Διασημότητες σε ρόλο ζωγράφου

Στο παρελθόν οι σταρ ήταν απλώς σταρ, όσο πεζό ή απλό και αν ακούγεται αυτό. Έκαναν τη δουλειά τους στα κινηματογραφικά πλατό, αποκτούσαν το δικό τους Αστέρι και αυτά ήταν αρκετά για να περάσουν στο πάνθεον της Δόξας. Σήμερα, υπάρχει ένα καινούργιο δεδομένο. Σε αρκετούς καλλιτέχνες δεν φτάνει η δουλειά τους, οι γάμοι τους, οι εξωσυζυγικές τους σχέσεις, η ψυχοθεραπεία τους, ο ρόλος του brand ambassador που αρκετοί αναλαμβάνουν πρωταγωνιστώντας σε διαφημίσεις μεγάλων εταιρειών. Τώρα «πρωταγωνιστεί» το more is more και αυτό το κάτι παραπάνω συχνά τους το προσφέρει ένας άδειος καμβάς και ένα κουτί λαδοπαστέλ. Πιάνουν το πινέλο δημιουργώντας συχνά έργα που, αφού μπουν στο καλλιτεχνικό μπλέντερ, στο τέλος μοιάζουν με ένα περίεργο αμάλγαμα πολλών μεγάλων καλλιτεχνών που έχουν διαπρέψει πριν από αυτούς όπως Μπασκιά, Γουόρχολ κ.ά. Όπως πάντως συμβαίνει και με άλλα πράγματα στη ζωή, όταν αρκετοί σταρ κάνουν σχέδια –στην κυριολεξία–, κάποιοι κριτικοί γελάνε ή τους κοιτάζουν με καχυποψία. Κάποιοι άλλοι κριτικοί, όμως, θεωρούν τη δουλειά ορισμένων διασημοτήτων αξιομνημόνευτη. Το σίγουρο πάντως είναι ότι στην αγορά της celebrity art όλοι οι σταρ χωράνε. Και καλοί και κακοί. Αναμφίβολα, το όνομά τους μετατρέπεται σε μέρος της εμπορικής αξίας του έργου. Το ενδιαφέρον πάντως στο τέλος είναι κατά πόσο το celebrity status του καθενός μπορεί να ανεβάσει την αξία ενός έργου δημιουργώντας ταυτόχρονα και την επιθυμία σε συλλέκτες ή φανς να το αποκτήσουν.

