Πριν το scroll στο Instagram: Τα καλοκαίρια που κάθε millennial κορίτσι νοσταλγεί

Πότε σταματήσαμε να διαβάζουμε περιοδικά; Πότε ξεχάσαμε το σταθερό τηλέφωνο της κολλητής μας, που κάποτε ξέραμε απ' έξω; Σήμερα, οι περισσότερες δεν θυμόμαστε ούτε καν το κινητό της. Πότε σταματήσαμε να ακούμε μουσική μόνο και μόνο για να χορέψουμε μπροστά στον καθρέφτη, να βάφουμε τα νύχια μας στο δωμάτιό μας ή να δοκιμάζουμε όλα τα ρούχα της ντουλάπας χωρίς κανέναν λόγο; Νομίζω κανένα millennial κορίτσι δεν θυμάται ακριβώς τη στιγμή. Αυτό που θυμόμαστε, όμως, είναι ότι συνέβη. Και από τότε, τα καλοκαίρια άλλαξαν.

Και μιλάμε για καλοκαίρια γιατί τότε ο χρόνος έμοιαζε να κυλά αλλιώς. Είχαμε ολόκληρα απογεύματα μπροστά μας. Ώρες ολόκληρες για να χαζεύουμε ένα περιοδικό από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα, να μιλάμε ατελείωτα στο τηλέφωνο, να φτιάχνουμε mixtapes και cd, να γράφουμε ημερολόγιο ή απλώς να βαριόμαστε παρέα με τις κολλητές - κάπου σε κάποια αυλή - κάπου σε κάποιο χωριό - κάπου μόνες στην πόλη.

Στις μέρες μας, τα ίδια αυτά απογεύματα χωράνε συχνά σε ένα ατελείωτο scroll. Και χωρίς να το καταλάβουμε, πολλές από εκείνες τις μικρές συνήθειες έμειναν κάπου πίσω. Ας τα θυμηθούμε, λοιπόν. Και ποιος ξέρει; Ίσως αυτό το καλοκαίρι αφήσουμε για λίγο το κινητό στην άκρη και κάνουμε ξανά μερικά από αυτά.

Πριν το scroll στο Instagram: Τα καλοκαίρια που κάθε millennial κορίτσι νοσταλγεί

Ξεφυλλίζαμε τα αγαπημένα μας περιοδικά

Το νέο τεύχος του Super Κατερίνα ήταν μικρή γιορτή. Τρέχαμε στο περίπτερο για να το πάρουμε, το ξεφυλλίζαμε από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα και μέχρι να κυκλοφορήσει το επόμενο το είχαμε διαβάσει αμέτρητες φορές. Και όταν μεγαλώσαμε λίγο, ήρθε και το πρώτο Cosmopolitan, που πολλές αγοράζαμε σχεδόν κρυφά, λες και κρατούσαμε στα χέρια μας κάτι... απαγορευμένο.

Όταν ένα CD έφτανε για όλο το απόγευμα

Ένα CD μπορούσε να μας κρατήσει συντροφιά μέχρι να νυχτώσει. Το βάζαμε ξανά και ξανά, περιμέναμε το MTV να παίξει το αγαπημένο μας βιντεοκλίπ και μόλις εμφανιζόταν η Britney Spears ή η Anastacia, η ένταση ανέβαινε στο τέρμα. Και φυσικά, το αγαπημένο μας ήταν το μικρό βιβλιαράκι με τους στίχους που κρυβόταν μέσα στη θήκη του CD.

Το ανοίγαμε, τραγουδούσαμε κάθε λέξη και μέχρι το τέλος του καλοκαιριού τους είχαμε μάθει όλους απ' έξω. Και μεταξύ μας; Το κάνουμε ακόμα. Απλώς τώρα συμβαίνει συνήθως στο αυτοκίνητο, όταν δεν μας βλέπει κανείς.

