Μίλα μου βρόμικα: Bγήκα με τον Σκρουτζ

Αγαπητό μου μανεκέν, βγήκα με το πνεύμα του Σκρουτζ. Ξάδερφος μιας κοπέλας από το γραφείο και μας κανονίζει συνάντηση: αυτή, ο φίλος της, εγώ κι ο ξάδερφος της. Πάμε λοιπόν για ποτό. Αυτός παραγγέλνει αναψυκτικό. «Πώς και αναψυκτικό;» τον ρωτάω. Δεν του κάνει κέφι να πιει αλκοόλ, μου απαντάει, κι αν είναι θα δοκιμάσει από το κοκτέιλ μου. Όλο μού το ήπιε! Είχε και συνέχεια. Μετά πήγαμε για σουβλάκια, οι άλλοι δύο δεν ακολούθησαν. Τον ρωτάω αν θα πάρει, γιατί εγώ πεινούσα, και μου λέει πως θα έτρωγε λίγο απ’ το δικό μου, έτσι για τη γεύση. Μια μπουκιά μού άφησε! Ευτυχώς κατάλαβα με τι είχα να κάνω κι έστειλα μήνυμα στη φίλη μου να με πάρει ότι κάτι έγινε κι έπρεπε να φύγω. Τι να κάνω τώρα που μου στέλνει να έρθει σπίτι μου και θέλει και να του μαγειρέψω; Δεν ψήνομαι καθόλου. 

Όταν κάποιος σου δείχνει από το πρώτο ραντεβού ότι θέλει να παίρνει μόνο χωρίς να δίνει, πίστεψέ τον. Δεν είναι παρεξήγηση, δεν είναι κακή στιγμή. Είναι preview. Στείλε κάτι απλό, καθαρό και ψύχραιμο: «Δεν νιώθω ότι ταιριάζουμε. Καλή συνέχεια». Γιατί, αν του μαγειρέψεις σήμερα, αύριο θα σου ζητήσει και τάπερ. Και μεθαύριο μάλλον… το ψυγείο ολόκληρο.