Οι σταρ που ξεχωρίζουν και στον κόσμο της ζωγραφικής

Ντέιβιντ Μπόουι

Οι περισσότεροι γνωρίζουν τον Μπόουι σαν ροκ σταρ, έναν καλλιτέχνη μοναδικό, ένα icon της εποχής του. Στην ουσία, υπήρξε ένας ανήσυχος καλλιτέχνης - χαμαιλέοντας που κατά τη διάρκεια της καριέρας του χρησιμοποίησε τη μουσική, το θέατρο, τη μόδα, τη φωτογραφία την performance και φυσικά τη ζωγραφική προκειμένου να εκφράσει το δημιουργικό μυαλό του. Μιλώντας συγκεκριμένα για τη ζωγραφική, ο Μπόουι δεν ήταν απλά ένας μουσικός που ζωγράφιζε για χόμπι. Έχοντας αναπτύξει καλλιτεχνική παιδεία και χτίζοντας μια μακροχρόνια σχέση με τη ζωγραφική, μετέφερε τη μουσική του σκέψη σε εικαστική πράξη πάνω στον καμβά. Δημιούργησε αρκετά έργα, ιδιαίτερα από τα μέσα της δεκαετίας του 1970 και μετά, ενώ το 1995 πραγματοποίησε την πρώτη του ατομική έκθεση στην Cork Street Gallery στο Λονδίνο με τίτλο «New Afro Pagan and Work: 1975-1995». Ενδιαφέρθηκε ιδιαίτερα και επηρεάστηκε στους πίνακές του από τον εξπρεσιονισμό αλλά και από ζωγράφους όπως ο Φράνσις Μπέικον, o Φρανκ Άουερμπαχ και ο Στάνλεϊ Σπένσερ. Ο άνθρωπος του Ziggy Stardust δημιούργησε πίνακες με έντονες γραμμές, σκοτεινά και γήινα χρώματα, γωνιώδεις μορφές, πρόσωπα που ήθελε να μεταφέρει κυρίως την ψυχολογία και το συναίσθημά τους παρά μια τέλεια εικόνα τους. Και εδώ κρύβεται το ενδιαφέρον της πορείας του ως εικαστικού, καθώς η ποπ εικόνα του Μπόουι μαζί με την πολύχρωμη παλέτα που τον έχουμε συνδέσει δεν ταυτίστηκε ποτέ με τα χρώματα που επέλεξε για τη ζωγραφική του. Μπορεί το 1970 να ζωγράφιζε τον κολλητό του, Ίγκι Ποπ, με τον οποίον είχαν μετακομίσει μαζί σε ένα διαμέρισμα στο Βερολίνο, τα επόμενα όμως χρόνια θα τον έβρισκαν να συζητά με τον αμερικανό καλλιτέχνη Τζεφ Κουνς και να συνεργάζεται με τον βρετανό καλλιτέχνη Ντέμιαν Χερστ δημιουργώντας το έργο «Beautiful, Hello, Space-Boy Painting», έναν πίνακα που θυμίζει Τζάκσον Πόλοκ. Ενεργός στις καλλιτεχνικές κοινότητες της Νέας Υόρκης, του Λονδίνου και του Βερολίνου, συμμετείχε σε εκθέσεις, είχε γνώση της σύγχρονης τέχνης, ενώ υπήρξε και ο ίδιος συλλέκτης σημαντικών έργων τέχνης.

Τζόνι Ντεπ

Ποιος να το έλεγε ότι ο πειρατής Τζακ Σπάροου και προσεχώς τσιγκούνης Σκρουτζ στην ταινία «Ebenezer: Α Christmas Carol» που περιμένουμε λίγο πριν τα Χριστούγεννα, θα επιθυμούσε να μας αποδείξει ότι η τέχνη κυλάει στις φλέβες του. Ο 63χρονος ηθοποιός ασχολείται εδώ και δεκαετίες με τη ζωγραφική. Και μπορεί να μην έχει λάβει καμιά ενθουσιώδη υποδοχή από τους κριτικούς, τα έργα του όμως συνοδεύονται από εμπορική επιτυχία. Ζωγραφίζει κυρίως πορτρέτα, διάσημα πρόσωπα της μουσικής και του κινηματογράφου, τα οποία πουλά σαν πρωτότυπους πίνακας ή σε εκτυπώσεις που συχνά είναι και limited edition. Το 2022 έκανε το ντεμπούτο του στον χώρο της Τέχνης με τη σειρά έργων «Friends & heroes», παρουσιάζοντας στην γκαλερί Castle Fine Art στο Λονδίνο πορτρέτα των Αλ Πατσίνο, Μπομπ Ντίλαν, Ελίζαμπεθ Τέιλορ και Κιθ Ρίτσαρντς. Όπως είχε γραφτεί τότε, οι 780 εκτυπώσεις είχαν πουληθεί σε χρόνο ρεκόρ αποφέροντας περισσότερα από 3,6 εκατομμύρια δολάρια, κι ας έγραφαν μετά οι Times στην κριτική τους ότι ο Ντεπ προσπαθεί να κάνει αυτό που έκανε ο Άντι Γουόρχολ πολύ πιο αποτελεσματικά πριν από δεκαετίες. Επειδή πάντως ο Ντεπ είναι μαθημένος στις φουρτούνες –κυρίως σε προσωπικό επίπεδο–, αυτή τη φορά έβαλε πλώρη για τη Σανγκάη. Στην Κίνα λοιπόν, στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης (ΜΑΜ), θα φιλοξενείται μέχρι τα μέσα Δεκεμβρίου του 2026 η έκθεσή του «Johnny Depp: Α Bunch of Stuff Presents Figures of the Fringe», η οποία το 2024 είχε παρουσιαστεί και στη Νέα Υόρκη. Εγκωμιαστικές κριτικές δεν έχουμε διαβάσει, το ενδιαφέρον πάντως είναι ότι την έκθεση επιμελείται ο καλλιτεχνικός διευθυντής του ΜΑΜ, Σάι Μπάιτελ, ο οποίος έχει παρουσιάσει σπουδαίους καλλιτέχνες όπως Ζάχα Χαντίντ, Ντέιβιντ Χόκνεϊ, Μαρίνα Αμπράμοβιτς κ.ά. Και αυτό από μόνο του προσφέρει, αν μη τι άλλο, ένα curatorial πλαίσιο στη ζωγραφική του, κάνοντάς την έκθεση πολύ πιο ενδιαφέρουσα.

