Μίλα μου βρόμικα: Είμαι πάντα εκεί για τη φίλη μου αλλά είναι μονόπλευρο

Τζένη μου, πες μου αν είμαι εγώ η κακιά της υπόθεσης ή αν επιτέλους πρέπει να βάλω ένα όριο! Έχω μια φίλη που αγαπώ πολύ, αλλά τα τελευταία χρόνια νιώθω ότι η φιλία μας έχει γίνει μονόπλευρη. Όταν έχει εκείνη πρόβλημα, είμαι πάντα διαθέσιμη. Μπορεί να με πάρει στις 3 το πρωί για να κλάψει για έναν γκόμενο, να μου ζητήσει να πάω σπίτι της επειδή δεν είναι καλά ή να μου μιλάει με τις ώρες για το αφεντικό της. Εγώ την ακούω πάντα. Όταν όμως χρειάζομαι εγώ κάτι, ξαφνικά «τρέχει», «δεν προλαβαίνει» ή «έχει πολλά στο κεφάλι της». Πρόσφατα, μάλιστα, που της είπα ότι περνάω μια δύσκολη περίοδο, αντί να με ρωτήσει τι συμβαίνει, μου απάντησε «κι εγώ έχω τα δικά μου, δεν μπορώ να φορτωθώ και τα δικά σου». Το κατάπια, αλλά μέσα μου κάτι έσπασε. Δεν θέλω να μετράω ποια πήρε περισσότερα τηλέφωνα και ποια έκανε περισσότερες χάρες, αλλά κάπου φτάνει.

Φυσικά, η φιλία δεν είναι λογιστήριο. Δεν μετράμε ποια πήρε περισσότερα τηλέφωνα, ποια πλήρωσε τον καφέ ή ποια ξενύχτησε περισσότερες φορές, αλλά υπάρχει μια λεπτή διαφορά ανάμεσα στο «δεν κρατάμε σκορ» και στο «παίζω μόνη μου σε μια ομάδα δύο ατόμων». Το «κι εγώ έχω τα δικά μου, δεν μπορώ να φορτωθώ και τα δικά σου» δεν είναι απλώς μια άρνηση. Σου είπε πόσο διαθέσιμη μπορεί να είναι για σένα αυτή τη στιγμή. Μην απομακρυνθείς σιωπηλά. Πες καθαρά τι σε πλήγωσε και τι χρειάζεσαι. Εγώ στη θέση σου θα το επικοινωνούσα κάπως έτσι: «Σ’ αγαπάω και θέλω να είμαι στη ζωή σου, αλλά χρειάζομαι η φιλία μας να έχει χώρο και για τις δικές μου ανάγκες». Και άσε τη φιλία σας να δείξει τι μπορεί να αντέξει.