Λίμνη Βουλιαγμένης: Η φθινοπωρινή της γοητεία αξίζει μια ολόκληρη μέρα

Μαγιό μέσα στο φθινόπωρο, βρεγμένα μαλλιά κάτω από τον ήλιο, ωραίες κουβέντες και ένα γεύμα στο AbraOvata που μπορεί εύκολα να γίνει ο λόγος για να επιστρέψεις. Μια μέρα στη Λίμνη Βουλιαγμένης έχει όλα εκείνα τα μικρά συστατικά που κάνουν τις απλές απολαύσεις να μοιάζουν λίγο μεγαλύτερες.

Είχα ξεκινήσει με την ιδέα να κάνω μια βουτιά, να απολαύσω λίγο τον ήλιο και να επιστρέψω σχετικά νωρίς. Ωραίο το σχέδιο, αλλά η Λίμνη Βουλιαγμένης είχε άλλη άποψη. Γιατί κάπως έτσι συμβαίνει με τα μέρη που σου αρέσουν πραγματικά. Πηγαίνεις για λίγο, κάθεσαι περισσότερο και, όταν έρχεται η ώρα να φύγεις, βρίσκεις πάντα έναν ακόμη λόγο να καθυστερήσεις.

Η πρώτη μου σκέψη ήταν πως το φθινόπωρο της πηγαίνει πολύ. Ο ήλιος έχει αυτή τη γλυκιά ένταση που σου επιτρέπει να κάθεσαι έξω με τις ώρες, η ατμόσφαιρα είναι ευχάριστη και ο χώρος σε κερδίζει από τις πρώτες στιγμές. Αφήνω την τσάντα μου, βγάζω τα γυαλιά ηλίου και παρατηρώ τον κόσμο γύρω μου. Άλλοι έχουν ήδη ξεκινήσει το μπάνιο τους, κάποιοι απολαμβάνουν τον καφέ τους, μια παρέα έχει πιάσει κουβέντα και δείχνει αποφασισμένη να συνεχίσει για ώρα.

Αυτό που μου αρέσει είναι πως ο καθένας μοιάζει να έχει έρθει για τον δικό του λόγο. Κάποιος για την καθημερινή του βουτιά, κάποιος για να διαβάσει, κάποιοι για να περάσουν χρόνο μαζί. Και εγώ; Εγώ, για να είμαι ειλικρινής, τα ήθελα λίγο όλα.

Το μαγιό τελικά δεν έχει εποχή

Η Λίμνη Βουλιαγμένης έχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα: τα νερά της διατηρούν ευχάριστη θερμοκρασία όλο τον χρόνο, χάρη στις θερμές πηγές που την τροφοδοτούν. Πράγμα που σημαίνει ότι μια βουτιά τον Νοέμβριο είναι απολύτως εφικτή. Και, μεταξύ μας, έχει μια ιδιαίτερη γοητεία να κολυμπάς μέσα στο φθινόπωρο.

Πλησιάζω διστακτικά, βάζω πρώτα το ένα πόδι, μετά το άλλο. Από συνήθεια, κυρίως. Η αίσθηση είναι ευχάριστη και σε λίγα δευτερόλεπτα έχω ήδη ξεχάσει την αρχική επιφυλακτικότητα. Κολυμπάω λίγο, σταματάω, γυρίζω ανάσκελα και χαζεύω τον ουρανό. Υπάρχει κάτι απίστευτα απολαυστικό σε αυτή τη στιγμή. Το σώμα επιπλέει, οι κινήσεις γίνονται πιο αργές και για λίγο ο μοναδικός ήχος που ξεχωρίζω είναι αυτός που κάνω καθώς κολυμπάω. «Άλλα πέντε λεπτά», σκέφτομαι. Φυσικά, τα πέντε λεπτά γίνονται πολύ περισσότερα.

Η Λίμνη έχει μια ξεχωριστή φυσική ομορφιά, που την αντιλαμβάνεσαι διαφορετικά όταν βρίσκεσαι μέσα της. Από τη μία οι επιβλητικοί σχηματισμοί των βράχων, από την άλλη η αίσθηση ότι κολυμπάς σε έναν χώρο σχεδόν προστατευμένο από τον υπόλοιπο κόσμο. Κι ας βρίσκεται μόλις 40 λεπτά από το κέντρο της Αθήνας.

Όταν τελικά βγαίνω, ακολουθεί το αγαπημένο μου τελετουργικό. Πετσέτα στους ώμους, βρεγμένα μαλλιά, γυαλιά ηλίου και επιστροφή στην ξαπλώστρα. Η επιδερμίδα κρατά ακόμη τη θερμοκρασία από το μπάνιο και ο ήλιος κάνει την υπόλοιπη δουλειά. Κάπου εκεί ανοίγω το βιβλίο μου. Διαβάζω δύο σελίδες, ίσως τρεις, πριν το αφήσω ξανά στην άκρη. Δεν πειράζει. Μερικές φορές απολαμβάνεις περισσότερο ένα μέρος όταν δεν προσπαθείς να κάνεις κάτι συγκεκριμένο.

