Μίλα μου βρόμικα: Τον φιλοξένησα για να γίνει κάτι μεταξύ μας και είπε να φέρει άλλη στο σπίτι

Δεν με χωράει ο τόπος. Λοιπόν, εγώ θέλω πολύ ένα παιδί – είμαστε από το ίδιο χωριό και τυχαίνει να έχουμε φιλική σχέση. Ήρθε στην πόλη που ζω για κάποιες μέρες για κάτι δουλειές και με ρώτησε αν μπορώ να τον φιλοξενήσω. Εννοείται πως δέχτηκα με χαρά! Λέω από μέσα μου, θα προχωρήσει το πράγμα... μέχρι που, εκεί που μιλούσαμε και λέγαμε διάφορα αστεία, μου πετάει αν θα μπορούσε να φέρει κανένα γκομενάκι σπίτι. Απλά σοκαρίστηκα κι έμεινα με το ψεύτικο χαμόγελο…

Εσύ άκουσες «μπορώ να μείνω;» και σκέφτηκες «μήπως πλησιάζουμε;». Εκείνος είπε «μπορώ να φέρω κανένα γκομενάκι;» και ξεκαθάρισε, χωρίς καν να το καταλάβει, ότι για εκείνον ήσουν ασφαλές λιμάνι, αλλά όχι ο προορισμός. Και αυτό, όσο κι αν πονάει, λέει πολλά για το πού βρίσκεται. Γιατί, ας είμαστε ειλικρινείς, όταν κάποιος ενδιαφέρεται, δεν ρωτά αν χωράει άλλη γυναίκα στον καναπέ σου. Αναρωτιέται αν χωράει ο ίδιος στη ζωή σου.