Έτσι λέγεται η τάση του να γερνάμε μόνοι μας, και όλα όσα πρέπει να έχουμε κατά νου, ώρα που είναι.
Ποιος είπε ότι τα μοναχικά γεράματα είναι πάντα γεμάτα μιζέρια και προβλήματα; Υπάρχει κι άλλος τρόπος, κάπου στη μέση, με εκείνους που επιλέγουμε
Πέτυχα τον όρο «Solo Aging» σε άρθρο Εγγλέζικου σαιτ, και σωστά συμπέρανα ότι εννοεί πως όλο και περισσότεροι άνθρωποι γερνάμε μόνοι, σα τις καλαμιές στον κάμπο, σόλο αρκούδες, όπως λέει και ο όρος/τίτλος. Πρόκειται για κοινωνικό φαινόμενο που καλπάζει στον λεγόμενο Πρώτο Κόσμο: οι άνθρωποι οι οποίοι έχουνε περάσει τα 50 (ναι, από τόσο νωρίς αρχίζουν να μετράνε ανάποδα οι ειδικοί την ηλικία!), οι 50+ λοιπόν, εκτός που αυξάνονται αριθμητικά συνεχώς χάρη στο ανεβασμένο προσδόκιμο ζωής, σε μεγάλο ποσοστό ζούνε μόνοι τους.
Δεν πέφτω κι από τα σύννεφα, στον ευρύτερο κύκλο μου οι περισσότεροι φίλοι και γνωστοί κάμποσο-άνω-των-50 ετών, ζούνε μόνοι σαν το λεμόνι. Δεν παντρεύτηκαν και δεν έκαναν ποτέ παιδιά, είτε είναι γκέη ή στρέητ, παντρεύτηκαν και χώρισαν κακήν κακώς με ή χωρίς παιδιά, ή, σε σπάνιες περιπτώσεις, δεν έχουν παρτίδες πια με τα ενήλικα παιδιά τους.
Στην Αμερική λέει το 11% των σχετικά ηλικιωμένων και χοντρά ηλικιωμένων γονιών, έχουνε κόψει μέχρι και την καλημέρα με τα παιδιά τους. Η ιδέα ότι άμα έχεις παιδιά θα σε φροντίσουν στα γεράματά σου ή έστω θα σου κάνουν παρέα, όπως έχω ξαναγράψει, είναι μια χαζή ιδέα: ούτε εμείς κάναμε παρέα με τους γονείς μας όταν είμασταν 25-45 χρονών, επειδή δουλεύαμε ασταμάτητα και επειδή είχαμε φουλ ερωτική ζωή, σα να μη μας έφτανε που ξημεροβραδιαζόμασταν σε κάτι δουλειές που τις σκεφτόμαστε τώρα και σκάμε, ότι έπρεπε να επικεντρωνόμασταν στην ερωτική μας ζωή κι όχι στο τάλιρο, που όπως ερχόταν έτσι έφευγε.
Μετά τα 20-25, ένα παιδί έχει φτιάξει τη δική του ζωή και δεν ασχολείται πια με τους ραμολιμένους γονείς του – άντε να τους πάει για μια κολονοσκόπηση, άμα το φέρει η ανάγκη, ή σε άλλο, κατά προτίμηση αναίμακτο ιατρικό ραντεβού, μέχρι εκεί. Είναι δύσκολο να το χωνέψεις όταν είσαι γονιός επειδή για 20 ολόκληρα χρόνια, έπαιζες τον ρόλο του σεφ/φροντιστή, και ανοίγονται μπροστά σου άλλα 20, 30 ή και 40 χρόνια όχι μόνον χωρίς τον ρόλο σου, αλλά και χωρίς φροντιστή για τις δικές σου ανάγκες. Οι οποίες δυστυχώς αυξάνονται όσο μεγαλώνεις…
Βρήκα μετά μια έρευνα που έκανε το Harvard Health Online και ορίστε που λιγότεροι από 2 στους 5 σόλο ηλικιωμένους βασίζονται σε κάποιο άλλο άτομο για την περίπτωση που θα χρειαστούν βοήθεια με οτιδήποτε, ενώ το 50% ανησυχεί για την (πολύ πιθανή) στιγμή που θα χρειαστεί βοήθεια. Το ποσοστό των εντελώς μόνων ηλικιωμένων στην Αμερική είναι μικρό, ένα 8-10%, που όμως ανεβαίνει, και το 16% από αυτούς είναι γυναίκες. Οι γυναίκες ζούμε περισσότερα χρόνια, το ξέρουμε αυτό, αλλά και αντέχουμε περισσότερο την μοναξιά – για την ακρίβεια, την αντιμετωπίζουμε καλύτερα από ό,τι οι άντρες, επειδή φτιάχνουμε παρέες, ομάδες με κοινά ενδιαφέροντα και γενικά κοινωνικοποιούμαστε πιο εύκολα χωρίς να το κάνουμε ζήτημα.
