Spetses Mini Marathon 2026: Εκεί όπου η μεγαλύτερη νίκη είναι η συμμετοχή

Υπάρχει κάτι πολύ όμορφο στο να βλέπεις ανθρώπους να ξεπερνούν τον εαυτό τους. Να προσπαθούν, να κουράζονται, να επιμένουν και τελικά να χαμογελούν σαν μικρά παιδιά όταν φτάνουν στον τερματισμό. Και ακόμη πιο όμορφο είναι να βρίσκεσαι σε ένα μέρος όπου κανείς δεν μοιάζει να ενδιαφέρεται για το ποιος θα φτάσει πρώτος, αλλά όλοι χειροκροτούν εκείνον που συνεχίζει. Αυτή ακριβώς την αίσθηση μου άφησε το φετινό Spetses Mini Marathon. Ένα τριήμερο που μου θύμισε ότι ο αθλητισμός, στην πιο ουσιαστική του μορφή, δεν έχει να κάνει μόνο με τις επιδόσεις. Έχει να κάνει με τους ανθρώπους.

Από τις 2 έως τις 4 Οκτωβρίου, οι Σπέτσες γέμισαν ζωή, κίνηση και χιλιάδες ανθρώπους που βρέθηκαν στο νησί με έναν κοινό σκοπό: να συμμετάσχουν στη μεγάλη γιορτή του αθλητισμού. Το Spetses Mini Marathon γιόρτασε φέτος τα 15 του χρόνια και, παρά τις δύσκολες καιρικές συνθήκες, απέδειξε για ακόμη μία φορά γιατί έχει καταφέρει να γίνει κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια αθλητική διοργάνωση. Άλλωστε η διοργάνωση φρόντισε να μας υπενθυμίσει πως θα «πάμε κόντρα» στον καιρό. Στις διαδρομές, στις παραλίες, στα στενά του νησιού, παντού έβλεπες ανθρώπους με αθλητικά παπούτσια, αριθμούς συμμετοχής, χαμόγελα και μια ανυπομονησία που ήταν σχεδόν μεταδοτική. Ακόμη και αν δεν έτρεχες, ήταν αδύνατον να μη νιώσεις μέρος όλου αυτού.

Ο αθλητισμός είναι για όλους. Χωρίς εξαιρέσεις.

Εδώ έρχεται η δική μου μικρή εξομολόγηση. Φέτος δεν συμμετείχα σε κάποιο αγώνισμα. Έχοντας μείνει αρκετό καιρό μακριά από τη γυμναστική, ένιωθα ότι δεν ήμουν ακόμη έτοιμη. Ή τουλάχιστον έτσι πίστευα πριν φτάσω στις Σπέτσες. Γιατί όσο περνούσαν οι ώρες και παρακολουθούσα τους συμμετέχοντες, τόσο περισσότερο αναρωτιόμουν αν τελικά χρειάζεται να είμαστε πραγματικά έτοιμοι για να ξεκινήσουμε κάτι. Ή αν μερικές φορές το μόνο που χρειάζεται είναι να πάρουμε την απόφαση.

Αλλά ξέρετε τι μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση; Οι άνθρωποι. Όχι απαραίτητα εκείνοι που έκοβαν πρώτοι το νήμα ή που πετύχαιναν εντυπωσιακούς χρόνους. Αλλά όλοι οι υπόλοιποι. Άνθρωποι κάθε ηλικίας, κάθε φύλου, κάθε σωματότυπου. Παιδιά που έκαναν τα πρώτα τους αγωνιστικά βήματα, μεγαλύτεροι άνθρωποι που συνέχιζαν να διεκδικούν τις δικές τους προσωπικές νίκες, έμπειροι δρομείς αλλά και άνθρωποι που μπορεί να είχαν αποφασίσει μόλις πρόσφατα να βάλουν την άσκηση στη ζωή τους. Κάποιοι έτρεχαν γρήγορα, άλλοι πιο αργά. Κάποιοι έφταναν στον τερματισμό με άνεση, άλλοι εξαντλημένοι, αλλά με ένα χαμόγελο που έλεγε τα πάντα.

Το fitness δεν είναι σωματότυπος, είναι state of mind.

