Μίλα μου βρόμικα: Είχαμε χημεία online αλλά από κοντά όλα χλιαρά

Λοιπόν, Τζένη, ετοιμάσου για επικό fail! Είμαι πολύ ρομαντική από τη φύση μου, κι από το καλοκαίρι μέχρι πρόσφατα, μιλούσα με ένα παιδί που ζει σε άλλη πόλη, αλλά τώρα μετακόμισε στην Αθήνα. Μιλούσαμε καθημερινά μέσω μηνυμάτων και με video calls. Δεν είχαμε βρεθεί ποτέ από κοντά, αλλά αρχίσαμε να ερωτευόμαστε! Επιτέλους, είπα στον εαυτό μου, έρχεται μόνιμα στην Αθήνα. Ε, λοιπόν, όλα τα παραπάνω από κοντά χάθηκαν! Όλα χλιαρά, μέσα στην αμηχανία, λες και γνωριστήκαμε χθες. Όλη εκείνη η ένταση χάθηκε και ο πάγος δεν έχει σπάσει ακόμα, σαν να είναι άλλο άτομο! Τι να κάνω;

Ένας έρωτας φτιαγμένος από gigabytes, pixels και φαντασία. Μπορείς να ερωτευτείς έναν άνθρωπο online τελικά ή ερωτεύεσαι την ιδέα του; Γιατί στα μηνύματα όλοι έχουμε χρόνο να είμαστε η καλύτερη εκδοχή μας. Σβήνουμε. Ξαναγράφουμε. Φιλτράρουμε. Αλλά τα αληθινά ραντεβού δεν έχουν edit button! Και ξαφνικά, ο «τέλειος» τύπος γίνεται απλώς… ένας ακόμη τύπος. Τι κάνεις, λοιπόν; Δώσε του λίγο χώρο. Βγείτε δυο τρεις φορές χαλαρά. Χωρίς την προσδοκία του «πρέπει να είμαστε τέλεια». Καφέδες, βόλτες, γέλιο. Κι αν έπειτα από λίγο το στομάχι σου δεν κάνει αυτό το μικρό flip; Τότε, ίσως, δεν έχασες έναν έρωτα. Ίσως, γλίτωσες από έναν.