Πώς να κάνετε decluttering χωρίς ενοχές - Ο κανόνας του 75%

Το ξεκαθάρισμα των πραγμάτων μπορεί να αποδειχθεί πολύ πιο δύσκολο απ' όσο περιμέναμε. Και αν ανάμεσα στα αντικείμενα υπάρχουν οικογενειακά κειμήλια, παλιά ρούχα, έπιπλα ή πράγματα που συνδέονται με αγαπημένα πρόσωπα, η απόφαση για το τι θα μείνει και τι θα φύγει γίνεται ακόμη πιο δύσκολη.

Ωστόσο, σύμφωνα με τον Matt Paxton, παρουσιαστή της εκπομπής Filthy Fortunes του Discovery και συγγραφέα του βιβλίου Keep the Memories, Lose the Stuff, το κλειδί βρίσκεται στο να ξεχωρίσουμε τα αντικείμενα από τις αναμνήσεις που αντιπροσωπεύουν.

«Δεν κρατάμε το τραπέζι της τραπεζαρίας επειδή είναι φτιαγμένο από ωραίο ξύλο. Το κρατάμε για τους ανθρώπους που κάθισαν γύρω από αυτό», εξηγεί. Με άλλα λόγια, αυτό που μας λείπει είναι οι άνθρωποι και οι στιγμές που ζήσαμε μαζί τους, όχι απαραίτητα το ίδιο το αντικείμενο.

Ξεκινήστε από τα πέντε πιο σημαντικά πράγματα

Για τον Paxton, το ξεκαθάρισμα δεν χρειάζεται να ξεκινήσει με δεκάδες κούτες και ολόκληρα δωμάτια. Προτείνει να επιλέξουμε αρχικά μόλις πέντε ή έξι αντικείμενα που θεωρούμε πραγματικά σημαντικά και να καταγράψουμε την ιστορία που συνδέεται με το καθένα.

Η επιλογή μπορεί να γίνει με ένα απλό κριτήριο: ποια πράγματα θα προσπαθούσατε να σώσετε αν το σπίτι σας έπιανε φωτιά;

Ο περιορισμός του αριθμού βοηθά να ξεχωρίσουμε αυτά που έχουν πραγματική συναισθηματική αξία από εκείνα που απλώς έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε γύρω μας. Υπάρχει, όμως, και ένας ακόμη κανόνας: θα πρέπει να μπορούμε να βρούμε το αντικείμενο μέσα σε περίπου δέκα λεπτά.

Αν ένα πράγμα θεωρείται τόσο σημαντικό αλλά έχει μείνει κρυμμένο σε μια αποθήκη για χρόνια, ίσως αξίζει να αναρωτηθούμε πόσο σημαντικό είναι τελικά για εμάς.

Κρατήστε όσα χρησιμοποιείτε σήμερα

Ένα από τα συνηθέστερα λάθη όταν ξεκαθαρίζουμε το σπίτι είναι ότι κρατάμε πράγματα για μια μελλοντική εκδοχή του εαυτού μας.

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι τα ρούχα που δεν μας κάνουν πλέον. Μπορεί να λέμε ότι κάποια στιγμή θα τα ξαναφορέσουμε, όμως, ακόμη κι αν αυτό συμβεί, είναι πιθανό να προτιμήσουμε καινούργια ρούχα.

Η λογική του Paxton είναι απλή: να επικεντρωνόμαστε σε αυτά που χρησιμοποιούμε στην παρούσα φάση της ζωής μας. Αν ένα αντικείμενο δεν έχει χρησιμοποιηθεί για δύο χρόνια, ίσως έχει έρθει η στιγμή να φύγει.

Αυτό μπορεί να αφορά από παλιά παζλ και επιτραπέζια παιχνίδια που έχουν χάσει κομμάτια μέχρι δοχεία στην κουζίνα των οποίων τα καπάκια έχουν εξαφανιστεί εδώ και χρόνια.

