Μίλα μου βρόμικα: Βάλαμε ταινία και τον πήρε ο ύπνος

Ο ενθουσιασμός μου γι’ αυτόν τον άνθρωπο κατέρρευσε απότομα. Εγώ τσιμπημένη φουλ μαζί του, αλλά κι αυτός έδειχνε ενδιαφέρον. Βλεπόμαστε συχνά, γιατί σπουδάζουμε στην ίδια σχολή, απλώς σε διαφορετικό τμήμα. Τα Χριστούγεννα μαζευόμαστε στο σπίτι μιας συμφοιτήτριας για επιτραπέζια κτλ. και λέω εδώ είμαστε. Κάθισα δίπλα του επίτηδες στον καναπέ κι αρχίζουμε να παίζουμε. Γελάμε, περνάμε ωραία, αυτός καμία κίνηση μέχρι εκείνη την ώρα, μετά αράζουμε και βάζουμε ταινία. Εδώ είμαστε, ξαναλέω. Αρχίζει η ταινία και μετά από 10 λεπτά τον ακούω να ροχαλίζει, ενώ έχει πέσει πάνω μου κι αφήνει και σαλάκι. Ξύπνησε, έφυγε, κι αυτό ήταν όλο. Χάθηκε να ζήσω κι εγώ μια φορά κάτι ρομαντικό; 

Καταλαβαίνω την απογοήτευση του να κάθεσαι δίπλα στον άνθρωπο που θες, να έχεις κάνει όλο το mental planning του «εδώ είμαστε» και τελικά να συνειδητοποιείς ότι εκείνος έχει ήδη περάσει στο στάδιο REM, αλλά εγώ θα σου πρότεινα να δώσεις μια δεύτερη ευκαιρία. Αν και τότε κοιμάται όρθιος ή καθιστός, πάμε παρακάτω! Γιατί ο ρομαντισμός δεν χρειάζεται μεγάλες κινήσεις. Χρειάζεται, όμως, εγρήγορση. Να είσαι εκεί. Ξύπνιος. Παρών.