Κάρι Μπράντσο, πάρε μας μαζί σου στα 90s - Δεν αντέχουμε άλλο το Instagram

Μια ζωή σαν τα 90s, παρακαλώ...και αυτή τη φορά δεν μας ενδιαφέρουν ούτε τα ρούχα ούτε τα χτενίσματα

Κλέψαμε σκηνές από τη ζωή της Κάρι Μπράντσο, μεταφέραμε τα ερωτικά της δράματα στην Αθήνα του 1998 και βάλαμε τον εαυτό μας στη θέση της

Αν είχαμε ένα ερωτικό δράμα στα 90s, το πιθανότερο είναι ότι θα καταλήγαμε σε κάποιο μπαρ με τις φίλες μας, πίνοντας Cosmopolitan και αναλύοντας για τρίτη συνεχόμενη ώρα τι ακριβώς εννοούσε εκείνος όταν είπε «θα τα πούμε». Δεν θα κοιτούσαμε αν είναι online, δεν θα ψάχναμε ποια του έκανε like και δεν θα προσπαθούσαμε να αποκωδικοποιήσουμε ένα story που ανέβασε στις τρεις τα ξημερώματα. Με λίγα λόγια, θα ζούσαμε το προσωπικό μας Sex and the City. Και η αναφορά στην Κάρι Μπράντσο, φυσικά είναι to the point. Γιατί αν μου πεις ότι δεν έχεις ζηλέψει ποτέ τη ζωή της, τις εξόδους της, τη σχέση με τις φίλες της και εκείνα τα ατελείωτα ραντεβού στη Νέα Υόρκη, θα έχεις πει ένα μικρό ψεματάκι. Άλλωστε, Tinder δεν υπήρχε και οι γνωριμίες δεν ξεκινούσαν με ένα swipe. Έπρεπε να βγεις, να φλερτάρεις, να ανταλλάξεις βλέμματα, να βρεις το θάρρος να μιλήσεις σε κάποιον, να πιείτε μαζί ένα σφηνάκι - αναγνωριστικό. Μπορεί να επέστρεφες σπίτι χωρίς το τηλέφωνο του - και σίγουρα χωρίς το Instagram του, αλλά τουλάχιστον θα είχες μια ιστορία να διηγηθείς την επόμενη μέρα.

Για όλες εμάς που έχουμε περάσει για ένα τσακ τα 30, τα 90s είναι μια εποχή που προλάβαμε ως παιδιά, αλλά θα θέλαμε πολύ να είχαμε γνωρίσει ως ενήλικες. Για παράδειγμα, πώς θα ήταν η ζωή μας αν το 1998, αντί για τεσσάρων, ήμασταν 30 χρονών; Θα πηγαίναμε για αερόμπικ μετά τη δουλειά αντί για pilates reformer; Θα περιμέναμε κάθε εβδομάδα το καινούργιο επεισόδιο του Sex and the City; Θα χορεύαμε μέχρι το πρωί, θα αγοράζαμε περιοδικά, θα νοικιάζαμε ταινίες από το βίντεο κλαμπ και θα γνωρίζαμε κόσμο χωρίς να έχουμε ψάξει πρώτα το οποιοδήποτε social προφίλ του; Εντάξει, παραδεχόμαστε ότι αρκετές από αυτές τις εικόνες τις έχουμε δανειστεί από τις σειρές και τις ταινίες που αγαπάμε, αλλά δεν είναι κακό αυτό δεν είναι.

Η Κάρι, για παράδειγμα, είχε μια ζωή που δύσκολα θα μπορούσε να υποστηρίξει οικονομικά μια πραγματική αρθρογράφος στη Νέα Υόρκη. Αλλά όσο υπερβολικές κι αν ήταν ορισμένες τηλεοπτικές ιστορίες, μας δίνουν μια γεύση από την καθημερινότητα εκείνης της εποχής. Τις εξόδους, τις παρέες, τις γνωριμίες, ακόμη και την αναμονή για ένα τηλεφώνημα. Αυτό που μας γοητεύει περισσότερο, όμως, είναι ότι οι άνθρωποι μπορούσαν να περάσουν μια ολόκληρη μέρα χωρίς να γνωρίζουν τι κάνουν οι άλλοι κάθε λεπτό.

