Η Δέσποινα Βανδή είπε αυτό που σκεφτόμαστε όλες

«Φοράω ό,τι γουστάρω», είπε πρόσφατα η Δέσποινα Βανδή, και έγινε βάιραλ από ότι μου λένε οι ειδικοί βαιραλ-ιστές, μαζί με την υπόλοιπη δήλωσή της: «Δεν σε κάνει κυρία ούτε η ηλικία, ούτε το ρούχο». 

Και είναι αλήθεια, τίποτα δεν σε κάνει κυρία αν δεν είσαι ήδη, μάλιστα με την εκδοχή της «κυρίας» που επιλέγεις – εκτός που παίζει να μην έχεις καμία όρεξη να γίνεις κυρία, έτσι κι αλλιώς. Το «κυρία» έχει αρνητικούς συνειρμούς πια, δεν είναι το παλιό «κυρία» της δεκαετίας του ’50-’60, που έδειχνε κοινωνική θέση/τάξη, ανατροφή, τρόπους, εκτός από μια στοιχειώδη παιδεία – τα κορίτσια μιας κάποιας κοινωνικής τάξης μορφωνόντουσαν μεν, τόσο-όσο, δε. Πολύ λίγες νεαρές εκείνη την εποχή κατάφερναν να σπουδάσουν ή να μορφωθούν περισσότερο, κι αν ξεκινούσαν από κάποια (ανεβασμένη) κοινωνικο-οικονομική τάξη, ήταν ευχής έργο να παραμείνουν «κυρίες»,  όπως οι μαμάδες τους. Η «κυρία» με την παλιά έννοια ήτανε μία γυναίκα που ήξερε να κρατάει τη θέση της, που δεν γινότανε ρόμπα, που δεν έκανε δημόσιες σκηνές, που τα κατάπινε όλα με στωικότητα, που δεν διεκδικούσε πολλά-πολλά, που δεν χάλαγε το μαλλί και δεν τσαλάκωνε το φουρό της εύκολα, ούτε δύσκολα.

© NDPPHOTO / ΝΙΚΟΣ ΔΡΟΥΚΑΣ

Οι μαμάδες και οι γιαγιάδες μας μπορεί να ήταν κυρίες, και μπορεί, πράγματι, να ντυνόντουσαν κατάλληλα: μετρημένα, απλά, με μουντά και παστέλ χρώματα, με καλοραμμένα ταγιέρ, καρφίτσες στο πέτο και καμηλό παλτό. Θυμάμαι άρθρο στα ΄90ς για την Μελίνα Μερκούρη, και πόσο «κυρία» ήτανε στο ντύσιμό της, πόσο σωστά φορούσε τα ταγιέρ (ήτανε και δίμετρη…), πόσο βαρύτητα έδινε σε ένα Ζιβανσύ ή Υβ Σαν Λωράν. Όντως έτσι ήτανε, θυμάμαι να κοιτάζω φωτογραφίες της σε περιοδικά της εποχής (στα οποία δούλευα) και να λέω σε συναδέλφισσες, «Μα πόσο σωστά ντύνεται η Μελίνα!»… Γιατί πίστευα, ή μάλλον φανταζόμουν, ότι μετά τα 50 η γυναίκα πρέπει να μεταμορφώνεται, ενδυματολογικά, στη μαμά/γιαγιά της. Τα φανταζόμουν αυτά επειδή ήμουν 30, τόσο ήξερα. 

Όχι ότι τώρα ξέρω περισσότερα, καμία σχέση. Απλώς κατάλαβα με τα χρόνια ότι δεν αλλάζει ο τρόπος που ντύνεσαι επειδή μεγαλώνεις, λόγω ηλικίας ή εξ αιτίας κάποιας εξωτερικά επιβεβλημένης συνθήκης: αλλάζει επειδή πολλές φορές άλλα πράγματα σε βολεύουν, ή σε κολακεύουν, στα 30 σου, κι άλλα στα 50+ σου. Αν εξακολουθούν να σε βολεύουν και να σε κολακεύουν τα ίδια πράγματα, δεν αλλάζεις γκαρνταρόμπα, συνεχίζεις να φοράς τα αγαπημένα σου ίδια πράγματα, ειδικά αν δεν έχεις παχύνει/κοντύνει πολύ. Η Δέσποινα δεν έχει παχύνει ούτε κοντύνει καθόλου, είναι σε πολύ καλή φόρμα, γυμνάζεται πάντα, και επειδή κάνει την δουλειά που κάνει, επειδή εμφανίζεται σε πίστες με ένα μικρόφωνο και τραγουδάει, σίγουρα έχει μια γκαρνταρόμπα φουλ βραδινή – υποθέτω δεν βγαίνεις στη μεγάλη πίστα με τα προβόλια στο κούτελο για να πεις ένα τραγούδι με την παντόφλα και το παλιο-φούτερ που φοράς μέσα στο σπίτι, το βραδινό μαγαζί απαιτεί κάτι πιο επίσημο, ή εσύ η ίδια, στο βραδινό μαγαζί, αισθάνεσαι καλύτερα ντυμένη ντίβα. Ειδικά αν είσαι ντίβα, σα τη Δέσποινα. Δεν το ξέρω από πρώτο χέρι, αλλά όσο να΄ναι, κάτι καταλαβαίνω από τα συμφραζόμενα…  

Το «κυρία», από την άλλη, έχει φορτωθεί με αρνητικούς συνειρμούς όπως θα έλεγε και κάποιος σοβαρός δημοσιογράφος, έχει φτάσει να σημαίνει καθωσπρεπισμό, συμβιβασμό, Σύστημα: σκέφτεσαι μια γυναίκα με αξιοπρεπές ριχτό φόρεμα, λίγο του κατηχητικού, με τακούνι θεούσας, αυστηρή και βαρύγδουπη, επειδή αυτοί είναι πια οι συνειρμοί της «κυρίας» Μεγαλώνοντας μέσα σε δουλειές, περιοδικά και παραγωγές, ούτε που κατάλαβα ότι έφτασα κάποτε στην ηλικία της «κυρίας», και ούτε που πρόλαβα να αλλάξω την γκαρνταρόμπα μου.  Συνέχισα να φοράω τα ίδια ρούχα, αυτά που έχω από τον κατακλυσμό, που με βολεύουν και μου αρέσουν… όπως και η Δέσποινα, υποθέτω. Χωρίς να έχω μιλήσει μαζί της – καλά τα λέει, καμία διάθεση δεν έχει να γίνει «κυρία», ενδυματολογικά. Με την άλλη έννοια, την θετική, αυτήν της αξιοπρέπειας και της Μελίνας, είναι «κυρία» η Δέσποινα, όπως είναι κάθε εργαζόμενη γυναίκα.  

Απλώς είναι αυτό που είναι με τις ενδυματολογικές επιλογές που γουστάρει, και την βολεύουν. Όπως κάθε γυναίκα που δουλεύει σε οποιονδήποτε χώρο: το τι φοράει η κάθε μία από εμάς, είναι δική μας υπόθεση και κανενός άλλου. Οπότε, μπράβο στη Δεσποινούλα που φοράει αυτά που φοράει, της στέκονται μια χαρά, είναι θεά με τα εξώπλατα, και να μην ακούει κανέναν.