Η ζωή μιας γυναίκας μέσα από τα εσώρουχά της

Εκεί γύρω στα 18-25 ανακαλύπτεις την σημασία των εσωρούχων: ψάχνεις μαλακά ΚΑΙ υποστηρικτικά σουτιέν, πράγμα δύσκολο (Ιερό Δισκοπότηρο όπως θα καταλάβεις μεγαλώνοντας, αλλά αυτό είναι άλλο, πολύ πιο σκοτεινό θέμα…) Ψάχνεις επίσης μαλακά βρακάκια που όμως θα είναι μικροσκοπικά και χαριτωμένα, όσο γίνεται πιο μινιόν, με ωραία σχέδια και χρώματα, με ψηλό/χαμηλό «κόψιμο» στα πλάγια, και με σούπερ εμφάνιση όταν τα τσεκάρεις μπρος-πίσω στον καθρέφτη. Προς το τέλος της εφηβείας σου πετάς στα σκουπίδια κάτι μεγάλα, μπεμπεδίστικα, βαμβακερά βρακιά που σου αγόραζε η μαμά σου λες και θα έμενες πάντα 10 χρονών, κι αρχίζεις να αγοράζεις μόνη σου εσώρουχα από μαγαζιά στα οποία πηγαίνουν οι φίλες σου. Προσανατολίζεσαι στα σέξι κυλοτάκια (δεν τα αποκαλείς πια βρακιά), επειδή το σεξ έχει μπει στη ζωή σου με χίλια, κι επειδή πιστεύεις, λίγο λανθασμένα, ότι τα αγόρια θέλουν κορίτσια με σέξι εσώρουχα.

Λέω «λίγο λανθασμένα» γιατί τα αγόρια γύρω από την εφηβεία, ούτε που ρίχνουνε μια ματιά στα εσώρουχα των κοριτσιών – τα χαζεύουν βέβαια στις διαφημίσεις εσωρούχων στο μετρό ή στο δρόμο, αλλά δεν πρόκειται να πετάξουν από το κρεβάτι ένα κορίτσι που τους αρέσει (ή, ένα κορίτσι, σκέτο) επειδή φοράει το λάθος βρακί. Άπαξ και φτάσει μέχρι το βρακί του κοριτσιού, το αγόρι δεν δίνει δεκάρα για το τι είδους βρακί πρόκειται.

Τέλος πάντων, περνάει η εφηβεία και η πρώτη νεανική ηλικία και γύρω στα 30 το κορίτσι που είναι πλέον γυναίκα, επενδύει σε βρακιά της προκοπής… κυρίως σε τάγκα, μίνι, μπικίνι, στρινγκ και γενικά άβολα κυλοτάκια καταστροφικά για το περιβάλλον (λόγω πλαστικής ίνας) και για τον μέσο γυναικείο πισινό (λόγω ντηζάιν). Κάποια γυναικολόγος λέει μια μέρα στη γυναίκα ότι είναι καλό να προτιμάει τα βαμβακερά εσώρουχα επειδή τα πλαστικά όσο να΄ναι την ιδρώνουν τη φανέλα, και δεν ευνοούν την υγεία της ευαίσθητης περιοχής. Οπότε η γυναίκα αγοράζει μερικά νόστιμα μεν, βαμβακερά δε, βρακάκια, να κάνει τη δουλειά της. Υπάρχουν σε περίπου εκατό διαφορετικά σχέδια, όσον αφορά το σχήμα, και σε εκατομμύρια (σχέδια) όσον αφορά το ύφασμα, όρεξη να έχεις να ψάχνεις.

Και καμία γυναίκα δεν βαριέται να ψάχνει για καινούργια βρακιά: είναι ένα μικρό «ψώνιο», σχετικά οικονομικό αν δεν κινείσαι σε ακριβές μάρκες και σε μεταξωτά, σατέν, σαντούνγκ, βελούδινα ή άλλα εκλεκτά υφάσματα. Τα οποία εκλεκτά, καθώς διανύεις την δεκαετία των 30 ως τα 40, ανακαλύπτεις ότι δεν είναι και τόσο βολικά, άσε την νταντέλα, που σου σπάει τα νεύρα όταν είναι στα πλαϊνά του βρακιού σαν μπορντούρα και μπορεί να σε παρενοχλεί για ώρες, μέχρι να πάς στην τουαλέτα του γραφείου και να το πετάξεις στα σκουπίδια, το παλιο-βρακί, να ησυχάσεις – όλες το έχουμε κάνει, ή σχεδόν όλες, όταν βρεθήκαμε αντιμέτωπες με το Ενοχλητικό Βρακί.