Σάρον Στόουν

Τα τελευταία χρόνια η άλλοτε θρυλική σταρ της ταινίας «Βασικό Ένστικτο» ακολουθεί απλώς το ένστικτό της και ασχολείται με τη ζωγραφική δίνοντας την ευκαιρία στις νεότερες γενιές να τη γνωρίσουν και σαν εικαστικό. Σύμφωνα μάλιστα με τους κριτικούς, η δουλειά της φανερώνει πραγματική αφοσίωση και εξέλιξη, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι η φήμη της δεν την έχει ευνοήσει. Ξεκίνησε να ζωγραφίζει από παιδί, όπως έχει πει η ίδια, ενώ δεν πρόκειται για αυτοδίδακτη ζωγράφο καθώς στο βιογραφικό της έχουν καταγραφεί σπουδές στις Καλές Τέχνες στο Πανεπιστήμιο Edinboro στην Πενσιλβάνια. Και μπορεί τη δεκαετία του ’90 να υπέγραφε αυτόγραφα ως ηθοποιός, από το 2020 όμως περίπου –κατά τη διάρκεια της πανδημίας– επέστρεψε στη ζωγραφική δημιουργώντας συστηματικά έργα σε καμβά. Μάλιστα, το 2023 πραγματοποίησε την πρώτη της ατομική έκθεση με τίτλο «Shedding» στην γκαλερί Allouche Gallery, στο Λος Άντζελες. Ζωγραφίζει κυρίως αφηρημένα, εξπρεσιονιστικά έργα με αναφορές στη φύση, στην πνευματικότητα, στην απώλεια και στην αναγέννηση. Δημιουργεί με αυτοπεποίθηση εντυπωσιακά έργα με έντονες χρωματικές αντιθέσεις, ενώ χωρίς να περιορίζεται αποκλειστικά και μόνο στα πινέλα, χρησιμοποιεί διαφορετικά εργαλεία, όπως ρολά βαφής, σφουγγάρια κ.ά. Το 2025, λίγους μήνες αφότου έχασε τη μητέρα της, ξεκίνησε να ζωγραφίζει και πορτραίτα. Σε μια προσπάθεια να μετατρέψει το συναίσθημα σε εικαστική μορφή, οι πίνακές της συνδέονται με προσωπικούς προβληματισμούς, βιώματα, απώλειες, κ.λπ. Ευτυχώς δεν έχει προσπαθήσει να μιμηθεί στους πίνακές της τον Μπασκιά ή τον Γουόρχολ. Αντίθετα, όπως έχει η ίδια αναφέρει, έχει επηρεαστεί από τη ζωγραφική του Κλοντ Μονέ, του Ζαν Μιρό και του Βασίλι Καντίνσκι. Ένα ενδιαφέρον στοιχείο που επανέρχεται συχνά στη ζωγραφική της είναι τα φίδια. Όπως μάλιστα η ίδια έχει πει σε συνέντευξή της: «Το δέρμα των φιδιών αντιπροσωπεύει την αλλαγή. Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι και εμείς έχουμε αυτή την ικανότητα να αλλάζουμε δέρμα και να είμαστε διαφορετικοί».

