Πώς να γεμίσεις το σπίτι με πράσινο χωρίς να είσαι γεννημένος κηπουρός

Τον χειμώνα περνάμε περισσότερο χρόνο μέσα. Τα στόρια κατεβαίνουν νωρίτερα, το μπαλκόνι αδειάζει, οι βόλτες περιορίζονται και η φύση κάπως απομακρύνεται από την καθημερινότητά μας. Εκτός αν την καλέσουμε μέσα. Δεν χρειάζεται να έχουμε μεγάλο σπίτι ή ιδιαίτερες γνώσεις κηπουρικής για να το επιτύχουμε -μερικά σωστά επιλεγμένα φυτά, μια άδεια γωνιά και λίγη φαντασία αρκούν. Το ζητούμενο άλλωστε δεν είναι να μετατρέψουμε το σπίτι σε ζούγκλα, αλλά να φέρουμε μέσα ένα κομμάτι από το «πράσινο» έξω.

Εσωτερικοί κήποι: Η πράσινη γωνιά
Ένα από τα πιο συνηθισμένα λάθη είναι να αγοράζουμε ένα φυτό επειδή μας αρέσει και μετά να αναρωτιόμαστε πού θα το βάλουμε. Η σωστή σειρά είναι η αντίστροφη. Κοιτάμε πρώτα το σπίτι και εντοπίζουμε τα σημεία που μπορούν να φιλοξενήσουν πράσινο: ένα περβάζι, ένα ράφι, μια κονσόλα, μια βιβλιοθήκη. Μετά σκεφτόμαστε τι φυτό ταιριάζει εκεί.

Ο πιο εύκολος τρόπος να δημιουργήσεις έναν μικρό εσωτερικό κήπο είναι να οργανώσεις μια ολόκληρη γωνιά γύρω από τα φυτά. Ένα ψηλό στο πάτωμα, λόγου χάρη, ένα μεσαίο σε ένα σκαμπό και δυο τρία μικρότερα  πάνω σε ένα τραπεζάκι ή ράφι. Το μυστικό είναι τα διαφορετικά επίπεδα. Αν όλες οι γλάστρες βρίσκονται στο ίδιο ύψος, το αποτέλεσμα είναι μονότονο. Αντίθετα, όταν ανεβαίνουν και κατεβαίνουν, δημιουργείται μια μικρή «σκηνογραφία» και η σύνθεση αποκτά βάθος.

Οι γλάστρες επίσης παίζουν ρόλο. Τερακότα για πιο φυσική και μεσογειακή αίσθηση, καλάθια και ψάθα για γήινο look, πλαστικές σε έντονα χρώματα για πιο ποπ χώρους. Και δεν χρειάζεται να είναι όλες ίδιες. Ένα τέλειο σετ από πανόμοιες γλάστρες είναι ...τέλειο, αλλά ίσως και λίγο μονότονο. Μερικές διαφορετικές αλλά με κάποιον τρόπο συγγενικές γλάστρες δίνουν αίσθηση έμπνευσης και αυθορμητισμού.

Το ζητούμενο είναι τα φυτά μας να μοιάζουν σαν κομάτι της διακόσμησης, ψέματα, σαν να βρίσκονταν από πάντα εκεί, σαν να ανήκουν εκεί.  Ένα κακτάκι δίπλα σε μια στοίβα βιβλία, ένα αναρριχώμενο που πέφτει από ένα ράφι, μια μεγάλη γλάστρα δίπλα σε μια πολυθρόνα μπορούν να ενσωματώσουν το πράσινο στον χώρο πολύ φυσικά ενώ παράλληλα λειτουργούν σαν οπτική ανάσα.

Δεν έχουμε όλοι το ίδιο σπίτι -ούτε τον ίδιο χαρακτήρα
Άλλος μιλάει στα φυτά του και τα ποτίζει με ευλάβική προσήλωση και άλλος μπορεί να ξεχάσει ότι έχει φυτό μέχρι να το δει να γέρνει απελπισμένα προς το παράθυρο. Άλλος έχει ένα φωτεινό σπίτι με μεγάλα παράθυρα και άλλος ζει σε ένα διαμέρισμα όπου οι κουρτίνες παραμένουν σχεδόν μόνιμα κλειστές. Ευτυχώς, υπάρχουν φυτά για όλους. Αρκεί να μην έχουμε απαιτήσεις από κανένα να ζήσει χωρίς φως και χωρίς φροντίδα. 