Επειδή, όμως, το Μανχάταν μάς πέφτει λίγο μακριά, αποφασίσαμε να μεταφέρουμε τις περιπέτειες της Κάρι Μπράντσο στην Αθήνα του 1998. Διαλέξαμε μερικά επεισόδια του Sex and the City, μπήκαμε στη θέση της και φτιάξαμε το δικό μας φανταστικό εβδομαδιαίο ημερολόγιο, με φίλες, ραντεβού, ξενύχτια και μερικές ερωτικές αποφάσεις που στο τέλος σίγουρα θα μετανιώναμε. Αν μπορούσαμε, λοιπόν, να μεταφερθούμε για λίγο στο 1998, με το μυαλό που έχουμε σήμερα, τι θα κάναμε διαφορετικά; Και πόσα από εκείνα που αφήσαμε πίσω θα θέλαμε να φέρουμε ξανά στην καθημερινότητά μας;

Κάρι Μπράντσο, πάρε μας μαζί σου στα 90s – Δεν αντέχουμε άλλο το Instagram

Μια εβδομάδα στην Αθήνα του 1998, με λίγη βοήθεια από την Κάρι Μπράντσο

Δευτέρα - Βγήκαμε για παπούτσια και γνωρίσαμε έναν Γάλλο

Έχουμε μόλις πληρωθεί και κατεβαίνουμε στην Ερμού για να χαζέψουμε τις βιτρίνες. Το σχέδιο είναι να αγοράσουμε ένα ζευγάρι παπούτσια για τη δουλειά. Κάτι απλό, που θα μπορούμε να φοράμε καθημερινά. Δέκα λεπτά αργότερα, όμως, δοκιμάζουμε ένα ζευγάρι μπότες που δεν ταιριάζει με τίποτα από όσα είχαμε στο μυαλό μας και κοστίζει πολύ περισσότερο απ' όσο υπολογίζαμε. Η Κάρι θα μας καταλάβαινε απόλυτα.

Στο πέμπτο επεισόδιο της πρώτης σεζόν, «The Power of Female Sex», η Κάρι συναντά την Αμαλίτα, μια κοσμοπολίτισσα γνωστή της, ενώ ψωνίζει παπούτσια. Εκείνη τη γνωρίζει σε έναν πλούσιο Γάλλο αρχιτέκτονα, τον Ζιλ, με τον οποίο η Κάρι περνά τη νύχτα. Το επόμενο πρωί, όμως, εκείνος της αφήνει 1.000 δολάρια στο κομοδίνο, προκαλώντας της μεγάλη αμηχανία.

Στη δική μας εκδοχή, η Αμαλίτα θα ήταν εκείνη η γνωστή μας που συναντάμε τυχαία στο Κολωνάκι, φοράει πάντα κάτι πανάκριβο και έχει πάντα έναν ωραίο φίλο να μας συστήσει. Θα καθόμασταν για έναν καφέ, θα μας προσκαλούσε σε κάποιο πάρτι και πριν προλάβουμε να καταλάβουμε τι έχει συμβεί, θα βρισκόμασταν να φλερτάρουμε με έναν Γάλλο που έχει έρθει στην Αθήνα για δουλειές. Αν το επόμενο πρωί ανακαλύπταμε χρήματα στο κομοδίνο, βέβαια, τα πράγματα θα γίνονταν αρκετά πιο περίπλοκα. Θα παίρναμε αμέσως τηλέφωνο τις φίλες μας και θα τους ζητούσαμε να συναντηθούμε επειγόντως. Γιατί αυτό δεν είναι μια ιστορία που μπορείς να κρατήσεις για τον εαυτό σου.