Μετά μένεις έγκυος! Ουάου. Άλλο σετ κυλότες, μεγάλες, με λάστιχο που φαρδαίνει όσο μεγαλώνει η κοιλιά, «βρακιά περιόδου» από αυτά τα χάλια, που έχουν ξεβάψει στο πλυντήριο και ο θεός σε φώτισε να μη τα πετάξεις. Με την κοιλιά να κρύβει το οποιοδήποτε βρακί, και με μη-κανονική κανονικότητα της ευαίσθητης περιοχής σου, καταφεύγεις σε «εσώρουχα για κυοφορούσες», όπως και σε γκραν-γκινιόλ βαμβακερά βρακιά, περιόδου ή μη.

Αν το θέμα σας φαίνεται αηδιαστικό, μήπως δεν είστε γυναίκα και μπερδευτήκατε, πέσατε στα βρακιά κατά λάθος ενώ διαβάζατε για μπάλα; Γιατί καμία γυναίκα με τα σωστά της δεν βρίσκει αηδιαστικό το θέμα «βρακί». Είτε έχει περάσει από τα βρακιά κύησης είτε όχι – μπορεί μέχρι και να θυμάται τα πρώτα έβερ, τα ορίτζιναλ «βρακιά περιόδου», στις δεκαετίες του ’50, ’60 και ’70, τα οποία ήταν πλαστικά, δε σας κάνω πλάκα, τα πρόλαβα στα Σέβεντυς και δεν πίστευα στα μάτια μου. Ήταν κάτι μεγάλα άσπρα-μπεζ-γκρι βρακιά με ΠΛΑΣΤΙΚΟ πάτο, που έκανε χρατς-χρατς όταν περπατούσες και είχε δύο λαστιχάκια, ένα μπρος, ένα πίσω, να κρατάει την πρωτόγονη, ξυλαγγουρωτή σερβιέτα στη θέση της. ‘Η, το χαρτοβάμβακα γεμισμένο με βαμβάκι, προ σερβιέτας. Αφήστε, τι περάσαμε εμείς οι παηονίερς.

Πάει η εγκυμοσύνη, μαζί με μια δεύτερη ή και τρίτη εγκυμοσύνη, που στέλνουν σούμπιτα τα σέξι μεταξωτά βρακιά στο βάθος του συρταριού, εκεί που κρύβουμε όλες ένα έξτρα εικοσάρικο μέσα σε μονό καλτσάκι για μια δύσκολη ώρα. Η 40άρα πλέον έχει «βρακιά εξόδου» και «βρακιά σπιτιού» - ή, εσώρουχα για σεξ και εσώρουχα για καναπέ/νέτφλιξ/σπίτι. Όταν πρόκειται να βγεις το βράδυ και υπάρχει έστω και η ελάχιστη πιθανότητα να σου φέξει, φοράς ένα ωραίο βρακί, ασορτί με ωραίο σουτιέν. Άσχετα αν συμβεί κάτι σεξουαλικό ή όχι, θέλεις να είσαι προετοιμασμένη κατάλληλα, και πάλι, με την ελαφρώς απατηλή αντίληψη ότι ο άντρας από τα 40 και μετά απέχει χιλιόμετρα από τον έφηβο, και άρα ως ώριμος (χο!) δίνει τεράστια σημασία στις κυλότες: δεν δίνει, ειδικά όταν καταφέρει να φτάσει μέχρι λάστιχο (κυλότας). Ελάχιστοι άντρες ξέρουν την διαφορά ανάμεσα στο τάγκα, το μπραζίλιαν, το τζι-στρινγκ ή το στρινγκ, κι ακόμα και η ενισχυμένη κυλότα, η τεράστια, δεν θα τον αποτρέψει τον ενδιαφερόμενο, αν είναι αποφασισμένος. Τα ίδια ισχύουν αν το ενδιαφερόμενο άτομο είναι γυναίκα – σκασίλα της για το βρακί της άλλης γυναίκας, η ουσία κρύβεται στο περιεχόμενο.

