Lifestyle

Ζήσε (με) τους λογαριασμούς σου στην Ελλάδα

Ελληνική ποιότητα ζωής μόνο για τους τουρίστες – εμείς πληρώνουμε χρυσάφι στους λογαριασμούς του μήνα

Η Ελλάδα είναι όντως ένα τέλειο, ωραίο καφενείο σε ιδανική γωνία του χάρτη, αλλά...

Λέγαμε πάντα πως στις Βόρειες χώρες βγάζουν μεν περισσότερα λεφτά, αλλά εμείς στην Ελλάδα έχουμε καλύτερη ποιότητα ζωής… και θα το έχετε καταλάβει, αν ζείτε στην Ελλάδα, ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει πια.

Τα αναγκαία και απαραίτητα, τα λεγόμενα «utilities» - ρεύμα, νερό, ίντερνετ/τηλέφωνο – θεωρούνται βασικά ανθρώπινα αγαθά σε όλες τις πολιτισμένες χώρες, και σε όλες αυτές τις χώρες, οι λογαριασμοί των βασικών αγαθών αντιστοιχούν στο 10, άντε στο 15% των εσόδων των πολιτών. Πληρώνει δηλαδή ο Βορειο-Ευρωπαίος για να έχει ρεύμα, νερό και ίντερνετ/τηλέφωνο κάτι λογικά νούμερα, και δεν φορτώνεται με τρελούς τόκους αν καθυστερήσει, ούτε του κόβουν ρεύμα/νερό κλπ., αν δεν πληρώσει για ΜΕΡΙΚΟΥΣ μήνες (προσέξτε: όχι για ένα μήνα…) Κι ενώ ήμουν πάντα πολύ θερμή υποστηρίκτρια του «Ελληνικού τρόπου ζωής», ενώ δεν θα την άλλαζα με τίποτα τη ζωή στην Ελλάδα… βλέπω ξεκάθαρα πια ότι η ποιότητα ζωής εδώ είναι, σόρι, πολύ μέτρια έως χάλια μαύρα.

Ας το πάρω από την αρχή: ταξιδεύω σε βόρειες χώρες επειδή έχω συγγενείς και φίλους, οι οποίοι γελάνε όταν ακούν τι λογαριασμούς πληρώνουμε εδώ στην Ελλάδα. Λογαριασμός ρεύματος πάνω από 100 ευρώ το μήνα, τους φαίνεται αδιανόητο, όπως και νερό πάνω από 30-40 ευρώ, και ίντερνετ ακόμα λιγότερα. Γελάνε και με τις ρυθμίσεις, την Εφορία, τους τόκους, τα πρόστιμα, την ζωή μετ’ εμποδίων, την φορολόγηση για ξεχασμένη συμμετοχή σε εταιρείες ανενεργές ή κλειστές – γελάνε με τις τιμές των ηλεκτρικών συσκευών, με τον πανικό που μας πιάνει όλους σχεδόν στην Ελλάδα όταν μας καίγεται το ψυγείο, ο φούρνος, το πλυντήριο, ο θερμοσίφωνας. Πόσο σαλτάρει ο μέσος Έλληνας αν του χαλάσει το αμάξι, αν κάτι πάει στραβά και δεν παίρνει εμπρός. Αν ξηλωθεί η πόρτα του σπιτιού του επειδή κάποιος πήγε να την παραβιάσει. Αν τα φτύσει το λάπτοπ ή το τηλέφωνό του.

Η καθημερινότητα που έγινε μόνιμο οικονομικό στρίμωγμα

Θα πείτε, δεν παθαίνουν όλοι πανικό, σιγά τα αυγά, ένα καινούργιο πλυντήριο κοστίζει κανένα πεντακοσάρικο, ποιος δεν έχει ένα πεντακοσάρικο πρόχειρο;

Λοιπόν θα ξαφνιαστείτε δυσάρεστα, αλλά πολύς κόσμος δεν έχει ένα πεντακοσάρικο, ούτε πρόχειρο ούτε ξεσκονισμένο. Κι επειδή στριμώχνομαι πολλές φορές την εβδομάδα μέσα σε ΜΜΜ, κι επειδή ακούω τι λένε οι συνεπιβάτες μου, σχεδόν όλοι μιλάνε για λεφτά: για κατοστάρικα και πεντακοσάρικα και χιλιάρικα που δεν έχουν, για οικονομικό στρίμωγμα χειρότερο του ΜΜΜ, από το οποίο στρίμωγμα δεν ξέρουν πώς θα γλυτώσουν. Τα ακούω στις στάσεις των λεωφορείων, περιμένοντας ως και 50΄ ένα όχημα που δεν έρχεται.