Με έβαλαν σε σκέψεις. Πόσο λάθος έχουμε μάθει πολλές φορές να αντιλαμβανόμαστε το fitness. Γιατί έχουμε συνδέσει τόσο πολύ τη γυμναστική με την εικόνα μας; Με τα σωστά κιλά, τους κοιλιακούς, τις αναλογίες, τα τέλεια σώματα που βλέπουμε καθημερινά στα social media; Πότε ξεχάσαμε ότι η άσκηση είναι πρώτα απ' όλα μια πράξη φροντίδας προς τον εαυτό μας; Ότι δεν χρειάζεται να έχεις το σώμα ενός αθλητή για να νιώσεις fit;

Στις Σπέτσες είδα το fitness στην πιο αληθινή του εκδοχή. Όχι ως συγκεκριμένο σωματότυπο, αλλά ως state of mind. Ως διάθεση να προσπαθήσεις, να ξεπεράσεις τον εαυτό σου, να δοκιμάσεις κάτι που μέχρι χθες πίστευες ότι δεν μπορείς να κάνεις. Να βάλεις έναν στόχο και να κινηθείς προς αυτόν, με τον δικό σου ρυθμό. Χωρίς συγκρίσεις, χωρίς την πίεση να αποδείξεις κάτι στους άλλους.

Και αυτός είναι, νομίζω, ο σημαντικότερος λόγος που χρειαζόμαστε θεσμούς όπως το Spetses Mini Marathon. Γιατί δεν απευθύνονται αποκλειστικά σε εκείνους που έχουν ήδη εντάξει τον αθλητισμό στην καθημερινότητά τους. Απευθύνονται και σε εκείνους που αναζητούν μια αφορμή για να ξεκινήσουν. Σε όσους έχουν εγκαταλείψει τη γυμναστική, σε όσους διστάζουν, σε όσους πιστεύουν ότι δεν είναι αρκετά γυμνασμένοι, αρκετά γρήγοροι ή αρκετά καλοί. Σε όσους περιμένουν να έρθει η «κατάλληλη στιγμή». Μόνο που, βλέποντας όλους αυτούς τους ανθρώπους να τερματίζουν, κατάλαβα ότι η κατάλληλη στιγμή δεν έρχεται πάντα από μόνη της. Μερικές φορές πρέπει να τη δημιουργήσεις.

15 χρόνια Spetses Mini Marathon: Μια γιορτή πέρα από τους αγώνες

Φυσικά, το Spetses Mini Marathon δεν ήταν μόνο οι αγώνες. Ήταν μια μεγάλη γιορτή που απλώθηκε σε ολόκληρο το νησί. Από τους κολυμβητικούς αγώνες των 1,5 και 3 χιλιομέτρων στην Αγία Μαρίνα μέχρι τις διαδρομές των 5, 10 και 25 χιλιομέτρων, το αγωνιστικό πρόγραμμα είχε χώρο για διαφορετικές ηλικίες, δυνατότητες και επίπεδα φυσικής κατάστασης. Το Race Village, οι δράσεις ευεξίας, η μουσική, οι παρέες που συναντιούνταν πριν και μετά τις διαδρομές, το καθιερωμένο Melissa Pasta Night και η συναυλία του Ηλία Μπόγδανου με τους INCO έδωσαν στο τριήμερο έναν χαρακτήρα που ξεπερνούσε κατά πολύ μια συνηθισμένη αθλητική διοργάνωση. Ήταν σαν όλοι, συμμετέχοντες και θεατές, να ανήκαμε για λίγο στην ίδια μεγάλη ομάδα.

Ξεχωριστή θέση στο επετειακό πρόγραμμα είχε και η Gold & Glory Exhibition, στο ιστορικό Δημαρχείο των Σπετσών, με Ολυμπιακά μετάλλια και ιστορίες ανθρώπων που έχουν αφιερώσει τη ζωή τους στον αθλητισμό. Μια υπενθύμιση ότι πίσω από κάθε μεγάλη διάκριση κρύβονται αμέτρητες ώρες προσπάθειας, επιμονής και προσωπικών υπερβάσεων.