Η ώρα περνάει αλλιώς εδώ

Οι ώρες κυλούν ευχάριστα. Ένας καφές, λίγη κουβέντα, ακόμη μια βουτιά που προκύπτει αυθόρμητα. Και εκείνες οι μικρές στιγμές που συνήθως δεν σκέφτεσαι να φωτογραφίσεις, αλλά τελικά θυμάσαι περισσότερο.

Έχει ενδιαφέρον πώς αλλάζει η διάθεσή σου όταν περνάς αρκετή ώρα έξω. Αρχίζεις να προσέχεις διαφορετικά πράγματα. Την ευχάριστη ζέστη που αισθάνεσαι όταν ξαπλώνεις μετά το κολύμπι. Μια συζήτηση που από τα συνηθισμένα νέα της εβδομάδας καταλήγει σε εξομολογήσεις. Το πόσο νόστιμος μπορεί να είναι ένας καφές όταν τον πίνεις αργά.

Και, φυσικά, εκείνη την υπέροχη πείνα που εμφανίζεται μετά από αρκετή ώρα στον ήλιο και σε κάνει να σκέφτεσαι ήδη το μεσημεριανό. Στη Λίμνη Βουλιαγμένης, ευτυχώς, αυτή η σκέψη έχει μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συνέχεια.

AbraOvata: Και τώρα περνάμε στα πολύ νόστιμα

Έχω μια αδυναμία στα γεύματα που αρχίζουν χωρίς ιδιαίτερη βιασύνη και καταλήγουν να κρατούν πολύ περισσότερο απ' όσο είχες υπολογίσει. Σε εκείνα που παραγγέλνεις με τη λογική «να πάρουμε μερικά πράγματα για τη μέση;», για να ανακαλύψεις λίγο αργότερα ότι το τραπέζι έχει γεμίσει πιάτα και κανείς δεν έχει την παραμικρή διάθεση να σηκωθεί.

Το AbraOvata, το εστιατόριο της Λίμνης Βουλιαγμένης, μοιάζει φτιαγμένο για τέτοιες περιστάσεις. τΠίσω από το μενού βρίσκεται ο executive chef John Σκοτίδας, ο οποίος συνδυάζει την ελληνική γαστρονομική παράδοση με επιρροές από τη Λατινική Αμερική και την Ασία. Και το ενδιαφέρον αρχίζει ήδη από την ανάγνωση του καταλόγου. Ο ταραμάς, για παράδειγμα, αποκτά ένα πιο εξωτικό άρωμα χάρη στο kaffir lime, ενώ η τυροκαυτερή συναντά το κορεάτικο gochujang και τις κόκκινες πιπεριές. Δύο γεύσεις οικείες, που ξαφνικά αποκτούν μια διαφορετική προσωπικότητα. Από εκείνες τις παραγγελίες που τις κάνεις με περιέργεια, ακριβώς επειδή θέλεις να δεις πώς μπορούν να συνδυαστούν υλικά που δεν είχες φανταστεί ποτέ μαζί.

Και οι εκπλήξεις συνεχίζονται. Κολοκυθάκια με salsa verde, τσαλαφούτι και wasabi, σεβίτσε από λαβράκι με κακαβιά, αγριοσέλινο και καρότο, αλλά και γαρίδες με κριθαράκι και μπουρδέτο. Το ωραίο είναι ότι οι ελληνικές γεύσεις παραμένουν αναγνωρίσιμες, ακόμη κι όταν η κουζίνα αποφασίζει να τις πειράξει λιγάκι. Αν, πάλι, είσαι από εκείνους που πιστεύουν ότι το καλύτερο φαγητό είναι αυτό που μοιράζεσαι, οι παέγιες αξίζουν την προσοχή σου. Η εκδοχή με θαλασσινά και ρύζι bomba είναι από τις επιλογές που φαντάζομαι αμέσως στη μέση ενός μεγάλου τραπεζιού. Υπάρχει ακόμη παέγια με καρέ αρνιού, τζατζίκι και φασολάκια sugar snap, αλλά και μια πιο απρόσμενη, εμπνευσμένη από τις αγκινάρες αλά πολίτα.

Μου αρέσει επίσης η ιδέα ότι το AbraOvata δεν περιορίζεται σε μια συγκεκριμένη περίσταση. Μπορείς να καθίσεις για ένα μεσημεριανό με φίλους, να απολαύσεις ένα ποτήρι κρασί ή να επιστρέψεις αποκλειστικά για φαγητό. Η προσεγμένη wine list και οι επιλογές cocktail pairing προσθέτουν ακόμη περισσότερες δυνατότητες.