Τρίτη - Ο Mr. Big της Αθήνας μάς βγάζει ραντεβού

Είναι επτά το απόγευμα και βρισκόμαστε μπροστά στην ντουλάπα μας, προσπαθώντας να αποφασίσουμε τι θα φορέσουμε. Έχουμε ραντεβού στις εννέα με έναν άντρα που γνωρίσαμε πρόσφατα. Είναι γοητευτικός, καλοντυμένος και έχει εκείνο το ύφος του ανθρώπου που ξέρει πολύ καλά ότι αρέσει στις γυναίκες. Έχουμε ήδη πάρει τηλέφωνο την κολλητή μας δύο φορές, έχουμε δοκιμάσει τρία φορέματα και τελικά καταλήγουμε στο πρώτο.

Στο «Secret Sex», η Κάρι βγαίνει με τον Big, αλλά σύντομα αρχίζει να αναρωτιέται αν εκείνος θέλει να κρατήσει τη σχέση τους κρυφή. Εμείς, με την εμπειρία του 2026, θα αναγνωρίζαμε μάλλον πιο γρήγορα ορισμένα σημάδια. Ή τουλάχιστον έτσι θα θέλαμε να πιστεύουμε.

Το ραντεβού μας θα ήταν σε κάποιο εστιατόριο στο κέντρο. Θα πίναμε κρασί, θα συζητούσαμε για τη δουλειά μας, θα γελούσαμε και κάποια στιγμή θα προσπαθούσαμε να μάθουμε λίγα περισσότερα για την προσωπική του ζωή. Εκείνος θα απαντούσε κάπως αόριστα, εμείς θα κάναμε ότι δεν μας πειράζει και η βραδιά θα συνεχιζόταν.

Στο τέλος θα μας φιλούσε, θα μας έλεγε ότι πέρασε υπέροχα και θα υποσχόταν να τηλεφωνήσει. Επιστρέφοντας σπίτι, θα αφήναμε την τσάντα μας στον καναπέ και θα κοιτούσαμε για λίγο το σταθερό τηλέφωνο. Θα θέλαμε πολύ να ξέρουμε αν έχει κάποια άλλη στη ζωή του, αλλά το 1998 δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε την καθιερωμένη έρευνα στο Instagram. Θα έπρεπε να περιμένουμε να τον γνωρίσουμε καλύτερα. Τρομακτικό...τουλάχιστον.

Τετάρτη - Οι φίλες μας αναλαμβάνουν δράση

Έχουν περάσει σχεδόν δύο ημέρες και ο κύριος από το ραντεβού δεν έχει τηλεφωνήσει. Έχουμε ήδη σκεφτεί ότι μπορεί να έχασε τον αριθμό μας, να έφυγε ξαφνικά για επαγγελματικό ταξίδι ή να είναι απλώς ένας ακόμη άντρας που δεν ξέρει τι θέλει. Η τελευταία εκδοχή συγκεντρώνει τις περισσότερες πιθανότητες, αλλά δεν είμαστε ακόμη έτοιμες να την αποδεχτούμε.

Κανονίζουμε να συναντήσουμε τις φίλες μας για καφέ στο κέντρο. Η μία έρχεται κατευθείαν από τη δουλειά, η άλλη έχει περάσει από τα μαγαζιά και η τρίτη μάς ανακοινώνει ότι δεν μπορεί να καθίσει περισσότερο από μισή ώρα. Δύο ώρες αργότερα, όμως, είμαστε ακόμη εκεί.

Η μία πιστεύει ότι πρέπει να του τηλεφωνήσουμε, η άλλη ότι πρέπει να περιμένουμε και η τρίτη μάς προτείνει να γνωρίσουμε κάποιον άλλον. Αν καθόμασταν στο ίδιο τραπέζι με την Κάρι, τη Σαμάνθα, τη Μιράντα και τη Σάρλοτ, η συζήτηση δεν θα ήταν πολύ διαφορετική.

