Μίλα μου βρόμικα: Μένουμε μαζί με τα πεθερικά

Τζένη μου, αυτή τη στιγμή σού γράφει μια κουρασμένη ψυχή. Σωματικά και πνευματικά κουρασμένη. Εγώ και το αγόρι μου μένουμε με τους γονείς του. Η συγκατοίκηση είναι οκέι, με τα καλά της και τα κακά της. Ωστόσο, το πρόβλημα είναι το σπίτι, το οποίο είναι αρκετά μικρό για 4 άτομα, πράγμα που δημιουργεί ένα ακόμη μεγαλύτερο πρόβλημα: ότι για να κάνουμε κάτι, πρέπει να περιμένουμε να φύγουν τα μελλοντικά πεθερικά μου, μη μας ακούσουν. Το καταλαβαίνω, αλλά με έχει κουράσει η όλη κατάσταση.

Κατανοώ την κούραση του να μην μπορείς ποτέ να χαλαρώσεις μέσα στον ίδιο σου τον χώρο. Γιατί ένα σπίτι είναι το μέρος, όπου μπορείς να κυκλοφορείς ξυπόλυτη, να γελάς δυνατά και τα λοιπά και τα λοιπά. Αυτό δεν σημαίνει ότι η λύση είναι να νοικιάσετε αύριο ένα διαμέρισμα. Σημαίνει, όμως, ότι ίσως ήρθε η ώρα να σταματήσετε να αντιμετωπίζετε την κατάσταση σαν κάτι προσωρινό που θα λυθεί κάποτε και να την κάνετε κοινό σχέδιο. Με καθημερινό ψάξιμο, δεν μπορεί, κάτι θα βρείτε. Εύχομαι να είναι σύντομη η αναζήτηση!