Μίλα μου βρόμικα: Πήγε φαντάρος σε άλλη πόλη και έχει ανασφάλεια

Τζένη μου, άκου και τον δικό μου πόνο. Γνωριστήκαμε 2 μήνες πριν πάει φαντάρος. Όλα πολύ ωραία, μέχρι που πήγε στον στρατό κι άρχισαν να βγαίνουν στη φόρα οι ανασφάλειες. Συνέχεια μηνύματα χωρίς λόγο και, οκέι, στην αρχή ένιωθε άσχημα, το καταλαβαίνω. Αλλά τώρα, έπειτα από 5 μήνες σχεδόν, η ίδια κατάσταση. Είναι και μακριά από την πόλη που μένουμε και, πιστεύω, παίζει κι αυτό τον ρόλο του. Αν αργήσω να απαντήσω ή δεν σηκώσω το τηλέφωνο, γιατί πολύ απλά δουλεύω, ξεκινάει κατευθείαν καβγάς. Τον καταλαβαίνω ότι δεν περνάει την καλύτερη φάση του, αλλά κάποιος πρέπει να καταλάβει κι εμένα!

Κάπου ανάμεσα στο τρίτο «γιατί άργησες;» και στο πέμπτο «με αγνοείς;», η αγάπη παύει να μοιάζει με νοιάξιμο κι αρχίζει να μοιάζει με ανάκριση. Ναι, περνάει δύσκολα. Ναι, είναι μακριά. Δεν γίνεται, όμως, εσύ να δουλεύεις, να ζεις, να έχεις μια κανονική καθημερινότητα και ταυτόχρονα να είσαι on call 24/7. Η αγάπη δεν είναι βάρδια. Κι εσύ δεν είσαι συνεχώς η «ύποπτη». Αυτό είναι εξαντλητικό. Πες το του απλά. Αν σε αγαπάει, θα χαλαρώσει.