Θα θέλαμε σίγουρα δεύτερο καφέ, θα σχολιάζαμε τα ρούχα των περαστικών, θα μαθαίναμε ποια φίλη μας έχει καινούργιο φλερτ και θα καταλήγαμε να κανονίσουμε έξοδο για την επόμενη μέρα. Θα επιστρέφαμε σπίτι με πολύ καλύτερη διάθεση και με την υπόσχεση ότι δεν θα ξανασχοληθούμε με τον συγκεκριμένο άντρα. Τουλάχιστον μέχρι να χτυπήσει το τηλέφωνο.

Πέμπτη - Ένας νεότερος άντρας μάς χαλάει τα σχέδια

Η φίλη μας που γνωρίζει όλη την Αθήνα μάς έχει προσκαλέσει σε ένα πάρτι. Δεν έχουμε ιδιαίτερη όρεξη να βγούμε, αλλά τελικά αποφασίζουμε να πάμε. Φοράμε το αγαπημένο μας φόρεμα, βάζουμε λίγο παραπάνω άρωμα και συναντιόμαστε με την παρέα μας στο κέντρο.

Στο «Valley of the Twenty-Something Guys», η Κάρι γνωρίζει τον νεότερο Σαμ σε μια εκδήλωση της Σαμάνθα. Εκείνος είναι γοητευτικός και η Κάρι αποφασίζει να περάσει χρόνο μαζί του, αλλά όταν επισκέπτεται το διαμέρισμά του, ανακαλύπτει ότι δεν είναι ακριβώς το σπίτι που είχε φανταστεί.

Στη δική μας Αθήνα, ο Σαμ θα μπορούσε να είναι ένας 25χρονος που γνωρίζουμε σε κάποιο μπαρ του Ψυρρή. Θα μας πλησίαζε, θα μας κερνούσε ποτό και θα περνούσαμε το υπόλοιπο βράδυ χορεύοντας μαζί του. Κάποια στιγμή θα μας πρότεινε να πάμε σπίτι του. Εμείς θα φανταζόμασταν ένα ωραίο εργένικο διαμέρισμα, με δίσκους, βιβλία και μια μικρή βεράντα.

Αντί γι' αυτό, θα βρισκόμασταν σε ένα δωμάτιο με αφίσες στους τοίχους, άπλυτα ποτήρια και ρούχα πεταμένα στην καρέκλα. Και το επόμενο πρωί, την ώρα που θα προσπαθούσαμε να βρούμε τα παπούτσια μας, θα ακούγαμε τη μητέρα του να ρωτάει από την κουζίνα αν θέλουμε καφέ. Θα χρειαζόμασταν αρκετή ψυχραιμία για να διαχειριστούμε την κατάσταση.

Παρασκευή - Φύγαμε τέσσερις φίλες για εκδρομή και πετύχαμε τον πρώην

Είναι Παρασκευή μεσημέρι και έχουμε αποφασίσει να φύγουμε όλες μαζί για Σαββατοκύριακο. Προορισμός μας, η Αίγινα. Έχουμε γεμίσει τις βαλίτσες με φορέματα, μαγιό, καλλυντικά και παπούτσια που αποκλείεται να φορέσουμε όλα σε δύο ημέρες. Στο πλοίο έχουμε ήδη αρχίσει το κουτσομπολιό, ενώ η μία από την παρέα επιμένει ότι αυτό το διήμερο θα μείνουμε μακριά από τους άντρες. Πολύ ωραίο ακούγεται, αλλά ξέρουμε ότι δεν πρόκειται να συμβεί.