Τζον Λένον

Δεν υπήρξε μόνο μουσικός και συνθέτης των Beatles. Το θρυλικό σκαθάρι ήταν και εικαστικός, με τα έργα του να παρουσιάζουν έντονο καλλιτεχνικό ενδιαφέρον. Ο ίδιος μάλιστα είχε περιγράψει την τέχνη σαν την πρώτη του αγάπη. Ήταν το 1957 όταν θα ξεκινούσε τις σπουδές του στις εικαστικές τέχνες στο Liverpool College of Art της Αγγλίας, έναν χρόνο όμως αργότερα θα εγκατέλειπε χωρίς να ολοκληρώσει για να ασχοληθεί με τη μουσική ακολουθώντας το άστρο του. Δεν υπήρξε λοιπόν αυτοδίδακτος, καθώς είχε λάβει καλλιτεχνική εκπαίδευση. Έφτιαχνε σχέδια απλά, παιχνιδιάρικα και αφαιρετικά, σκίτσα με απλές γραμμές που απεικόνιζαν ανθρώπινες μορφές αλλά και παράξενες φιγούρες, ερωτικά θέματα, αλλά και σκηνές από την καθημερινή ζωή, χρησιμοποιώντας φαντασία, χιούμορ και συχνά σουρεαλιστικά στοιχεία. Δημιούργησε και έργα Τέχνης που κυκλοφόρησαν ως λιθογραφίες, μεταξύ των οποίων η σειρά «Bag One» το 1970 με 14 λιθογραφίες εμπνευσμένες από τον γάμο του και τον μήνα του μέλιτος με την Γιόκο Όνο. Τη σειρά την είχε δημιουργήσει τότε σαν γαμήλιο δώρο για την Γιόκο Όνο, επιλέγοντας στη συνέχεια εκείνες τις 14 για να πουληθούν σε γκαλερί. Πολλές από τις ζωγραφιές του, σύμφωνα με τους κριτικούς, αποτελούν ένα παιχνιδιάρικο ημερολόγιο της ζωής του με την Γιόκο Όνο, μια βαθιά συγκινητική απεικόνιση της αγάπης τους. Επιπλέον, ο ίδιος εικονογράφησε τα βιβλία του, όπως το «In His Own Write» (1964) και το «A Spaniard in the Works» (1965), συνδυάζοντας σχέδια, ποίηση και λογοπαίγνια. Το 1986 η Γιόκο Όνο κυκλοφόρησε μια συλλογή με έργα που περιλάμβανε μεταξοτυπίες, λιθογραφίες και άλλες τεχνικές καλλιτεχνικής εκτύπωσης, βασισμένη σε αυθεντικά σχέδια του Τζον Λένον τα οποία έφεραν τη σφραγίδα του και τα οποία υπέγραψε εκείνη στη συνέχεια με μολύβι.

Μπραντ Πιτ

Το 2022 ο γνωστός ηθοποιός έκανε το ντεμπούτο του σε ρόλο γλύπτη συμμετέχοντας σε μια ομαδική έκθεση που πραγματοποιήθηκε στο Sara Hilden Art Museum στο Τάμπερε της Φινλανδίας. Βασικός καλλιτέχνης της έκθεσης ήταν ο φίλος του, βρετανός γλύπτης Τόμας Χάουζεγκο, ενώ στην έκθεση με τίτλο «Thomas House ago - WE with Nick Cave & Brad Pitt» παρουσιάστηκαν, εκτός από τα γλυπτά του Πιτ, και κεραμικά έργα του επίσης φίλου τους μουσικού Νικ Κέιβ. Σε εκείνη την πρώτη του καλλιτεχνική απόπειρα σαν εικαστικός, που κάποιος θα μπορούσε να πει ότι συμμετείχε απλώς και μόνο για την παρέα, ο αυτοδίδακτος Πιτ παρουσίασε 9 έργα. Ανάμεσά τους ένα γλυπτό 46 εκ. με μορφή σπιτιού, κατασκευασμένο από κομμάτια ξύλου και γύψου, μια μεγάλη ανάγλυφη/γλυπτική σύνθεση από γύψο που απεικονίζει μια σύνθεση με ανθρώπινα σώματα, και μια σκηνή ανταλλαγής πυροβολισμών. Το ντεμπούτο του τότε είχε λάβει θετικές κριτικές και είχε χαρακτηριστεί από τους κριτικούς τέχνης εντυπωσιακό και αξιόλογο. Θεωρήθηκε ότι κατάφερε σε εκείνη την πρώτη του εμφάνιση ως εικαστικός να μην πέσει στην παγίδα του celebrity art, παρουσιάζοντας μια προσπάθεια με έργα που θα μπορούσαν να σταθούν ως πραγματικά έργα Τέχνης.

