Μίλα μου βρόμικα: Βγήκαμε για brunch και με χώρισε στα καλά καθούμενα

Το σκηνικό που έζησα είναι εντελώς σουρεάλ. Βασικά, είναι αυτό που λέμε τραγελαφικό. Είχαμε σχέση 4 μήνες. Δεν μπορώ να πω ότι ήμασταν ο ένας για τον άλλο, αλλά περνούσαμε καλά, με τους τσακωμούς μας πάντα, με τα νεύρα μας, αφού μέναμε μαζί από ένα σημείο και μετά. Ανυποψίαστη εγώ, βγαίνουμε μια μέρα για brunch. Παραγγέλνουμε, κι εκεί που τρώω τα scrambled eggs μου, γίνεται το κεφάλι μου scrambled όταν μου λέει πως θέλει να χωρίσουμε. Δεν το περίμενα, η αλήθεια, αλλά δεν μπορώ να πω, χωρίσαμε χορτάτοι. Δεν υποφέρω κιόλας, αλλά θα έχω να το λέω. 

Υπάρχουν χωρισμοί με δάκρυα. Υπάρχουν χωρισμοί με βαλίτσες. Και μετά… υπάρχουν και οι χωρισμοί με brunch. Τέσσερις μόλις μήνες. Όχι και το love story της ζωής σου. Άλλωστε μερικές σχέσεις δεν είναι για μεγάλες αγάπες. Είναι ιστορίες που τις θυμάσαι και γελάς μετά από χρόνια σε ένα κοριτσίστικο τραπέζι, λέγοντας «Με χώρισε ενώ έτρωγα αυγά, σου λέω». Κι αυτό, με έναν περίεργο τρόπο, είναι ελευθερία. Γιατί, αν δεν πονάς, αν δεν σου λείπει, ίσως απλώς τελείωσε στην ώρα του. Σαν το brunch. Χόρτασες, πλήρωσες, έφυγες.