Στο επεισόδιο «Twenty-Something Girls vs. Thirty-Something Women», η Κάρι, η Σαμάνθα, η Μιράντα και η Σάρλοτ πηγαίνουν όλες μαζί στα Χάμπτονς. Η Σάρλοτ γνωρίζει έναν 26χρονο και αποφασίζει να του πει ότι είναι 27, η Σαμάνθα έχει τα δικά της μπλεξίματα με ένα μεγάλο πάρτι και η Κάρι προσπαθεί να απολαύσει τις διακοπές της. Μέχρι που εμφανίζεται ο Big με την καινούργια του σύντροφο, τη Νατάσα, η οποία είναι μόλις 26 χρονών.

Εμείς θα είχαμε περάσει όλη την ημέρα στην παραλία, θα είχαμε φάει σε κάποια ταβέρνα και το βράδυ θα ετοιμαζόμασταν για ποτό. Θα φορούσαμε τα αγαπημένα μας φορέματα, θα δανειζόμασταν η μία τα σκουλαρίκια της άλλης και θα ξεκινούσαμε με την καλύτερη διάθεση. Μέχρι που, μπαίνοντας στο μπαρ, θα βλέπαμε τον πρώην μας να κάθεται αγκαλιά με μια άλλη γυναίκα. Και όχι οποιαδήποτε γυναίκα. Μια 26χρονη, πανέμορφη, που φυσικά θα έδειχνε να περνάει υπέροχα.

Η πρώτη μας αντίδραση θα ήταν να κάνουμε ότι δεν τον είδαμε. Η δεύτερη να ζητήσουμε από τις φίλες μας να μας πουν αν είναι πιο όμορφη από εμάς. Η τρίτη να παραγγείλουμε άλλο ένα ποτό. Και επειδή είμαστε στα 90s, δεν θα μπορούσαμε να περάσουμε το υπόλοιπο βράδυ ψάχνοντας ποια είναι, πού δουλεύει και πόσο καιρό βγαίνουν μαζί, θα έπρεπε να αρκεστούμε στις πληροφορίες που θα καταφέρναμε να αποσπάσουμε από τον ίδιο. Πράγμα δύσκολο, ειδικά όταν οι φίλες μας θα προσπαθούσαν να μας απομακρύνουν από το τραπέζι του πριν κάνουμε κάποια σκηνή.

Το επόμενο πρωί θα συζητούσαμε τα πάντα στην παραλία, με γυαλιά ηλίου, καφέ στο χέρι και τη Σαμάνθα της παρέας να μας υπενθυμίζει ότι ήρθαμε στην Αίγινα για να περάσουμε καλά. Θα της δίναμε δίκιο, θα βουτούσαμε στη θάλασσα και δέκα λεπτά αργότερα θα ξαναρωτούσαμε αν η καινούργια του ήταν πράγματι τόσο όμορφη.

Σάββατο - Ένας αγώνας μπάσκετ μπορεί να μας αλλάξει τη διάθεση

Έχουμε περάσει αρκετές ημέρες ασχολούμενες με έναν άντρα που δεν τηλεφωνεί και οι φίλες μας αποφασίζουν ότι πρέπει να κάνουμε κάτι διαφορετικό. Η μία προτείνει να βγούμε για φαγητό, η άλλη να πάμε για ποτό και η τρίτη μάς ανακοινώνει ότι έχει εισιτήρια για έναν αγώνα μπάσκετ.

Στο «Take Me Out to the Ball Game», η Κάρι προσπαθεί να ξεπεράσει τον Big και πηγαίνει με τις φίλες της σε έναν αγώνα των Yankees. Εκεί γνωρίζει έναν παίκτη του μπέιζμπολ και για λίγο αφήνει πίσω της τα ερωτικά της προβλήματα.

Εμείς θα μπορούσαμε να βρεθούμε στο ΟΑΚΑ, φορώντας ένα τζιν, ένα ωραίο τοπ και το αγαπημένο μας δερμάτινο μπουφάν. Θα αγοράζαμε κάτι να πιούμε, θα καθόμασταν στις θέσεις μας και θα περνούσαμε την πρώτη μισή ώρα σχολιάζοντας περισσότερο τον κόσμο γύρω μας παρά τον αγώνα.