Τίλντα Σουίντον

Ανήκει σε εκείνη την κατηγορία των σπουδαίων ηθοποιών όπου με οποιαδήποτε καλλιτεχνική δραστηριότητα και να καταπιαστεί δεν θα εκπλήξει κανέναν. Αγαπά ιδιαίτερα την performance art – η ίδια μάλιστα θεωρεί τον εαυτό της περισσότερο performer παρά ηθοποιό. Το 1995, σε συνεργασία με την εικαστικό Cornelia Parker, παρουσίασε στη Serpentine Gallery στο Λονδίνο το «The May be», μια έκθεση που στόχο είχε να δημιουργήσει έναν διάλογο ανάμεσα στο ζωντανό σώμα, τα αντικείμενα και τον θάνατο. Σε εκείνη την performance η Σουίντον βρισκόταν ξαπλωμένη σε ένα στρώμα, φαινομενικά κοιμισμένη για 8 ώρες την ημέρα για επτά ημέρες, μέσα σε ένα γυάλινο κουτί μοιάζοντας με ζωντανό μουσειακό έκθεμα. Παρέμενε ακίνητη, με κλειστά μάτια σαν να κοιμόταν, ενώ γύρω της υπήρχαν γυάλινες προθήκες με αντικείμενα διάσημων νεκρών ανθρώπων, όπως η πένα του Καρόλου Ντίκενς, ένα πούρο του Γουίνστον Τσώρστιλ, το μαξιλάρι από τον καναπέ του Σίγκμουντ Φρόιντ κ.ά. Η performance επαναλήφθηκε στη συνέχεια στη Ρώμη το 1996 και ελαφρώς διαφοροποιημένη το 2013 στο ΜοΜΑ της Νέας Υόρκης.

Ρόνι Γουντ

Ο κιθαρίστας των Rolling Stones, πριν ακόμα γίνει μέλος της διάσημης μπάντας το ‘75 και πριν αρχίσει τη μάχη του με τις εξαρτήσεις, όταν ξεκινούσε νέος και νηφάλιος να παίζει μουσική, είχε ξεκινήσει και να ζωγραφίζει. Ο Γουντ δεν θεωρείται απλώς ένας ροκ σταρ που φτιάχνει πίνακες, καθώς στις αρχές του '60 είχε ξεκινήσει να σπουδάζει στο Ealing Art College στο Λονδίνο, σπουδές που κανείς δεν ξέρει αν ολοκλήρωσε αλλά αυτό είναι κάτι που έχει ελάχιστη σημασία. Η θεματολογία στα έργα του περιλαμβάνει τοπία, άλογα, αυτοπροσωπογραφίες, νεκρή φύση κ.ά., ενώ έχει δουλέψει με λάδι, σχέδιο, μελάνι, χαρακτική, κάρβουνο κ.λπ. Οι πίνακές του παρουσιάζουν έντονο το εξπρεσιονιστικό στοιχείο με έντονες γραμμές και φωτεινά χρώματα, με φιγούρες συχνά παραμορφωμένες, ενώ οι συνθέσεις του συχνά θυμίζουν αφίσα ή illustration. H δουλειά του έχει παρουσιαστεί σε γκαλερί στο Λονδίνο, τη Νέα Υόρκη και το Τόκιο ενώ, όπως έχει δηλώσει ο ίδιος σε συνέντευξή του, έχει επηρεαστεί από καλλιτέχνες όπως οι Ανρί Ματίς, Πάμπλο Πικάσο και Έγκον Σίλε. Τα σχόλια από τους ειδικούς για το έργο του –το οποίο καλύπτει δεκαετίες δουλειάς– είναι θετικά και ας έχει σίγουρα επηρεαστεί η αγορά από το γεγονός ότι μιλάμε για ένα θρυλικό μέλος ενός θρυλικού συγκροτήματος. Και εννοείται ότι δεν θα μπορούσε να μην έχει ζωγραφίσει εντυπωσιακά πορτρέτα των Μικ Τζάγκερ και Κιθ Ρίτσαρντς αλλά και φίλων του όπως ο Τζίμι Χέντριξ και ο Μπομπ Ντίλαν. Το ταλέντο του έχει κληρονομήσει και η κόρη του, Λία Γουντ, η οποία υπήρξε μοντέλο και τραγουδίστρια, σήμερα όμως είναι εικαστικός και ακτιβίστρια. Ζωγραφίζει τοπία, λουλούδια, πεταλούδες κ.ά., αναδεικνύοντας μέσα από τα έργα της τη σχέση του ανθρώπου με το περιβάλλον, την περιβαλλοντική κρίση και την κλιματική αλλαγή.

