Mίλα μου βρόμικα: Toν ρώτησα πού πάει η σχέση μας και απάντησε «δεν θέλω να βάζω ταμπέλες»

Δεν ξέρω αν πρέπει να γελάσω ή να κλάψω! Δεν έχουμε βάλει κάποια ταμπέλα, αλλά βλεπόμαστε συχνά και πίστευα ότι το πράγμα πηγαίνει προς κάτι πιο σοβαρό. Το πρόβλημα είναι ότι κάθε φορά που πάει η κουβέντα λίγο πιο βαθιά, εκείνος αλλάζει θέμα. Την προηγούμενη εβδομάδα, λοιπόν, αποφάσισα να τον ρωτήσω ευθέως τι ψάχνει, να τελειώνουμε. Μου απάντησε κάτι του τύπου «δεν θέλω να βάζω ταμπέλες…». Εγώ του είπα ότι ούτε εγώ θέλω να βάλω ταμπέλα από τώρα, απλώς θέλω να ξέρω αν κοιτάμε περίπου προς την ίδια κατεύθυνση. Και τότε μου πέταξε το αμίμητο: «Δεν μπορώ να σου υποσχεθώ τίποτα, αλλά δεν θέλω και να σε χάσω». Μου αρέσει πολύ και δεν θέλω να φύγω βιαστικά, αλλά ούτε θέλω να επενδύω συναισθηματικά σε έναν άνθρωπο που κρατάει όλες τις πόρτες ανοιχτές. Να του δώσω χρόνο;

Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν πρέπει να του δώσεις χρόνο, αλλά πόσο χρόνο είσαι διατεθειμένη να δώσεις, χωρίς να προδώσεις αυτό που χρειάζεσαι. Μερικές φορές το πιο δύσκολο πράγμα στις σχέσεις δεν είναι να καταλάβουμε αν κάποιος μας θέλει. Είναι να συνειδητοποιήσουμε αν μας θέλει με τον τρόπο που εμείς θέλουμε να μας θέλουν. Εν ολίγοις, αν πηγαίνουμε και οι δυο προς την ίδια κατεύθυνση, όπως πολύ ωραία είπες. Μπορείς να του δώσεις λίγο χρόνο, αν αυτό θέλεις, αλλά μην μπεις σε «αναμονή». Συνέχισε τη ζωή σου κανονικά και κοίτα περισσότερο τη συμπεριφορά του παρά τις διαβεβαιώσεις του. Αν η «σχέση» εξακολουθεί να βρίσκεται ακριβώς στο ίδιο θολό σημείο, τότε έχεις ήδη την απάντησή σου.