Mίλα μου βρόμικα: Είμαι 40 και νιώθω όλο πως κάτι μου λείπει

Τζένη μου, δεν ξέρω πώς το έπαθα εγώ αυτό. Είμαι γενικά πάντα αισιόδοξος άνθρωπος, αλλά έχω πάθει ολική μεταστροφή. Είμαι 42 χρονών και, ενώ όλα φαίνονται εξωτερικά καλά, νιώθω πως όλο κάτι μου λείπει. Σκέφτομαι να αλλάξω εντελώς επάγγελμα, αλλά και πάλι δεν ξέρω να κάνω κάτι άλλο. Θέλω να γνωρίσω καινούργιο κόσμο, κάπως νιώθω και πως οι φίλοι μου δεν με καλύπτουν. Έχω όλο τα νεύρα μου μαζί τους. Δεν έχω σκεφτεί ακόμα να το εκμυστηρευτώ στους κοντινούς μου ανθρώπους. Bρε, λες να περνάω κρίση μέσης ηλικίας; 

Κάπου στα 40, πιστεύω, αρχίζουμε να «ανακρίνουμε» τη ζωή που χτίζαμε τόσα χρόνια και με τόσο κόπο. Μερικές φορές, όμως, το θέμα δεν είναι ότι κάτι πάει στραβά. Είναι ότι κάτι μέσα μας ξυπνάει. Μπορεί να είναι μια επαναδιαπραγμάτευση για θετικές αλλαγές και νέες εμπειρίες. Όσο για το αν πρέπει να το πεις στους δικούς σου ανθρώπους, θα σου έλεγα να το μοιραστείς, διότι και οι πιο βαριές σκέψεις γίνονται ελαφρύτερες όταν τις μοιράζεσαι. Ίσως, κάπου εδώ είναι η στιγμή που σταματάμε να ζούμε τη ζωή που περιμέναμε να έχουμε κι αρχίζουμε να ψάχνουμε τη ζωή που θέλουμε πραγματικά. Αν τα συναισθήματα είναι έντονα και επίμονα, η συζήτηση και με έναν ειδικό ψυχικής υγείας μπορεί να βοηθήσει πολύ.