Μίλα μου βρόμικα: Το αγόρι μου με βγάζει μόνο όπου έχει τσάμπα φαγητό και ποτό

Μανεκέν μου, νιώθω ότι έχω μπει σε ένα μοτίβο ζωής και σε ένα πρόγραμμα το οποίο βαριέμαι και δεν μου αρέσει καθόλου. Θα σ’ το κάνω πιο συγκεκριμένο. Έχω σχέση με ένα αγόρι το οποίο είναι content creator. Ασχολείται ενεργά με τα social, κάνει βιντεάκια και πλέον ασχολείται επαγγελματικά μ’ αυτό. Τον καλούν συνέχεια σε διάφορα events και αρκετές φορές πάω κι εγώ μαζί του και σε πολλά από αυτά έχει φαγητό. Λοιπόν, έχουμε καταντήσει να βγαίνουμε μόνο σε τέτοια κι έχω βαρεθεί. Βγαίνουμε έξω μόνο όταν έχει τζάμπα φαγητό και ποτό. Με έχει κουράσει αυτό το πράγμα. Δεν υπάρχει ούτε μία μέρα τόσο καιρό που τα έχουμε, να του πω να πάμε μόνοι μας κάπου, και να μου πει ναι. Και σε αυτά τα events δεν ξέρω και κανέναν και νιώθω άβολα πολλές φορές. 

Τελικά, καμιά φορά το «+1» μπορεί να είναι πιο μοναχικό από το να είσαι μόνη. Καταλαβαίνω πως δεν είναι ότι σε ενοχλούν τα events. Είναι ότι δεν υπάρχουν και οι άλλες βραδιές. Δεν υπάρχουν αυθόρμητα «πάμε μια βόλτα;», δεν υπάρχουν τραπέζια για δύο χωρίς φωτογραφικό φωτισμό. Κι εσύ στέκεσαι εκεί, με ένα ποτήρι στο χέρι, ανάμεσα σε αγνώστους που μιλάνε για engagement και δεν εννοούν το δικό σου. Και νιώθεις σαν να είσαι κομμάτι του επαγγελματικού του πακέτου. Χρειάζεται να το συζητήσεις. Χρειάζεται να πεις «Θέλω ένα βράδυ μόνο για εμάς. Χωρίς guest list». Αν χαμογελάσει και πει «κλείσε όπου θες», έχεις απάντηση. Αν σου πει «έλα μωρέ, έχουμε event την Πέμπτη», έχεις, επίσης, απάντηση.