Η φωνή και η ψυχή του Spetses Mini Marathon

Αν όμως υπάρχει ένας άνθρωπος που έχει συνδέσει το όνομά του με αυτή τη διοργάνωση, αυτός είναι αναμφισβήτητα η Μαρίνα-Λύδα Κουταρέλλη. Η ιδρύτρια και ψυχή του Spetses Mini Marathon, η γυναίκα που πριν από 15 χρόνια οραματίστηκε κάτι που εξελίχθηκε σε έναν από τους σημαντικότερους αθλητικούς θεσμούς της χώρας.

Η Μαρίνα είναι η φωνή του Spetses Mini Marathon. Και το εννοώ τόσο μεταφορικά όσο και κυριολεκτικά. Γιατί ήταν εκεί, παρούσα στα αγωνίσματα, να εμψυχώνει τους συμμετέχοντες, να τους περιμένει στον τερματισμό, να τους συγχαίρει, να τους δίνει δύναμη. Από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο. Με την ίδια θέρμη, τον ίδιο ενθουσιασμό, την ίδια αναγνώριση για την προσπάθεια του καθενός. Και αυτό δεν είναι καθόλου μικρό πράγμα. Γιατί σε έναν κόσμο που συχνά αποθεώνει μόνο τους πρώτους, έχει τεράστια σημασία να υπάρχει κάποιος που χειροκροτεί με την ίδια δύναμη και τον τελευταίο.

Άλλωστε, ένα από τα πιο όμορφα στοιχεία της διοργάνωσης είναι ότι αυτή η φιλοσοφία δεν μένει στα λόγια. Η Vichy Laboratoires βράβευσε και φέτος, μέσα από το Commitment Award, τους συμμετέχοντες που τερμάτισαν «πρώτοι από το τέλος». Γιατί το να συνεχίζεις όταν κουράζεσαι, όταν οι δυνάμεις σου λιγοστεύουν, όταν οι περισσότεροι έχουν ήδη ολοκληρώσει τη διαδρομή τους, είναι από μόνο του μια νίκη που αξίζει να αναγνωρίζεται.

2winis2participate. Νίκη είναι η συμμετοχή.

Ένα σύνθημα που μπορεί να ακούγεται απλό, αλλά αποκτά εντελώς διαφορετικό νόημα όταν το βλέπεις να γίνεται πράξη μπροστά στα μάτια σου. Γιατί τελικά ο αθλητισμός δεν είναι μόνο οι επιδόσεις, τα ρεκόρ και τα μετάλλια. Είναι η απόφαση να σηκωθείς από τον καναπέ σου. Να φορέσεις τα αθλητικά σου παπούτσια. Να κάνεις το πρώτο βήμα, ακόμη και αν ξέρεις ότι θα δυσκολευτείς. Να μη συγκρίνεις την αρχή σου με τη διαδρομή κάποιου άλλου. Και κυρίως, να μην αφήνεις τον φόβο ότι δεν είσαι αρκετά καλός να σε κρατάει εκτός αγώνα.

Του χρόνου, ραντεβού στην εκκίνηση!

Του χρόνου, λοιπόν, έχω δώσει μια υπόσχεση στον εαυτό μου: Θα επιστρέψω στις Σπέτσες. Αυτή τη φορά όχι απλώς για να χειροκροτήσω τους άλλους, αλλά για να σταθώ και εγώ στη γραμμή της εκκίνησης. Δεν ξέρω ακόμη πόσο γρήγορα θα τρέξω, ούτε τι χρόνο θα κάνω. Ξέρω όμως ότι θέλω να είμαι εκεί. Να προσπαθήσω, να κουραστώ, να φτάσω μέχρι το τέλος.

Και όταν περάσω τη γραμμή του τερματισμού, ελπίζω να ακούσω και εγώ τη φωνή της Μαρίνας να μου λέει «μπράβο». Μπορεί φέτος να έφυγα από τις Σπέτσες χωρίς μετάλλιο, αλλά έφυγα με κάτι που, αυτή τη στιγμή, αξίζει για μένα πολύ περισσότερο: έναν καινούργιο στόχο. Ραντεβού στην εκκίνηση του Spetses Mini Marathon 2027.