Σιλβέστερ Σταλόνε

Πολύ πριν δοκιμάσει το αριστερό του κροσσέ στο ρινγκ σαν «Ρόκι», ο γνωστός ηθοποιός ζωγράφιζε με στόχο να μπει κάποια στιγμή και στην εικαστική αρένα. Ξεκίνησε να ασχολείται όταν ήταν 9 ετών κάνοντας, μαζί με τον κινηματογράφο, μια παράλληλη-κρυφή καλλιτεχνική διαδρομή. Αυτοδίδακτος, φυσικά, στους πίνακές του χρησιμοποιεί έντονα χρώματα και εφαρμόζει παχιά στρώματα μπογιάς, ενώ υπάρχουν στοιχεία σουρεαλισμού –στα πρώιμα έργα του– εξπρεσιονισμού, εικόνες συνδεδεμένες με κινηματογραφικούς χαρακτήρες του, αυτοπροσωπογραφίες και ανθρώπινες μορφές οι οποίες συχνά μοιάζουν σωματικά και ψυχολογικά φορτισμένες. Έχει ζωγραφίσει μεταξύ άλλων, τον εαυτό του, τον Μάικλ Τζάκσον και τον Ρόκι, ενώ όπως έχει πει ο ίδιος σε συνέντευξή του τον ήρωά του τον είχε ζωγραφίσει πριν ακόμα γράψει το σενάριο της ταινίας που τον έκανε διάσημο. Στον πίνακα «Finding Rocky» (1975) τον είχε οπτικοποιήσει δίνοντάς του μια ταλαιπωρημένη και λυπημένη όψη σε τέτοιο βαθμό που αντί να ζωγραφίσει, προτίμησε να σκαλίσει τα μάτια στο καμβά με κατσαβίδι. Σήμερα, σε γενικές γραμμές θεωρείται ένας καλός εξπρεσιονιστής ζωγράφος, χωρίς φυσικά αυτό να σημαίνει ότι όλοι οι κριτικοί συμφωνούν με το ταλέντο του. Σίγουρα του αναγνωρίζουν τη μακρόχρονη ενασχόλησή του και την προσωπική θεματολογία που έχουν τα έργα του (σώμα, φήμη, αποτυχία, βία κ.λπ.), ταυτόχρονα όμως κάποια από τα έργα του χαρακτηρίζονται υπερβολικά και χωρίς ουσιαστική πρωτοτυπία καθώς υπάρχουν σε αυτά εμφανείς επιρροές από Άντι Γουόρχολ, Ζαν Μισέλ Μπασκιά, Τζούλιαν Σνάμπελ κ.ά. Η ζωγραφική του έχει παρουσιαστεί σε διάφορα μουσεία, κάνοντας την αρχή το 2013 στο State Russian Museum της Αγίας Πετρούπολης, ενώ το 2026 ο 80χρονος σήμερα ηθοποιός παρουσίασε στο Art Palm Beach την έκθεσή του «Sylvester Stallone: Εvolution - Μια αναδρομή στην εξελικτική του πορεία σαν ζωγράφος από το 1960 μέχρι σήμερα».

