Τι φοράμε στο σπίτι;

Τι είναι το πρώτο πράγμα που βγάζετε μόλις μπαίνετε στο σπίτι σας; Δε μιλάμε για βαρυχειμωνιά, παλτό-κασκόλ-σκούφο-γάντια-μπότες, μιλάμε για κανονικές μέρες, τις οποίες περνάτε σε γραφείο, σε επαγγελματικά ραντεβού ή στη γύρα, δηλαδή εκτός σπιτιού: δεν βγάζετε τα παπούτσια σας, ειδικά αν είναι ψηλοτάκουνα; Ή μένετε με το τετράποντο και το καλσόν ενώ τακτοποιείτε τα ψώνια του σουπερμάρκετ στο ψυγείο, πλένετε χέρια, πηγαίνετε στην τουαλέτα και ετοιμάζετε κάτι να φάτε στην κουζίνα; Δεν βγάζετε τα «ρούχα εργασίας» για να φορέσετε κάτι άνετο, μια φόρμα, ένα φούτερ ή ένα παλιο-πουκάμισο όταν ξεκινάτε μαγείρεμα;

Το σκέφτηκα προχθές βλέποντας τυχαία σε πετυχημένη τηλεοπτική σειρά μια γυναίκα να τηγανίζει αυγά φορώντας το κυριλέ μεταξωτό πουκάμισο και την στενή αν-φορμ φούστα της, όπως μπήκε από το γραφείο στο οποίο είχε λιώσει επί ένα οκτάωρο, κι όταν άνοιξε το πλάνο, αποδείχθηκε ότι φορούσε ΚΑΙ ψηλοτάκουνες μαύρες γόβες με καλσόν. Ενώ τηγάνιζε αμέριμνη, μετά το οκτάωρό της. Ενώ δηλαδή η μέση κανονική γυναίκα θέλει να πετάξει από πάνω της τα ρούχα εργασίας και να βάλει στολή σπιτιού, να μείνει επιτέλους με την παντόφλα, το αθλητικό ή την παραδοσιακή σαγιονάρα-με-κάλτσα, σίγουρα όχι με γόβα λουστρίν. Ήθελα να φωνάξω στον σκηνοθέτη ότι πρόκειται για τραγικό ενδυματολογικό λάθος, ότι καμία γυναίκα δεν ρισκάρει να πετάξει τηγάνι στη φωτιά ενώ φοράει μεταξωτό πουκάμισο γιατί το μεταξωτό πουκάμισο θέλει καθαριστήριο, είναι κομμάτι της επαγγελματικής στολής, και η μέση γυναίκα δεν μπαίνει καν στην κουζίνα με το μεταξωτό πουκάμισο – ούτε για να «βάλει ένα ποτήρι κρασί». Το γράφω σε εισαγωγικά γιατί συμβαίνει συχνά στις σειρές και ταινίες, να γυρνάει η γυναίκα από τη δουλειά της και να λικνίζεται (με τα τακούνια της) στην κουζίνα, όπου σερβίρει «ένα ποτήρι κρασί», είτε μόνη της, είτε με παρέα: μα δεν πάει μια τουαλέτα πρώτα, δεν πλένει χέρια; Έτσι τον ξέχασε τον κοβιντ, σα να μην υπήρξε ποτέ; Δεν μαζεύει τα μαλλιά της με ένα πιαστράκι, δεν πάει στο μπάνιο να ξεβαφτεί, δεν ρίχνει το καλσόν στα άπλυτα και τις γόβες στο σκουπιδοτενεκέ, ή έστω στην παπουτσοθήκη;  Ο νταλκάς της, γυρνώντας από μια δύσκολη μέρα με μήτινγκς, με υποχρεώσεις, με τράφικο, το ζόρι της είναι «να βάλει ένα ποτήρι κρασί» κι όχι να βγει από τα ρούχα της;

