Μίλα μου βρόμικα: Με πιάνει ο φόβος ότι περνάει ο καιρός κι εγώ περιμένω να ξεκινήσει η ζωή μου

Όλο το καλοκαίρι έλεγα ότι από τον Σεπτέμβρη θα αλλάξω τη ζωή μου. Θα γυμναστώ, θα οργανώσω περισσότερο το σπίτι μου, θα βάλω κάποιο καινούργιο χόμπι, μπας και γνωρίσω καινούργιους ανθρώπους. Και τώρα τελειώνει ο Σεπτέμβρης και το μόνο που άλλαξε είναι ότι χρειάζομαι ζακέτα το βράδυ! Κι αυτό παίζεται! Δεν είμαι δυστυχισμένη, αλλά ούτε μπορώ να πω ότι είμαι ακριβώς εκεί που θα ήθελα. Με πιάνει ο φόβος ότι περνάει ο καιρός κι εγώ περιμένω να ξεκινήσει η ζωή μου…

Ο Σεπτέμβρης έχει αυτό το περίεργο ταλέντο να μας πείθει ότι είναι δεύτερη Πρωτοχρονιά. Και φορτώνουμε έναν μήνα με γυμναστήρια, χόμπι, τακτοποιημένα σπίτια, καινούργιους ανθρώπους. Κι όταν φτάνει η 30ή Σεπτεμβρίου και έχουμε κάνει ακριβώς ό,τι κάναμε και τον Αύγουστο, αισθανόμαστε ότι αποτύχαμε. Όχι! Εγώ δεν πιστεύω τόσο στις μεγάλες αλλαγές. Πιστεύω περισσότερο στις μικρές καθημερινές επιλογές. Και, κυρίως, δεν περιμένω να μου έρθει η διάθεση. Η διάθεση πολύ συχνά μου έρχεται αφού κάνω το πρώτο βήμα.