Έιντριεν Μπρόντι

Πολύ πριν μάθει το 2002 να ερμηνεύει στο πιάνο Σοπέν για τον «Πιανίστα» –ρόλο που του χάρισε το Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου σε ηλικία μόλις 29 ετών– ο μεγαλωμένος στο Κουίνς της Νέας Υόρκης ηθοποιός ήξερε τι σημαίνει ζωγραφική. Ξεκίνησε να ζωγραφίζει από παιδί, ενώ το 2015 παρουσίασε πρώτη φορά τα έργα του με τα οποία οι ειδικοί δεν εντυπωσιάστηκαν ιδιαίτερα καθώς πιστεύουν ότι ο ηθοποιός ακολουθεί την ίδια εικαστική γλώσσα ζωγραφίζοντας φανταχτερά και εμπορικά. Στα έργα του, στα οποία χρησιμοποιεί κυρίως τη μεικτή τεχνική, παρουσιάζεται μια εκδοχή του street art της Νέας Υόρκης, στην οποία φιγουράρουν από τον Μίκι Μάους και τον Ντόναλντ Ντακ μέχρι τη Μέριλιν Μονρόε, διαφημιστικές εικόνες, γκράφιτι και σύμβολα της αμερικανικής ποπ κουλτούρας. Θέλοντας να μιλήσει για την Αμερική της παιδικής του ηλικίας, αποτυπώνει στα έργα του τη νοσταλγία, την αθωότητα, την κατανάλωση αλλά και τη βία, ενώ υπάρχουν σε αυτά και αναφορές στον Άντι Γουόρχολ και τον Ζαν Μισέλ Μπασκιά. Πρόσφατα μάλιστα, σε έναν πίνακά του έβαλε τον εαυτό του στο έργο να εμφανίζεται φορώντας το χαρακτηριστικό στέμμα Μπασκιά, κίνηση που εκνεύρισε πολύ τους κριτικούς που τον κατηγόρησαν για μίμηση, καθώς ο Μπασκιά είναι μόνο ένας και το στέμμα ανήκει σε εκείνον. Μπορεί πάντως να μην έχει λάβει τον τίτλο του «σημαντικού» σύγχρονου ζωγράφου, εκείνος όμως συνεχίζει να εργάζεται με εξαιρετική σοβαρότητα στο studio του, όπως αναφέρει ο Guardian, κάνοντας τελικά την πρόθεση πολύ ενδιαφέρουσα. Η πιο πρόσφατη έκθεσή του με τίτλο «Made in America» πραγματοποιήθηκε το 2025 στην γκαλερί EDEN Gallery στη Νέα Υόρκη, ενώ την ίδια χρονιά ένα έργο του με τη Μέριλιν Μονρόε πουλήθηκε σε φιλανθρωπική δημοπρασία στις Κάννες έναντι 425.000 δολαρίων κάνοντας προφανώς τον Μπρόντι να σκεφτεί «Ποιος γελάει τώρα;» Ταυτόχρονα, ο ταλαντούχος ηθοποιός, αγαπημένος συντελεστής εδώ και πολλά χρόνια των ταινιών του Γουές Άντερσον, έλαβε και το δεύτερο Όσκαρ της καριέρας του (Α' Ανδρικού Ρόλου και πάλι) για την ταινία «The Brutalist». Σίγουρα τον θαυμάζουμε – και σίγουρα και εκείνος, άσχετα με τις κριτικές, θέλει να ξέρουμε ότι παίρνει την τέχνη του πολύ σοβαρά. Όποια κι αν είναι αυτή.