Ακούω για εργοδότες που απολύουν τον εργαζόμενο πάνω στο μήνα για να μη δώσουν αποζημίωση, για άλλους εργοδότες που χρωστάνε μισθούς τριών και βάλε μηνών αλλά δεν δείχνουν συγκινημένοι ούτε πρόθυμοι να τους καταβάλλουν. Για συμβάσεις που δεν ανανεώνονται. Για κομμένα ρεύματα που απαιτούν έξτρα λεφτά για επανασύνδεση. Για εικοσάχρονα που παρακαλούν τη μαμά στο κινητό να τους βάλει λεφτά, έστω είκοσι ευρώ ρε μαμά, με το Άιρις. Δε μιλάμε για τους αμέτρητους πια ζητιάνους μέσα στα ΜΜΜ αλλά για ανθρώπους που είτε δεν έχουν, είτε έχουν μια δουλειά του χιλιάρικου. Του οποίου χιλιάρικου την αγοραστική αξία την ξέρουμε πια όλοι…

Η Αθήνα βέβαια έχει τράφικο και στριμόκωλα ΜΜΜ, και πολύ κόσμο, ουρές, αναμονές, αγένεια και επιθετικότητα, είναι κουραστική, εξαντλητική πόλη, μπορεί να φας ώρες στο δρόμο χωρίς να καταφέρεις καν να πας στη δουλειά σου (αν πέσεις στην πρώιμη λήξη βάρδιας επειδή έτσι έτυχε, ή σε απεργία, πχ, αλλά αυτά είναι σπάνια, δεν είναι;). Η ζωή στην επαρχία, τα νησιά και στις μικρές παραθαλάσσιες πόλεις είναι ειδυλλιακή, σκάλες ανώτερη από την ζωή στην Βόρεια Ευρώπη, όπου όλα κλείνουν στις 5.00 μμ και οι κακόμοιροι πάνε για ύπνο από τις 8.00 μμ, γι αυτό άλλωστε όλο και πιο πολλοί βόρειοι αγοράζουν σπίτια σε νησιά και παραθαλάσσιες πόλεις της Ελλάδας. Η ποιότητα ζωής στα μικρά μέρη της χώρας μας είναι εξαιρετική.

Η ποιότητα ζωής σταματά εκεί όπου αρχίζουν τα δύσκολα

Είναι, αλλά βάρδα μην τύχει εκεί στο ειδυλλιακό μέρος και πάθεις καμιά βαριά αρρώστια που απαιτεί πχ ακτινοβολίες, που πρέπει να «κατέβεις/ανέβεις» σε μεγάλη πόλη για να τις κάνεις, ή αν χρειαστείς μια σοβαρή εγχείρηση, μια θεραπεία, μια αγωγή. Φιλικό άτομο από τέτοια μικρή πόλη, αναγκάστηκε να μετακομίσει για δύο χρόνια στην Αθήνα, σε σπίτι συγγενών, για να ολοκληρώσει θεραπεία σοβαρής αρρώστιας. Άλλο φιλικό μου άτομο πούλησε διαμέρισμά του στο ειδυλλιακό μέρος για να ανταπεξέλθει στα νοσήλια της μαμάς του, που μπήκε σε ιδιωτικό νοσοκομείο επειδή δεν υπήρχε αντιμετώπιση για την περίπτωσή της στο δημόσιο.

Μπορεί να έχετε ακούσει για τέτοιες, όχι-πολύ-σπάνιες περιπτώσεις: μεγάλες επεμβάσεις οι οποίες παίρνουν σειρά προτεραιότητας στα δημόσια νοσοκομεία, αν δεν έχεις μέσον, και που αναγκαστικά γίνονται σε ιδιωτικά νοσοκομεία, με πάρα πολλά λεφτά. Τα οποία πολλά λεφτά, όταν είναι δικό σου άτομο ο/η ασθενής, πουλάς ό,τι έχεις και δεν έχεις για να τα καταβάλλεις. Πουλάς το ωραίο σου διαμέρισμα στον Πλαταμώνα, πχ, και το αγοράζει ένας συνταξιούχος οδοντοτεχνίτης (ούτε καν οδοντογιατρός!) από τη Φρανκφούρτη.

Το παίρνει τσέτουλο, με 60-70 χιλιάρικα, γιατί τόσα χρειάζεσαι για τον ασθενή σου, και ο Γερμανός περνάει έξι μήνες το χρόνο μέγκλα στην παραλία, με την σύνταξή του που είναι δύο ή τρείς φορές ο μισθός σου: για να αναγκαστείς να πουλήσεις το κεραμίδι σου, ο μισθός σου δεν θα είναι και κολοσσιαίος, είναι σίγουρο.