Υπάρχουν λύσεις και προτάσεις ακόμα και για μονόχνοτους ηλικιωμένους, που δεν έχουν κρατήσει καλές σχέσεις με κανέναν/καμία πρώην, που δεν μιλάνε με τα παιδιά τους ή δεν έχουν παιδιά, που δεν θέλουν να αποκτήσουν χόμπι τώρα στα γεράματα ώστε να κάνουν παρέα με άλλους ηλικιωμένους και να ανταλλάσσουν γραμματόσημα. Το βασικό είναι να υπάρχει για τον κάθε σόλο ηλικιωμένο, ένα Σύστημα Υποστήριξης: δύο ή περισσότερα φιλικά ή συγγενικά άτομα που θα απαντήσουν στο τηλέφωνο όταν τους καλείς και δεν θα σε συνδέσουν με Κάιρο, με την προϋπόθεση ότι θα κάνεις κι εσύ τα ίδια όταν προκύψει δική τους ανάγκη.
Νέα μελέτη αποκαλύπτει την ηλικία και το ζωτικό όργανο που δέχεται τις πρώτες φθορές του χρόνου
Το Σύστημα Υποστήριξης είναι βασικά αυτό που έχουμε όλοι μας από νεαρή ηλικία – οι φίλες και φίλοι, οι συγγενείς και δικοί μας άνθρωποι (άσχετα από τα παιδιά μας που έχουν πολλές δουλειές και τα μυαλά τους πάνω απ΄το κεφάλι τους). Μου φάνηκε κάπως παράξενο που ολόκληρο Harvard Health Online προτείνει ένα Σύστημα Υποστήριξης το οποίο λειτουργεί στην Ελλάδα για τους περισσότερους ανθρώπους καθώς μεγαλώνουμε, αλλά στην Αμερική και σε πολλές ακόμα Δυτικές κοινωνίες δεν είναι δεδομένο ότι κρατάς καλές σχέσεις με τους ανθρώπους που αγαπάς. Οι υπόλοιπες προτάσεις είναι στάνταρ: να προσέχεις την υγεία σου, να κάνεις τσεκ-απ και να ενημερώνεις τους συγγενείς και φίλους για τα αποτελέσματα…
Πράγμα φρικτό και απαίσιο, παρόλο που ΟΛΟΙ από τα 50 και μετά έχουμε ένα τουλάχιστον φιλικό/δικό μας άτομο που μας ζαλίζει τον έρωτα με τις ασταμάτητες εξετάσεις, τις χοληστερίνες, τα ζάχαρα και τα ισχία του. Ή μπορεί να γινόμαστε κι εμείς αυτό το άτομο μερικές φορές, όταν έχουμε μόλις μαζέψει τις εξετάσεις μας από κάποιο εξεταστικό κέντρο και μας έχουνε ζώσει τα φίδια ότι πεθαίνουμε όπου να΄ναι.
Γενικά το να μεγαλώνεις θέλει παρέα, όχι απαραίτητα παρέα-συγκατοίκηση (ένα 55% των σόλο ηλικιωμένων ανθρώπων δήλωσε ότι εκτιμάει την ελευθερία του, ένα 41% δήλωσε ικανοποιημένο με την ‘μοναχική ρουτίνα του’, και ένα 30% είναι ευτυχισμένο, φανταστείτε). Το να περνάς τα 55, τα 60, τα 65, τα 70, τα 75, τα 80 και πάει λέγοντας, το να μεγαλώνεις περισσότερο από όσο πίστευες ότι θα μεγάλωνες όταν ήσουν τσικό, το να βλέπεις τις δεκαετίες πίσω σου να φουσκώνουν σαν το Μισισιπή, το να έχεις δύσκολες μέρες διάσπαρτες ανάμεσα στις εύκολες, το να πονάς εδώ κι εκεί και παραπέρα στα καλά καθούμενα, το να αισθάνεσαι, σπάνια, αλλά όλο και λιγότερο σπάνια, σχεδόν ή περίπου ή λιγουλάκι ηλικιωμένο άτομο… δεν είναι αστείο πράγμα.
Απαιτεί όμως χιούμορ, και ανθρώπους να το μοιραστείς αυτό το χιούμορ, μαζί με τα παθήματά σου, τα στραβοπατήματα, τις δυσκολίες και τις (γιατί όχι;) ανατάσεις της προχώ ηλικίας. Χρειάζεσαι πράγματι «Buddy system», όπως λένε οι Αμερικάνοι, θέλεις παρεάκι(α), νυχτερινά τηλεφωνήματα, ανταλλαγές μηνυμάτων, κοινά ενδιαφέροντα, αλληλογραφία με μέηλ ή στα σόσιαλ, συναντήσεις για καφέδες και ποτά έστω χωρίς ξενύχτι, κουβέντα, μπίρι-μπίρι, συνεχή επικοινωνία.
Οι φίλοι/ες μου κι εγώ γερνάμε: αργήσαμε να το καταλάβουμε αλλά δεν είναι τόσο τραγικό όσο ακούγεται
Και τότε, το να γερνάς σόλο δεν είναι τίποτε τρομερό. Ζεις κανονικά, όπως ζούσες πάντα, απλώς στο πιο τσαλακωμένο και λιγότερο τσιριμπιμπόμ. Ναι μεν έχεις λιγότερα δόντια αλλά δεν σε χαλάει και πολύ, γιατί έτσι κι αλλιώς έχεις κόψει το παστέλι όπως και το μαντολάτο. Σιγά την απώλεια, ποτέ δεν τρελλαινόσουν έτσι κι αλλιώς…
Τα πιο διαβασμένα άρθρα του Look μια φορά την εβδομάδα στο mail σου! Εγγράψου εδώ >>>
"Το κορίτσι μου δεν θέλω να ακούει τέτοια" είπε