Ματ Ντίλον

Αν αναρωτιέστε, μιλάμε για τον ίδιο Ματ Ντίλον ο οποίος έχει παίξει στην κωμωδία «Κάτι Τρέχει με τη Μαίρη» αλλά και στο «Wild Things». Μεγαλώνοντας στους κόλπους μιας καλλιτεχνικής οικογένειας, υπήρξε διπλά τυχερός καθώς στα 20 του χρόνια βρέθηκε στη Δυτική Ακτή όπου μοιραζόταν το διαμέρισμά του με τον έμπορο Τέχνης Patrick Painter o oποίος τον σύστησε σε καλλιτέχνες όπως ο Μάικ Κέλι και ο Πολ ΜακΚάρθι. Αυτοδίδακτος ζωγράφος, με τη ζωγραφική του να χαρακτηρίζεται ως νεο-εξπρεσιονιστική με έντονα στοιχεία αφαίρεσης, κολάζ, σχεδίου και παραστατικής ζωγραφικής. Το μεγαλύτερο μέρος της ενήλικης ζωής του το πέρασε, όπως έχει παραδεχτεί ο ίδιος, ζωγραφίζοντας στα κενά των γυρισμάτων και σε δωμάτια ξενοδοχείων. Μάλιστα, δεν είχε ποτέ ασχοληθεί με μεγάλης κλίμακας έργα μέχρι που πριν από μια δεκαετία νοίκιασε ένα διαμέρισμα το οποίο μετέτρεψε σε στούντιο, στο Upper West Side στο Μανχάταν, και ξεκίνησε να εργάζεται σοβαρά με τις λαδομπογιές. Στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν μιλάμε απλώς για έναν celebrity artist καθώς όλα αυτά τα χρόνια έχει παρουσιάσει έργα του σε εκθέσεις σε Γερμανία, Παρίσι, Νέα Υόρκη και αλλού. Ο 62χρονος ηθοποιός σε ερώτηση των New York Times σχετικά με το αν αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως celebrity ζωγράφο έχει παραδεχτεί ότι του αρέσει να ασχολείται με διαφορετικά πράγματα και αυτό μπορεί να λειτουργήσει σε κάποιον θετικά ή αρνητικά. Στη δική του περίπτωση, οι κριτικοί δεν απορρίπτουν τo εικαστικό λεξιλόγιο που χρησιμοποιεί, τη συνεχή πρακτική και την εξέλιξή του. Του αναγνωρίζουν την προσπάθεια, τη σκέψη και τον αυθορμητισμο, άσχετα αν εντοπίζουν στα έργα του έντονα ίχνη από Ζαν Μισέλ Μπασκιά, Τζέιμς Μπράουν, Ντόναλντ Μπέχλερ, Πάουλ Κλέε και Μπιλ Τρέιλορ. H πιο πρόσφατη έκθεσή του με τίτλο «Porto-Novo to Abomey» πραγματοποιήθηκε την άνοιξη του 2026 στην The Journal Gallery στη Νέα Υόρκη όπου παρουσίασε έργα τα οποία εμπνεύστηκε από το τοπίο, την αρχιτεκτονική και το design της Δυτικής Αφρικής (Σενεγάλη και Μπενίν) όταν βρέθηκε εκεί τo 2025 για τα γυρίσματα της ταινίας «The Fence».

5 ακόμα καλλιτέχνες σε ρόλο ζωγράφου

Mπομπ Ντίλαν

Ζωγραφίζει από τη δεκαετία του 1960, με το έργο του να είναι κυρίως παραστατικό, παρουσιάζοντας στους πίνακές του ανθρώπους, μέρη, μοτέλ, βενζινάδικα, μπαρ, δρόμους κ.λπ. Τα τοπία του έχουν κάτι το ποιητικό και ευαίσθητο μοιάζοντας με τραγούδια που εξυμνούν την παλιά Αμερική.

Λούσι Λιου

Ζωγραφίζει μεγάλες φιγούρες με έντονα χρώματα και θέματα που πηγάζουν από προσωπικές αναμνήσεις, θέματα που έχουν να κάνουν με τη μοναξιά, τις ανθρώπινες σχέσεις, τη μνήμη και την οικογένεια.

Τζιμ Κάρεϊ

Ασχολείται με τη ζωγραφική αλλά και τη γλυπτική. Στα έργα του χρησιμοποιεί πολύ έντονα χρώματα δημιουργώντας πρόσωπα, αφαιρετικές φιγούρες και συμβολικά έργα με κοινωνικά/πολιτικά μηνύματα.

Βίγκο Μόρτενσεν

Ζωγραφίζει κυρίως αφαιρετικά/αφηρημένα έργα, συνδυάζοντας συχνά πάνω στους πίνακές του τη φωτογραφία με διάφορες λέξεις.

Τζέιμς Φράνκο

Aσχολείται με τη ζωγραφική, το κολάζ, το βίντεο και την performace art. Το 2025 παρουσίασε έργα του και στην Αθήνα στην γκαλερί The Breeder.