Για τον αρχάριο
Αν είναι η πρώτη σου γνωριμία με τα φυτά εσωτερικού χώρου, μην ξεκινήσεις με το πιο απαιτητικό είδος του φυτωρίου. Κυρίως, ξεκίνα με λίγα. Καλύτερα να έχεις μία ή δύο γλάστρες που θα μάθεις να φροντίζεις σωστά παρά δέκα που δεν θα ξέρεις πώς να διαχειριστείς. Το χλωρόφυτο είναι από τις κλασικές επιλογές: είναι εύκολο στην καλλιέργεια, ανέχεται κάποια παραμέληση και τα βγάζει πέρα και με πολύ αλλά και με λίγο φως. Τα μικρά φυτά που δημιουργεί κρέμονται από τους βλαστούς του, οπότε είναι ιδανικό για κρεμαστή γλάστρα. Ο πόθος είναι επίσης ιδιαίτερα ανεκτικός, δεν απαιτεί μεγάλη φροντίδα  και γίνεται εντυπωσιακός όταν αρχίσει να κρέμεται από ένα ράφι.

Για εκείνον που ξεχνά να ποτίσει
Αν το «θα το ποτίσω αύριο» καταλήγει συστηματικά στο «πότε το είχα ποτίσει άραγε τελευταία φορά;», αναζήτησε φυτά που αντέχουν περισσότερο την ξηρασία. Με μια διαφορά: «δεν χρειάζεται συχνό πότισμα» δεν σημαίνει «δεν χρειάζεται νερό». Η σανσεβιέρια είναι από τις ασφαλέστερες επιλογές. Τα σαρκώδη φύλλα της αποθηκεύουν νερό και τον χειμώνα χρειάζεται ακόμη λιγότερο πότισμα, καθώς η ανάπτυξη επιβραδύνεται.Το ZZ plant είναι επίσης εξαιρετικός υποψήφιος για τον ξεχασιάρη -αντέχει την ξηρασία και μπορεί να τα βγάλει πέρα ακόμη και σε σκιερά σημεία. Καλή επιλογή είναι βέβαια και τα παχύφυτα και οι κάκτοι –αποθηκεύουν νερό και γενικά αντέχουν την ξηρασία. Θέλουν όμως πολύ φως.

Για εκείνον που ποτίζει από υπερβολική αγάπη
Υπάρχει κι αυτός. Βλέπει το φυτό λίγο πεσμένο και σκέφτεται: νερό. Το βλέπει λίγο ακόμη πεσμένο: περισσότερο νερό. Και κάπου εκεί το φυτό εύχεται να είχε μείνει στην αποθήκη του φυτωρίου.Εδώ θα προτείνουμε τον πάπυρο. Είναι φυτό υδρόφιλο, θέλει χώμα μονίμως υγρό –όχι λασπωμένο, αλλά υγρό. Καλή επιλογή είναι και το σπαθίφυλλο: θέλει τακτικό, μέτριο πότισμα και του αρέσει το χώμα να μην ξεραίνεται εντελώς ανάμεσα στα ποτίσματα. Ακόμη κι εδώ, όμως, το «υπερβολικό νερό» παραμένει λάθος.

