Μίλα μου βρόμικα: Εγώ θέλω θρησκευτικό γάμο κι αυτός πολιτικό

Δεν ξέρω αν όλα αυτά που λέει τα εννοεί ή είναι άλλο το θέμα. Έχουμε μια μεγάλη διαφορά στο ζήτημα του γάμου. Εγώ θέλω φουλ να βάλω νυφικό και να το ζήσω. Αυτός, πάλι, δεν πιστεύει καθόλου στον γάμο, τον θεωρεί παλιακό ως θεσμό και δεν του αρέσει. Μου είπε να κάνουμε σύμφωνο συμβίωσης ή έστω πολιτικό γάμο. Για θρησκευτικό δεν ψήνεται με τίποτα! Εγώ έχω φαγωθεί να κάνουμε παραδοσιακό γάμο κι ας μη θέλει αυτός τόσο, ας το κάνει για χατίρι μου! Όσο για το δαχτυλίδι των αρραβώνων, δεν έχω λόγια. Τι γυρίζει και μου λέει; Δώσε μου ένα δικό σου ή θα ρωτήσω τη μάνα μου αν έχει κανένα που να σου κάνει, για να σου κάνω την πρόταση. Δηλαδή, πες μου εσύ τώρα, τι να κάνω; 

Για να είναι ωραίο όλο αυτό, χρειάζεται να το θέλετε και οι δύο, αλλιώς, πού είναι το νόημα; Κατά πόσο μπορείς να ζητήσεις από κάποιον να σου κάνει το χατίρι σε κάτι τέτοιο; Γιατί άλλο είναι να διαλέξετε μαζί κουρτίνες και πλακάκια για το μπάνιο και άλλο το πώς φαντάζεστε μια από τις πιο memorable μέρες της ζωής σας. Και δεν είναι θέμα αγάπης. Είναι θέμα ονείρων. Και όταν δύο άνθρωποι ονειρεύονται με τόσο διαφορετικό τρόπο, το πραγματικό ερώτημα δεν είναι ποιος θα κάνει το χατίρι στον άλλον, ούτε πού θα βρεθεί το δαχτυλίδι. Είναι αν, τελικά, κάνεις μόνη σου όνειρα που δεν συμμερίζεστε και οι δυο.