Τα νύχια μας άλλαζαν χρώμα κάθε τρεις και λίγο

Καμία μας δεν είχε κλείσει ραντεβού για μανικιούρ και καμία μας δεν είχε τα τέλεια νύχια. Απλώς ανοίγαμε όλα τα βερνίκια που είχαμε στο σπίτι, δοκιμάζαμε το ένα χρώμα μετά το άλλο και βάφαμε τα νύχια μας ξανά και ξανά μέχρι να πετύχουμε το αποτέλεσμα που είχαμε φανταστεί. Συνήθως όλα αυτά συνέβαιναν σε κάποιο sleepover, με τις πιτζάμες μας, μουσική να παίζει στο δωμάτιο και τα βερνίκια απλωμένα παντού.

Glitter, λουλουδάκια, αυτοκόλλητα, καρδούλες... όλα είχαν περάσει από τα χέρια μας έστω μία φορά. Και φυσικά, πάντα υπήρχε μια κολλητή που περίμενε να στεγνώσουν τα νύχια της χωρίς να μπορεί να κάνει απολύτως τίποτα.

Φτιάχναμε... φωτογραφήσεις στο σπίτι

Κάθε σπίτι μπορούσε να γίνει φωτογραφικό στούντιο. Το μπαλκόνι, η αυλή, ο κήπος ή ακόμα και ένας λευκός τοίχος ήταν αρκετά. Παίρναμε την ψηφιακή φωτογραφική μηχανή, βγάζαμε δεκάδες φωτογραφίες η μία την άλλη και μετά στριμωχνόμασταν όλες μπροστά στον υπολογιστή για να τις δούμε. Και κάπως έτσι, οι πιο κουνημένες και οι πιο αστείες κατέληγαν να είναι οι αγαπημένες μας.

«Κλείσε τώρα το τηλέφωνο!»

Καθόμασταν στο πάτωμα του δωματίου, στριφογυρίζαμε το καλώδιο του τηλεφώνου στα δάχτυλά μας και μιλούσαμε για τα πάντα. Για το αγόρι που μας άρεσε, για το τι έγινε στην παραλία, για το τι θα φορέσουμε το βράδυ ή απλώς... για τίποτα. Και όταν η μία περνούσε το καλοκαίρι στο χωριό και η άλλη έμενε στην πόλη, οι τρεις μήνες έμοιαζαν αιώνας. Είχαμε τόσα να πούμε, τόσα να σχολιάσουμε, που ακόμα και η βαρεμάρα γινόταν θέμα συζήτησης. Και το καλύτερο; Μέχρι να κλείσουμε το τηλέφωνο είχαμε πει τουλάχιστον δέκα φορές «άντε κλείσε εσύ πρώτη». Δεν το έκανε ποτέ καμία.

Γράφαμε ημερολόγιο σαν να ήταν το μεγαλύτερό μας μυστικό

Είχαμε όλες ένα τετράδιο που δεν έπρεπε να ανοίξει κανείς. Εκεί γράφαμε τα πάντα. Ποιος μας άρεσε, τι έγινε στις διακοπές, τι μας είπε η κολλητή μας, ακόμα και τους στίχους από τα αγαπημένα μας τραγούδια. Κολλούσαμε εισιτήρια, αποξηραμένα λουλούδια, αυτοκόλλητα ή ό,τι μας θύμιζε εκείνο το καλοκαίρι. Και κάθε φορά που τελείωνε ο Αύγουστος, νιώθαμε πως είχαμε γεμίσει με αναμνήσεις ένα ακόμα τετράδιο. 

Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε εκείνες τις σελίδες, έμεινε για πάντα ένα μικρό κομμάτι της εφηβείας μας. Γι' αυτό και, όσο κι αν σήμερα γράφουμε λιγότερο, όλες έχουμε μια μικρή περιέργεια να ανοίξουμε ξανά εκείνο το παλιό ημερολόγιο και να γνωρίσουμε το κορίτσι που το έγραφε.