Για εκείνον που δεν ανοίγει ποτέ τις κουρτίνες
Υπάρχουν φυτά που μπορούν να ανεχτούν χαμηλότερα επίπεδα φωτισμού. Δεν υπάρχει, όμως, κανένα φυτό εσωτερικού χώρου που να ευδοκιμεί χωρίς καθόλου φυσικό φως. Άρα, τι κάνεις; Αναζητάς τα σωστά φυτά και τα τοποθετείς όσο γίνεται πιο κοντά σε μια  πηγή φυσικού φωτισμού. Το βασικό είναι να μην αγοράσουμε ένα υπέροχο φυτό και το καταδικάσουμε σε μια σκοτεινή γωνιά μόνο και μόνο επειδή «δείχνει ωραίο εκεί». Αν το δωμάτιο έχει ελάχιστο φυσικό φως, μπορείς να επιλέξεις μια ασπιδίστρα ή μια σανσεβιέρια και να τις τοποθετήσεις στο πιο φωτεινό σημείο που διαθέτεις. Αν το σπίτι σου είναι μονίμως σκοτεινό επειδή είσαι ρομαντικός και σου αρέσει να ζεις στο ημίφως, έχουμε μία καλή συμβουλή - άνοιγε τις κουρτίνες λίγο περισσότερο. Το φυτό δεν είναι διακοσμητικό αντικείμενο. Είναι ζωντανό.

Για όσους έχουν μικρό σπίτι
Εδώ η επιλογή είναι περισσότερο θέμα σχεδιασμού και όχι ποσότητας.  Ένα ψηλό, εντυπωσιακό φυτό σε μια γωνιά μπορεί να κάνει περισσότερη δουλειά από δέκα μικρά. Και μην ξεχνάς το περβάζι. Μερικές φορές το πιο μικρό και ασήμαντο σημείο του σπιτιού μπορεί να γίνει η τέλεια θέση για ένα μίνι φυτώριο. Επίσης, όταν δεν έχουμε τετραγωνικά αξιοποιούμε το ύψος. Ένα αναρριχώμενο, ένας κισσός λόγου χάρη, που κρέμεται από μία βιβλιοθήκη δίνει κίνηση χωρίς να τρώει χώρο. Το χλωρόφυτο είναι ιδανικό για ψηλό ράφι ή κρεμαστή γλάστρα, όπου τα φύλλα και τα παραφυάδες του δημιουργούν ένα μικρό καταρράκτη πράσινου.

Για όσους έχουν πολύ φως
Αν το σπίτι έχει μεγάλα παράθυρα και άφθονο φυσικό φως, έχεις περισσότερες επιλογές -δεν έχεις όμως το δικαίωμα να παρατάξεις όλες τις γλάστρες σου κολλητά στο τζάμι.Το άμεσο ηλιακό φως μπορεί να βλάψει κάποια φυτά, ειδικά αν τα βλέπει για πολλές ώρες. Κάκτοι και παχύφυτα αγαπούν τις φωτεινές και ηλιόλουστες συνθήκες και είναι προσαρμοσμένα σε ξηρό περιβάλλον. Η αλόη και το Kalanchoe επίσης ταιριάζουν σε φωτεινά σημεία.

Για εκείνους που αγαπούν πραγματικά τα φυτά
Αυτοί δεν θέλουν απλώς λίγη πρασινάδα. Θέλουν να τη βλέπουν να μεγαλώνει, να κόβουν παραφυάδες, να αλλάζουν γλάστρες και να συζητούν για χώμα σαν να πρόκειται για γαστρονομία. Ακόμη κι αυτοί, ωστόσο καλό έιναι να έχουν ένα πλάνο. Το πιο όμορφο αποτέλεσμα προκύπτει όταν υπάρχει συνοχή και όχι όταν προσθέτουμε μια ακόμη γλάστρα επειδή μας άρεσε στο φυτώριο. Η μονστέρα είναι η κλασική επιλογή. Τα μεγάλα, εντυπωσιακά φύλλα της τραβούν το βλέμμα και κυριαρχούν στον χώρο. Για μικρότερους χώρους υπάρχει και η Monstera adansonii, μια ποικιλία που είναι πιο περιορισμένη σε μέγεθος.

Τελικά, δεν χρειάζονται είκοσι φυτά για να νιώσεις ότι έφερες τη φύση μέσα. Ένα καινούργιο φύλλο στη μέση του χειμώνα, λίγο πράσινο δίπλα στο παράθυρο, μια μεγάλη γλάστρα σε μια άδεια γωνιά -μια μικρή υπενθύμιση ότι, ακόμη κι όταν το έξω μοιάζει εχθρικό, μέσα κάτι συνεχίζει να μεγαλώνει.