Κάποια στιγμή θα γνωρίζαμε έναν άντρα που κάθεται κοντά μας. Θα πιάναμε κουβέντα, θα γελούσαμε και εκείνος θα μας πρότεινε να πάμε για ποτό μετά το παιχνίδι. Θα ανταλλάσσαμε αριθμούς τηλεφώνου, θα κανονίζαμε να ξαναβρεθούμε και θα επιστρέφαμε σπίτι έχοντας ξεχάσει, έστω για λίγο, τον προηγούμενο.

Κυριακή - Αγαπητό ημερολόγιο, θέλουμε να μείνουμε στο 1998

Κυριακή πρωί και ξυπνάμε αργά. Φτιάχνουμε καφέ, βάζουμε μουσική και καθόμαστε στον καναπέ. Στο τραπεζάκι έχουμε αφήσει μερικά περιοδικά, μια βιντεοκασέτα που πρέπει να επιστρέψουμε και ένα χαρτάκι με το τηλέφωνο του άντρα που γνωρίσαμε το προηγούμενο βράδυ.

Ανοίγουμε το ημερολόγιό μας και διαβάζουμε όσα συνέβησαν μέσα στην εβδομάδα. Φυσικά και αγοράσαμε παπούτσια που δεν χρειαζόμασταν, βγήκαμε με έναν άντρα που μας μπέρδεψε, γνωρίσαμε έναν νεότερο που μάλλον θα έπρεπε να αποφύγουμε και περάσαμε αρκετές ώρες με τις φίλες μας συζητώντας για όλα αυτά. Εντάξει, δεν ήταν κάθε στιγμή υπέροχη, αλλά σίγουρα δεν βαρεθήκαμε.

Αγαπητό ημερολόγιο, τελικά τι θα κρατούσαμε από τα 90s;

Εντάξει, δεν θα τα ωραιοποιήσουμε και όλα. Αν ζούσαμε στα 90s, σίγουρα θα μας έλειπαν αρκετές από τις ευκολίες που έχουμε συνηθίσει. Θα θέλαμε να στείλουμε ένα μήνυμα χωρίς να περιμένουμε να γυρίσει ο άλλος σπίτι, να βρούμε μια διεύθυνση χωρίς να ρωτήσουμε τρεις περαστικούς και να ακούσουμε το αγαπημένο μας τραγούδι χωρίς να ψάχνουμε ανάμεσα σε δεκάδες CD. Από την άλλη, θα μπορούσαμε να βγούμε για ένα ποτό χωρίς να κοιτάξουμε ούτε μία φορά την οθόνη μας. Να γνωρίσουμε κάποιον χωρίς να ψάξουμε πρώτα το Instagram του, να κανονίσουμε με τις φίλες μας από την προηγούμενη μέρα και να βρεθούμε όλες στην ώρα μας, γιατί πολύ απλά δεν θα μπορούσαμε να στείλουμε ένα «έρχομαι» ενώ είμαστε ακόμη στο σπίτι.

Και επειδή φανταστήκαμε τη ζωή μας λίγο σαν επεισόδιο του Sex and the City, δεν θα μπορούσαμε να αφήσουμε απ' έξω τα ερωτικά μας. Άλλωστε, είτε μιλάμε για το 1998 είτε για το 2026, κάποια πράγματα δεν αλλάζουν. Θα αναλύαμε με τις φίλες μας κάθε κουβέντα του τελευταίου ραντεβού, θα δίναμε συμβουλές που οι ίδιες δεν ακολουθούμε και φυσικά θα περιμέναμε εκείνο το τηλεφώνημα.

Όσο για τον Mr. Big της δικής μας ζωής; Ακόμη να τηλεφωνήσει - ακόμα να αποφασίσει τι θέλει. Στην πορεία θα γνωρίσουμε κάποιον σαν τον Έινταν αλλά μάντεψε - δεν θα τον θέλουμε!