Η Νέα Υόρκη όπως δεν την φαντάστηκε η Κάρι Μπράντσο: 100 δολάρια για ένα ραντεβού

«In New York, concrete jungle where dreams are made of. There's nothin’ you can’t do». Η πόλη των υποσχέσεων. Η πόλη στην οποία η Κάρι Μπράντσο με τις φίλες της μας υποσχέθηκαν το Sex and the City lifestyle. Ότι θα κάθομαι στο μικρό μου διαμέρισμα, με φόντο το παράθυρο που βλέπει στη συννεφιασμένη Νέα Υόρκη και θα γράφω τα άρθρα μου από εκεί περιτριγυρισμένη από άντρες που δεν κάνουν χωρίς εμένα. ΨΕΜΑΤΑ όλα, καθώς όχι μόνο δεν ζω στη Νέα Υόρκη, αλλά διαβάζω κιόλας πως πλέον, για να βγει ραντεβού μια γυναίκα, πρέπει και να πληρώσει!

Σύμφωνα, λοιπόν, με πρόσφατο αφιέρωμα των New York Times, η σκηνή των ραντεβού στην πόλη έχει γίνει τόσο σκληρή, ώστε σε ορισμένα singles events οι γυναίκες πληρώνουν 100 δολάρια για να μπουν και οι άντρες μπαίνουν δωρεάν. Κι όμως, παρά το οικονομικό αντικίνητρο, η αναλογία παραμένει περίπου τρεις γυναίκες για κάθε έναν άντρα. Αν αυτό δεν είναι η επιτομή της σύγχρονης ερωτικής αγοράς, τότε τι είναι;

Το ρεπορτάζ των NYT, με τίτλο «Is the Swipe Era Over?», καταγράφει μια εποχή κόπωσης. Έπειτα από περισσότερο από μία δεκαετία κυριαρχίας των dating apps –από την εποχή που ο Τζόναθαν Μπαντίν εμπνεύστηκε το swipe του Tinder– οι χρήστες μοιάζουν να έχουν κουραστεί να ερωτεύονται λες και κάνουν τα ψώνια τους online. Το swipe κάποτε έμοιαζε με επανάσταση, όμως το να «ψωνίζεις» ερωτικό σύντροφο από το ράφι κάπως κούρασε κι έκανε την όλη η διαδικασία του έρωτα απρόσωπη.

Η αρθρογράφος σχέσεων Τζίνα Σερέλους περιγράφει μια γενικευμένη «κόπωση εφαρμογών». Οι τιμές των συνδρομών ανεβαίνουν, οι αλγόριθμοι αντιμετωπίζονται με καχυποψία και το αίσθημα ότι «κάποιος μας κρατάει επίτηδες μέσα στην πλατφόρμα» για να συνεχίζουμε να πληρώνουμε γίνεται όλο και πιο έντονο. Η μοναξιά δεν μειώθηκε καθόλου. Το αντίθετο μάλιστα. Όλη αυτή η πληθώρα επιλογών κάπως βραχυκύκλωσε το σύστημα, καθώς ο έρωτας δεν προοριζόταν ποτέ να γίνει επιχείρηση.

Και κάπου εκεί, οι άνθρωποι αποφασίζουν να επιστρέψουν στο… φυσικό τους περιβάλλον. Σε μπαρ, σε πάρτι, σε οργανωμένες βραδιές γνωριμιών. Μόνο που ούτε αυτό είναι απλό. Στο ρεπορτάζ των NYT περιγράφεται ένα wine mixer στο Μπρούκλιν, σε ένα καλαίσθητο σπίτι, με γευσιγνωσία, «εξομολογήσεις» και ελαφρώς θεατρικά φιλιά μπροστά στο κοινό. Εισιτήριο: 100 δολάρια για τις γυναίκες, μηδέν για τους άντρες. Παρούσες περίπου 15 γυναίκες. Παρόντες πέντε άντρες (μαζί με τον δημοσιογράφο).

Η εξήγηση είναι απλή και κυνική: οι διοργανωτές δυσκολεύονται να προσελκύσουν άντρες. Οι γυναίκες, αντιθέτως, εμφανίζονται πρόθυμες να πληρώσουν –και μάλιστα αδρά– για μια ευκαιρία να γνωρίσουν κάποιον εκτός οθόνης.

Αν κάποτε μιλούσαμε για «αγορά γάμου», σήμερα ειλικρινά δεν ξέρω πώς να το χαρακτηρίσω αυτό που ζούμε! Ίσως μπορούμε να το πούμε dynamic pricing στο φλερτ ή κάτι τέτοιο. Το πιο ενδιαφέρον δεν είναι μόνο η τιμολογιακή ανισότητα, αλλά η ψυχολογία πίσω από αυτήν. Πολλές από τις γυναίκες που μίλησαν στους ΝΥΤ περιέγραψαν την εμπειρία των apps ως εξαντλητική. Εκατοντάδες matches, ελάχιστη ουσία. Η ανάγκη να παρουσιάζεις τον εαυτό σου ξανά και ξανά απαιτεί ενέργεια που συχνά δεν έχεις. Όπως είπε μια συμμετέχουσα, δεν μπορείς να είσαι «χαρισματική και γεμάτη όρεξη» για 400 matches ταυτόχρονα. Στην πραγματική ζωή, όμως, αυτή η «σπίθα» μπορεί να εμφανιστεί αυθόρμητα.