Όλες έχουμε «στολές σπιτιού» που μας χαλαρώνουν μετά από μια δύσκολη ή εύκολη μέρα εργασίας: παλιές φόρμες πρώην γυμναστικής που έχουν λιώσει στα γόνατα και στον πισινό αλλά είναι πολύ μαλακές και με ξεχειλωμένα λάστιχα, ό,τι πρέπει για να τηγανίζεις. Μακό μπλουζάκια και επίσης παλιά φούτερ, ίσως παιδιών και ανιψιών μας, ίσως δικά μας, τόσο χάλια που δεν τα φοράμε έξω από το σπίτι. Φαρδιά πουλόβερ που δεν τσιμπάνε καθόλου γιατί έχουνε γίνει βελουτέ από το πλύνε-πλύνε. Πρόχειρα πουκάμισα και πουκαμίσες που έχουν ξεβάψει στα πλυντήρια, φανέλες με αποχρωματισμένες ούγιες, κελεμπίες, ριχτά πράγματα που δεν μας σφίγγουν πουθενά. Ζώνες, τζιν, στενά παντελόνια και φούστες, φορέματα, καλσόν και γόβες, βγαίνουν από πάνω μας μαζί με ρολόγια, μπιζού και λοιπά διακοσμητικά, μόλις μπούμε στο σπίτι. Μπορεί να βάλεις όντως ένα ποτήρι κρασί, ή και δύο, αλλά θα έχεις ανετο-ποιηθεί πρώτα. Δεν είσαι και τόσο λιμάρα, να πάς καρφί στην κάβα σου για να ανοίξεις μπουκάλι πριν προλάβεις να αλλάξεις ζιπούνι.

Υπήρχε μια εποχή με πολύ γκλάμορους τηλεοπτικές σειρές (‘Δυναστεία’ και άλλες τέτοιες), στα ‘80ς και ’90ς, που οι ηρωίδες άνοιγαν την πόρτα του μεγαλεπήβολου σπιτιού τους με το μαλλί λάχανο, το ταγιέρ με βάτα τοίχο-τοίχο, με θανατηφόρες γόβες και κοτιγιόν στο λαιμό, με μπιζού λες και ήταν στην όπερα. «Τι γυρεύεις εδώ, Τζόναθαν;» ρωτούσαν σηκώνοντας τα ζωγραφιστά τους φρύδια και πεταρίζοντας τις αυτοκόλλητες βλεφαρίδες τους. Αυτά, ακουμπώντας ανέμελα στην πόρτα της έπαυλης, στο σπίτι τους μέσα, αλλά ντυμένες και στολισμένες λες και η σκηνή γυριζόταν, όχι απλώς «έξω», σε γραφεία πχ, παρά στο Λευκό Οίκο σε φιλανθρωπικά γκαλά των εκατομμυρίων, δολαρίων όμως, γιατί οι σειρές ήταν Αμερικάνικες. Η εποχή αυτή πέρασε, οι σειρές έγιναν πιο προσιτές, οι ηρωίδες πιο χαρχάλες, όπως και οι ήρωες. Αλλά τα ρούχα που φοράνε μέσα στο σπίτι τους όλοι, ήρωες και ηρωίδες, παραμένουν εξωτερικής χρήσης σχεδόν παντού. Μπορεί να έχει φύγει η βάτα, ως ντεμοντέ, και ο μασίφ Λαλαούνης, μπορεί η ηρωίδα να μη φοράει τιάρα μέσα στην κουζίνα της, φοράει (όμως) την καταραμένη της «στολή εργασίας», χωρίς καν να ξεσφίξει τη ζώνη της ή να βγάλει τους φακούς επαφής της για να τους αντικαταστήσει με γυαλιά-τελεβιζιόν, λες κι είναι άνετη να μείνει φασκιωμένη με το ταγιέρ από τις οκτώ το πρωί.  

Αλλά βέβαια παίζει να είναι έτσι, ή μάλλον αυτή, η σκληρή πραγματικότητα, όπως και παίζει μόνον εγώ να φοράω τις παλιές φόρμες των παιδιών και ανιψιών μου, από την ώρα που μπαίνω στο σπίτι μου μέχρι να ξαναβγώ…