Η Μανίνα Ζουμπουλάκη ντυμένη αστροναύτης © Προσωπικό αρχείο Μανίνας Ζουμπουλάκης

Opinion

Απόκριες: Δεν πηγαίνω σε μασκέ πάρτι από τότε που έκλεισα τα 11

Η τελευταία φορά που ντύθηκα αστροναύτης

Μασκέ; Ευχαριστώ, δεν θα πάρω: Γιατί δεν ντύνομαι ποτέ αποκριάτικα

Δεν πηγαίνω σε μασκέ πάρτι από τότε που έκλεισα τα 11 – είμαι από αυτά τα ξενέρωτα άτομα που δεν θέλουν ούτε να το ακούσουν, το «Τι θα ντυθείς αύριο;» Τίποτα, γιατί αν πρέπει ντε και καλά να «ντυθώ», δεν θα έρθω. ΚΙ ΑΝ έχω ντύσει τα παιδιά μου με συγκλονιστικές κατασκευές για παιδικά πάρτι μασκέ, ΚΙ ΑΝ έχω κατεβάσει καρναβαλίστικες στολές από το μυαλό μου, οπότε δεν είναι ότι «δεν έχω φαντασία», όπως μου είπε πρόσφατα κάποιος. Έχω φαντασία να φάνε κι οι κότες αλλά την κάνω βιβλία, σενάρια, θεατρικά, σιγά μην την επενδύσω σε στολές καρναβαλιού για πάρτη μου, ολόκληρη γυναίκα: πηγαίνω σε πάρτι, με τα ρούχα μου, κανονική (περίπου), και δεν πηγαίνω καθόλου σε κανένα πάρτι, αν είναι υποχρεωτικό το μασκέ.

Έχω φίλες και φίλους που τρελαίνονται να μεταμφιέζονται, συνήθως σε καμπαρετζούδες, πυροσβέστες ή σε παπά από τη Γη της Ελιάς, δηλαδή εμφανίσεις με σεξουαλικά υπονοούμενα, κι όσο περνάνε τα χρόνια, τους κάνω παρέα όλο και πιο αραιά. Δεν καταλαβαίνω το κέφι με το οποίο ψάχνουν σκονισμένα φτερά, καπέλα, ράσα, οικόσημα και δεν συμμαζεύεται, την όρεξη με την οποία δοκιμάζουν διάφορα πλαστικά εξαρτήματα και πανιά μπροστά σε καθρέφτες συναρμολογώντας το ιδανικό σύνολο… ή το επίσης κέφι με το οποίο ξοδεύουν Χ ευρώ για την αγορά έτοιμης στολής.

Η Μανίνα Ζουμπουλάκη με την παιδική της παρέα σε αποκριάτικο πάρτι © Προσωπικό αρχείο Μανίνας Ζουμπουλάκης

Τις στολές των παιδιών μου, όταν δεν ήταν υψηλών απαιτήσεων, καθόμουν κάθε χρόνο και τις έφτιαχνα (βλαστημώντας διακριτικά) με τσίτια και φόδρες από περασμένες χρονιές, για να γλυτώσω το έξοδο. Εκτός από τις φορές που ο ένας ήθελε να ντυθεί καουμπόης, ο άλλος ινδιάνος και η αδερφή τους νεράιδα – μια δανεική στολή νεράιδας μας βόλεψε για δύο-τρία καρναβάλια μέχρι που δεν της έμπαινε ούτε ως τον αστράγαλο, η στολή ινδιάνου ήταν χειροποίητη με αγορασμένα μόνο τα φτερά στο λοφίο, μια και δεν είχαμε κότες πρόχειρες να μαδήσουμε, και η στολή καουμπόη μου είχε κοστίσει όσο η προκαταβολή (αγοράς) για το άλογο του καουμπόη. Καπέλα, πλαστικά πιστόλια, ζώνες, τόξα, μαγικά ραβδάκια, μάσκες κλπ, αγόραζα δυστυχώς κάθε χρόνο γιατί, πολύ λογικά, τίποτε από όλες αυτές τις πλαστικούρες δεν είναι κατασκευή αντοχής.