Ο κανόνας του 75%

Όταν κάποιος μετακομίζει σε ένα μικρότερο, πιθανότατα τελευταίο σπίτι, ο Paxton εκτιμά ότι χρειάζεται να αποχωριστεί περίπου το 75% των πραγμάτων του.

Το ποσοστό μπορεί να ακούγεται μεγάλο, όμως η ουσία είναι να χρησιμοποιηθεί ο διαθέσιμος χώρος ως πρακτικός οδηγός. Δεν έχει τόση σημασία ποια αντικείμενα θα επιλέξουμε να κρατήσουμε, αρκεί να χωρούν στο νέο σπίτι και να μπορούμε πραγματικά να τα χρησιμοποιούμε.

Για παράδειγμα, αν το καινούργιο σπίτι δεν διαθέτει τραπεζαρία, πιθανότατα δεν υπάρχει λόγος να μεταφερθεί μαζί μας ένα σετ δώδεκα καρεκλών και ένα μεγάλο τραπέζι.

Οι ιστορίες έχουν μεγαλύτερη αξία από τα αντικείμενα

Ένας τρόπος να κρατήσουμε ζωντανή τη μνήμη χωρίς να γεμίζουμε το σπίτι με αντικείμενα είναι να καταγράψουμε τις ιστορίες τους.

Μια φωτογραφία, μια ηχογράφηση ή ένα βίντεο μπορούν να διατηρήσουν την ιστορία ενός οικογενειακού αντικειμένου, ακόμη κι αν το ίδιο το αντικείμενο δεν παραμείνει στην κατοχή μας.

Αυτό ακριβώς κάνει και ο Paxton, χρησιμοποιώντας την εφαρμογή Artifcts: φωτογραφίζει ένα αντικείμενο και καταγράφει την ιστορία που το συνοδεύει, ώστε να μπορεί να τη μοιραστεί και με τα παιδιά του.

Έτσι, μπορεί να φύγει ένα παλιό αντικείμενο χωρίς να χαθεί αυτό που πραγματικά έχει σημασία: η ιστορία του.

Μήπως κρατάτε κάτι για κάποιον που δεν είναι πια εδώ;

Ίσως το πιο δύσκολο κομμάτι του ξεκαθαρίσματος αφορά τα αντικείμενα ανθρώπων που έχουν φύγει από τη ζωή.

Ένα παλιό έπιπλο της γιαγιάς, ένα ρούχο ενός γονιού ή ένα οικογενειακό αντικείμενο μπορεί να δημιουργεί την αίσθηση ότι αν το αποχωριστούμε, προδίδουμε με κάποιον τρόπο τη μνήμη του ανθρώπου που το είχε.

Ο Paxton θεωρεί ότι αυτή είναι μια παγίδα στην οποία πέφτουν συχνά οι άνθρωποι. Δεν χρειάζεται να κρατάμε ένα αντικείμενο μόνο και μόνο επειδή φοβόμαστε ότι θα στενοχωρήσουμε έναν άνθρωπο που έχει φύγει από τη ζωή.

Αν ένα οικογενειακό αντικείμενο έχει πραγματική αξία για κάποιον άλλο συγγενή, η λύση μπορεί να είναι να περάσει σε εκείνον. Με αυτόν τον τρόπο, η ιστορία του συνεχίζεται χωρίς να χρειάζεται να παραμείνει απαραίτητα στο δικό μας σπίτι.

Το ζητούμενο, τελικά, δεν είναι να ξεχάσουμε το παρελθόν, αλλά να αποφασίσουμε τι χώρο θέλουμε να του δίνουμε στο παρόν. Οι αναμνήσεις δεν χρειάζεται να βρίσκονται στοιβαγμένες σε κούτες για να παραμείνουν ζωντανές. Μερικές φορές αρκεί να γνωρίζουμε την ιστορία τους, να τη μοιραζόμαστε και να επιτρέπουμε στον εαυτό μας να προχωρήσει χωρίς να κουβαλά ολόκληρο το παρελθόν μαζί του.

Πηγή: Southern Living