Από την άλλη, ορισμένοι άντρες που βρέθηκαν στα events παραδέχτηκαν ότι κλήθηκαν σχεδόν επιστρατευμένοι: «Χρειαζόμαστε single τύπους εδώ», τους είπαν φίλοι. Σαν να επρόκειτο για έλλειψη ειδών πρώτης ανάγκης.

Το αποτέλεσμα; Μια παράδοξη συνθήκη, όπου οι γυναίκες πληρώνουν για πρόσβαση σε έναν περιορισμένο «στόλο» αντρών, ενώ οι άντρες μπαίνουν δωρεάν σε μια αίθουσα όπου η ζήτηση τούς υπερβαίνει. Από τα λίγα που σκαμπάζω σε αυτόν το τομέα, αυτό μου θυμίζει λίγο χρηματιστήριο.

Και όμως, παρά τον κυνισμό των αριθμών, κάτι ενδιαφέρον συμβαίνει. Οι άνθρωποι συνεχίζουν να πηγαίνουν. Συνεχίζουν να ελπίζουν. Ακόμη κι όταν η στατιστική δεν είναι με το μέρος τους. Την ίδια στιγμή, ένα άλλο στρατόπεδο στρέφεται όχι στο αναλογικό, αλλά στο… υπερ-ψηφιακό. Στο ίδιο αφιέρωμα παρουσιάζεται το Love Symposium στην Καλιφόρνια: startups που υπόσχονται ότι η τεχνητή νοημοσύνη θα βρει την αδελφή ψυχή σου καλύτερα απ’ ό,τι εσύ. Εφαρμογές που αναλύουν το camera roll σου για να καταλάβουν ποιος είσαι. Άλλες που διαβάζουν τα μηνύματά σου με τον πρώην για να εντοπίσουν «πότε άλλαξε το vibe». Και κάποιες που ονειρεύονται avatars να πηγαίνουν πρώτο ραντεβού αντί για εμάς, ώστε να αποφύγουμε την αμηχανία. Black Mirror λίγο-πολύ.

Είναι ενδεικτικό ότι, σε ένα συνέδριο αφιερωμένο στην ψηφιακή εύρεση συντρόφου, οι συμμετέχοντες κατέληξαν σε μια άσκηση άμεσης σωματικής επαφής. Καθώς η χημεία που αναπτύσσει ένας άνθρωπος με έναν άλλον δεν μπορεί να αντικατασταθεί επειδή ο αλγόριθμος σου το λέει.

Ίσως λοιπόν το ερώτημα δεν είναι αν τελείωσε η εποχή του swipe. Ίσως το swipe δεν ήταν ποτέ αρκετό. Ίσως απλώς λειτουργούσε ως παυσίπονο σε μια βαθύτερη ανασφάλεια: τον φόβο της απόρριψης. Η απόρριψη είναι ένα δύσκολο κομμάτι αυτής της ζωής κι όσο ο άνθρωπος εξελίσσεται, τόσο θέλει να εξαλείφει τα δύσκολα κομμάτια. Είναι σαν να κάνουμε pampering στον εαυτό μας μην τυχόν και πληγωθούμε και γίνει τίποτα. Έχουμε επιλέξει να μεγιστοποιούμε και να δαιμονοποιούμε τα αρνητικά συναισθήματα και δη αυτά που θίγουν τον εγωισμό μας. Άρα πρέπει να μειώσουμε όσο γίνεται τις πιθανότητες να φάμε χυλόπιτα.

Όπως επισημαίνεται στο ρεπορτάζ, τα apps έχουν μειώσει την «ανθεκτικότητα στην απόρριψη». Όταν μπορείς να γυρίσεις σπίτι και να κάνεις swipe σε δεκάδες πρόσωπα μέσα σε μία ώρα, γιατί να ρισκάρεις να μιλήσεις σε κάποιον στο μπαρ; Μόνο που αυτή η ευκολία μάς έκανε λιγότερο εξασκημένους στο πραγματικό φλερτ – και ίσως λιγότερο ανεκτικούς στη δυσκολία του. Και κάπως έτσι φτάνουμε στο 2026: οι γυναίκες πληρώνουν 100 δολάρια για μια βραδιά γεμάτη ελπίδα, οι άντρες μπαίνουν δωρεάν αλλά σπανίζουν και δεν πολυψήνονται κιόλας, οι αλγόριθμοι υπόσχονται να διαβάσουν την ψυχή μας και, στο τέλος, δύο άνθρωποι φιλιούνται μπροστά σε αγνώστους επειδή έγραψαν ο ένας το όνομα του άλλου σε ένα χαρτάκι.

Ρομαντισμός; Ίσως. Απόγνωση; Πιθανόν. Αντανάκλαση της αγοράς; Σίγουρα. Το μόνο βέβαιο είναι ότι, είτε με swipe είτε με εισιτήριο 100 δολαρίων, ο έρωτας παραμένει το πιο ασταθές επενδυτικό προϊόν της εποχής μας. Και, παρά τις αυξήσεις τιμών και τα δωρεάν passes, κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί απόδοση…