Και αν είσαι σαν εμένα και θεωρείς ότι ένα ωραίο γεύμα αξίζει πάντα έναν γλυκό επίλογο, μπορείς να ρωτήσεις και για το γλυκό ημέρας. Γιατί, ας είμαστε ειλικρινείς, πόσες φορές μια τόσο όμορφη μέρα τελείωσε πραγματικά με τη φράση «όχι, ευχαριστώ, δεν θέλω τίποτα άλλο»;

Wellness & Spa at Lake Vouliagmeni

Αν υπάρχει κάτι που μπορεί να κάνει μια μέρα στη Λίμνη Βουλιαγμένης ακόμη πιο απολαυστική, αυτό είναι μια επίσκεψη στο Spa της. Προσωπικά, έχω μεγάλη αδυναμία στα μασάζ. Ειδικά σε εκείνα που σε κάνουν να εύχεσαι να είχαν λίγη μεγαλύτερη διάρκεια. Και όταν έμαθα ότι εδώ υπάρχει ένας ολόκληρος χώρος αφιερωμένος στην περιποίηση, οι επιλογές του μπήκαν αμέσως στη λίστα μου για την επόμενη φορά.

Ανάμεσα στα πεύκα, το υπαίθριο Spa προσφέρει μια σειρά από θεραπείες που δύσκολα προσπερνάς διαβάζοντας τον κατάλογο. Από το Physis Aromatherapy Massage, με αρωματικά έλαια, μέχρι το Hot Stone Massage, με ζεστές ηφαιστειακές πέτρες, οι επιλογές υπόσχονται στιγμές απόλυτης χαλάρωσης. Ξεχώρισα επίσης τη θεραπεία προσώπου MELI, με μέλι και έλαιο βερίκοκου, αλλά και το Mediterranean Signature Journey, που συνδυάζει απολέπιση με θαλασσινό αλάτι και μασάζ με αρωματικό έλαιο πορτοκαλιού.

Να φύγουμε ή να μείνουμε λίγο ακόμη;

Το φθινοπωρινό απόγευμα στη Λίμνη έχει μια γοητεία που δύσκολα χωρά σε φωτογραφίες. Η θερμοκρασία παραμένει ευχάριστη, η ατμόσφαιρα γίνεται πιο ατμοσφαιρική και οι τελευταίες ώρες της ημέρας μοιάζουν να περνούν ακόμη πιο γρήγορα. Κάποια στιγμή κοιτάζω την ώρα και συνειδητοποιώ ότι έχω μείνει πολύ περισσότερο απ' όσο είχα αρχικά σχεδιάσει. Δεν με ενοχλεί καθόλου. Σκέφτομαι πόσο ωραία μπορεί να εξελιχθεί μια μέρα που αρχίζει με τόσο απλές προσδοκίες. Μια βουτιά, λίγος ήλιος, καλό φαγητό. Τίποτα υπερβολικό, τίποτα που να απαιτεί εβδομάδες προετοιμασίας. Και όμως, όλα μαζί συνθέτουν μια εμπειρία που αξίζει να επαναλάβεις.

Η Λίμνη Βουλιαγμένης είναι από τα μέρη που γνωρίζουμε, αγαπάμε και συχνά θεωρούμε δεδομένα. Ίσως επειδή βρίσκεται τόσο κοντά μας. Ίσως επειδή την έχουμε συνδέσει με συγκεκριμένες εποχές και συνήθειες. Όμως το φθινόπωρο προσφέρει μια υπέροχη αφορμή να την ανακαλύψεις ξανά, αυτή τη φορά με περισσότερες ώρες στη διάθεσή σου και με την όρεξη να απολαύσεις κάθε πλευρά της.

Φεύγοντας από τη Λίμνη Βουλιαγμένης, σκέφτομαι πως υπάρχουν μέρη που τα έχουμε τόσο κοντά μας, ώστε ξεχνάμε πόσο ξεχωριστά είναι. Και ίσως αυτό να είναι το πιο ωραίο με τη συγκεκριμένη επίσκεψη. Ότι μου θύμισε πως μια υπέροχη μέρα δεν χρειάζεται ούτε ιδιαίτερη οργάνωση ούτε κάποια μεγάλη αφορμή. Μόνο καλή διάθεση, λίγες ώρες στη διάθεσή σου και την κατάλληλη παρέα. Αν και, για να είμαι ειλικρινής, την επόμενη φορά σκοπεύω να έρθω ακόμη πιο νωρίς. Έχω μερικά πιάτα στο AbraOvata που θέλω να δοκιμάσω…

Λίμνη Βουλιαγμένης