρίσκουν παρέα ή και δουλειά μέσω της FMIC. Κάποιες ξαναβρίσκουν την αυτοπεποίθησή τους, άλλες απλώς δεν νιώθουν πια μόνες. Κι όλα αυτά συμβαίνουν μέσα σε έναν ασφαλή, ανθρώπινο χώρο.

Παρά τις επιτυχίες, δεν λείπει και το «αρνητικό» feedback. «Το πιο αρνητικό feedback που έχω δεχτεί δεν προήλθε από μέλος της κοινότητας, αλλά από ανθρώπους με τους οποίους παραλίγο να συνεργαστούμε», θυμάται. Η εμπειρία ήταν σκληρή, αλλά την οδήγησε στο να θέσει πιο ισχυρά όρια και να εμπιστευτεί περισσότερο τις πράξεις της παρά τις εξωτερικές κρίσεις. «Η FMIC είναι οι άνθρωποί της. Χωρίς την ενέργεια των κοριτσιών που έρχονται, αυτό το προφίλ δεν θα υπήρχε».

Σε όσες φοβούνται να έρθουν, η συμβουλή της είναι απλή: «Μπορεί σε ένα event να βρεις δέκα άτομα με τα οποία θα ταιριάξεις πάρα πολύ. Μπορεί σε ένα άλλο να μη νιώσεις σύνδεση με κανέναν. Αυτό δεν είναι κάτι που έχει να κάνει με εσένα». Δεν συμμετέχεις σε δράσεις απλώς και μόνο για να βρεις φίλες, αλλά για να βγεις από τα όριά σου, να δοκιμάσεις κάτι νέο και να νιώσεις πιο θαρραλέα.

Οι στόχοι για τη FMIC παραμένουν μεγάλοι: επέκταση σε όλη την Ελλάδα, ιδιαίτερα στην επαρχία, και δημιουργία ασφαλών χώρων για όλες. «Η κοινότητα δεν δημιουργήθηκε για να χωρέσει τις γυναίκες σε ένα καλούπι, αλλά για να τις αγκαλιάσει όπως είναι». Σκοπός της είναι η αποδοχή, η ασφάλεια και η ελευθερία έκφρασης, χωρίς αποκλεισμούς και χωρίς ταμπέλες. Γιατί η σύνδεση δεν έχει μία μορφή· έχει πολλές, και όλες αξίζουν χώρο.