Στην Αμερική βέβαια δεν υπάρχει ντιπ καθόλου δημόσια υγεία και πεθαίνεις στο δρόμο έτσι κι αρρωστήσεις, ακόμα και με πνευμονία. Κάποιος μου είπε ότι στη Σοβιετική Ένωση, την πρώην και νυν, η δημόσια υγεία σε καλύπτει μέχρι τα 70 σου χρόνια, από κει και μετά, αν έχεις λεφτά στην άκρη καταφεύγεις στην ιδιωτική (υγεία). Δεν ξέρω αν είναι αλήθεια, πάντως στα δημόσια νοσοκομεία στην Ελλάδα ο ηλικιωμένος ασθενής περιμένει στο διάδρομο για ώρες, μπορεί και μέρες, επειδή πάντα έχουν προτεραιότητα οι νέοι, και πολύ σωστά. Έτσι, περνώντας 24 ώρες στο διάδρομο δημόσιου νοσοκομείου με τον ηλικιωμένο αλλά όχι ετοιμοθάνατο γονιό σου, λες «Πάει στο διάολο, δε θα περιμένουμε να πεθάνει, τον τρέχουμε σε ιδιωτικό και πουλάμε το σπίτι στον Πλαταμώνα κοψοχρονιάς!»

Ο Βόρειος Ευρωπαίος απολαμβάνει την καλή ποιότητα ζωής της Ελλάδας, αυτήν την οποία δεν βλέπει ούτε με τηλεσκόπιο ο Έλληνας. Ο οποίος αν πάει το καλοκαίρι σε νησί, θα πάει το πολύ για μια βδομάδα, επειδή δεν το αντέχει η τσέπη του το παλιο-νησί. Είναι υπέροχο, με καταγάλανη θάλασσα και καταπληκτικά τοπία, με Μεσογειακή διατροφή και ταβερνάκια πλάι στο κύμα, αλλά του βγαίνει χιλιάρικο η βδομάδα, και δεν του περισσεύει του Έλληνα. ‘Η τουλάχιστον, του μέσου Έλληνα, αυτού που κολλάει απάνω μου αναγκαστικά στα ΜΜΜ.

Η ζωή στην Βόρεια Ευρώπη, παρά το κακό κλίμα, τα μαγαζιά που κλείνουν με τις κότες και το ότι δεν πάνε οι άνθρωποι για ένα καφέ να τα πούνε, η ζωή εκεί ψηλά είναι πραγματικά ποιοτική: ασφαλής στην επαρχία, που έχει πρόσβαση σε σοβαρά νοσοκομεία κι ας είναι κατά τόπους προβληματική η δημόσια υγεία τους (στην Αγγλία, πχ). Αξιοπρεπής ζωή στην πόλη, κι ας στριμώχνεται κι ο Γερμανός στα ΜΜΜ – έρχονται στην ώρα τους, δεν εξαφανίζονται μετά τις 9.00 το βράδυ, δεν σταματάνε χωρίς αιτία, δεν κοροϊδεύουν το επιβατικό κοινό μέσα από τις οθόνες («Άφιξη σε 15’. Σε 45’. Όχι λάθος, σε 55’.»)

Η Ελλάδα που αγαπάς και η ζωή που δεν αντέχεις

Η Ελλάδα είναι όντως ένα τέλειο, ωραίο καφενείο σε ιδανική γωνία του χάρτη, με λιακάδα, με εύκρατο κλίμα και με καλές παρέες. Μόνο που ο καφές έχει γίνει πολύ ακριβός για τους Έλληνες, και οι παρέες με το ζόρι αντέχουν το μπρίρι-μπίρι, ή τον καφέ, γιατί έχουν συνέχεια άγχος. Κι αν χαλάσει η επαγγελματική καφετιέρα, τρελαίνεσαι μέχρι να την αντικαταστήσεις. Και δεν κοιμάσαι το βράδυ επειδή σου έκαναν γκράντε αύξηση στο νοίκι, επειδή δεν βρίσκεις σπίτι που να το αντέχεις οικονομικά, επειδή ήρθε ρεύμα, νερό, ίντερνετ, Εφορία, άλλος τζερεμές χωρίς εξήγηση.

Γιατί ενώ αγαπάς την Ελλάδα, το κλίμα, τους ανθρώπους, τα τοπία… σκέφτεσαι ότι το καλύτερο για το βλαστάρι σου είναι να μεταναστεύσει σε κάποια βόρεια χώρα με αξιοπρεπή ποιότητα ζωής. Να δουλεύει και να πληρώνεται σωστά, να μην τον κατατρέχει το Κράτος, να μην ζει με συνεχές άγχος και φόβο και ταραχή, μήνας μπαίνει, μήνας βγαίνει, για το αν θα αρπάξει το τάλιρο που κυνηγάει. Ας φτιάξει τη ζωή του στα Βόρεια, το πολυαγαπημένο σου, κι ας μη γνωρίσεις ποτέ τα εγγόνια σου…