Υπάρχει βέβαια και το άτομο-φετιχιστής ανεξαρτήτως φύλου, το οποίο δεν ενεργοποιείται όταν φοράς το λάθος βρακί, αλλά κοιτάμε τον μέσο όρο, εδώ δεν εμφανίζεται ο απλός, ο αγνός ο γκόμενος περιπτέρου, σιγά μη σκάσει μύτη ο φετιχιστής. Περνάει και αυτή η φάση της κυλότας-για-ειδικές-περιστάσεις και η γυναίκα μπαίνει στη φάση βρε-δε-με-παρατάτε: διαλέγει κυρίως βαμβακερά, άνετα βρακιά που δεν την απασχολούν ενώ χειρουργεί εγκεφάλους ή λύνει προβλήματα της παγκόσμιας οικονομίας. Μπορεί να φορέσει και μια τρελή κυλότα με φιούμπες, μεταξωτές κορδέλες και κουδουνάκια η γυναίκα μετά τα 50, τα 60, τα 70 ή τα 80, δεν είναι ότι κατέβασε στόρια, ότι έκλεισε το κατάστημα επειδή μεγάλωσε, απλώς βάζει την άνεσή της πάνω από το ζόρικο βρακί. Διαλέγει τα καθημερινά της εσώρουχα με βάση την άνεση δηλαδή, και όχι με το τι θα άρεζε σε έναν άντρα, είτε τον έχει πρόχειρο είτε δεν τον έχει. Ή τι θα άρεζε σε μία άλλη γυναίκα, μια και το έφερε η κουβέντα.

Η διαδρομή του βρακιού στη ζωή μιας γυναίκας είναι συγκινητική, το καταλαβαίνω τα τελευταία χρόνια, που κάνω κάθε τόσο εκκαθαρίσεις στο βρακο-συρτάρι. Θυμάμαι έναν καλό ψυχολόγο-ψυχαναλυτή που μου είχε πει κάποτε ότι όταν μια γυναίκα αγοράζει καινούργια εσώρουχα, εκφράζει την ενδόμυχη επιθυμία της για σεξ. Το επισημαίνω, μήπως σας λέει κάτι, τώρα που διαλέγετε ωραία βρακάκια ενώ διαμαρτύρεστε ότι καμία όρεξη δεν έχετε για σεξ…

Φράσεις σχετικές:

• «Δεν έχει δεύτερο βρακί» = Είναι τσέτουλο, φτωχός/ή μέχρι δακρύων
• «Έμεινε με ένα τρύπιο βρακί» = Τον/την ξετίναξαν οικονομικά
• «Την πήρα με το βρακί της» = Παλιακιά έκφραση άντρα που παντρεύτηκε φτωχή γυναίκα
• «Έφυγε με το βρακί που φορούσε» = Επίσης παλιακιά έκφραση που αναφέρεται σε σύντροφο που παίρνει πόδι και δεν προλαβαίνει να μαζέψει την οικοσκευή
• «Βρακί δεν έχει να βάλει, η νταντέλα την/τον μάρανε» = Ψωνάρα, που αν δεν ήταν και άφραγκη/ος, δεν θα είχε σημασία αλλά δυστυχώς είναι
• «Θα βάλω το βρακί μου ανάποδα» = Σαρκαστική απάντηση στην ερώτηση «τι θα φορέσεις;» - ό,τι και καλά, δεν έχεις τι να φορέσεις.
• «Τον έχει μέσα στο βρακί της» = Άντρας που τον σέρνει η γυναίκα
• «Δεν είμαι και μέσα στο βρακί της/του» = Δεν υπογράφω για τι κάνει και δεν κάνει με το βρακί της/του ή χωρίς αυτό = Ναι, μπορεί να τσιλιμπουρδίζει, δεν έχω πλήρη στοιχεία για την ερωτική ζωή του ατόμου.
• «Το μυαλό του/της είναι στο βρακί του/της» = Λίγο σα να παρα-σκέφτεται το σεξ, ή είναι νέο άτομο και καλά κάνει.