Τα παιδιά μου περνούσαν ωραία στα παιδικά πάρτι μασκέ, στα οποία, όταν η πρόσκληση περιλάμβανε και τις μαμάδες («Ελάτε ως ο άλλος σας εαυτός!») δεν πήγαινα, ή πήγαινα και καθόμουν απέξω μαζί με τους καπνιστές, ας μην κάπνιζα. Αν είχα έναν άλλον εαυτό ως την αρχή της εφηβείας μου, μάλλον τον έχω ενσωματώσει στον ορίτζιναλ εαυτό μου – αλλά δεν μου άρεζε ποτέ η ιδέα της μεταμφίεσης, ούτε όταν ήμουν παιδί: θυμάμαι χρονιά που μας είχανε ντύσει αστροναύτες ή εξωγήινους, όλα τα ξαδέρφια (εκτός από τη μικρότερη ξαδέρφη-μπεμπέ, που φορούσε στολή Ινδιάνας, μεταχειρισμένη, πρώην της αδερφής μου).

Μας είχανε βάλει πλαστικές κάπες με τρύπες για μανίκια, και κολάν από κάτω, σε όλους τα ίδια (χάλια), και ιδρώναμε φριχτά με το πλαστικό, μέχρι που έπεσα στο τέλος τρέχοντας γύρω-γύρω στο σπίτι της θείας μου Μάρθας κι έσπασα το μπροστινό μου δόντι, ατύχημα που με ταλαιπώρησε πολύ τα επόμενα τριάντα χρόνια, που ήμουν με προσωρινές/κακές/άθλιες θήκες φάτσα-φόρα στον δεξί κοπτήρα. Αυτή ήταν η τελευταία και φαρμακερή καρναβαλική μου εμπειρία. Πηγαίναμε κάθε χρόνο οικογενειακώς στο Καρναβάλι της Ξάνθης, με τον Καρνάβαλο που τον καίγανε στο ποτάμι, και ούτε αυτό μου ταίριαζε, η όλη τελετή μου φαινόταν σπούκι. Έτσι σιγά-σιγά εδραιώθηκε μέσα μου η αντιπάθεια για τις μεταμφιέσεις, και για τις Απόκριες τις ίδιες. Δεν είμαι ξώχαρο άτομο, ούτε πολύ χοροπηδηχτό, αλλά δεν είναι αυτός ο λόγος.

Η Μανίνα Ζουμπουλάκη ντυμένη αστροναύτης © Προσωπικό αρχείο Μανίνας Ζουμπουλάκης

Ο λόγος είναι ότι δεν θέλω να είμαι κάτι άλλο, να υποδυθώ κάποιο άλλο άτομο, ούτε για ένα βράδυ, ούτε για πλάκα. Όχι ότι είμαι τίποτε σπουδαίο, ή ότι η εμφάνισή μου δεν θα σήκωνε βελτίωση, ακόμα και μεταμόρφωση… απλώς δεν μου αρέσει, ούτε σαν ιδέα, το να βγαίνω από αυτόν τον κόζι, συμπαθητικό εαυτό μου και να μπαίνω σε έναν άλλον, εξωτικό και εξαντρίκ εαυτό. Τον οποίο άλλον εαυτό, όπως ανέφερα, δεν τον βρίσκω ποτέ, ίσως επειδή δεν έχω καμιά όρεξη να τον ψάχνω.

Ευτυχώς όσο μεγαλώνουμε όλο και λιγότερες προσκλήσεις για «υποχρεωτικά μασκέ» πάρτι πέφτουν στο (μεταφορικό) τραπέζι. Εδώ κολλάει αγαπημένη έκφραση που λέει τελευταία η φίλη σταρ Δήμητρα Ματσούκα, με διάφορες αφορμές: «Μα δεν είναι ωραίο, μεγάλοι άνθρωποι»… Κι ας την είχα μέσα στο μυαλό μου αυτήν την έκφραση από τότε που δεν ήμουν μεγάλος άνθρωπος παρά μια σταλιά αστροναύτης. Ή εξωγήινος.