Opinion

Αν δεν ανεβάσω στόρι στο Instagram, έχω πάει διακοπές;

Πώς τα social media ορίζουν τις διακοπές μας, από το πού θα πάμε μέχρι το τι θα φάμε

Διακοπές στην εποχή του Instagram: Πόσο μας επηρεάζουν τα social media;

Πού θα πάμε φέτος διακοπές; Νο1 συμβουλάτορας; Τα social media. Τι θυμόμαστε από τα περσινά stories, ποια μέρη έχουμε κρατήσει στα saved, ποιο νησί βλέπουμε ξανά και ξανά να περνάει από την οθόνη μας. Ρωτάμε και κάποιον που έχει ήδη πάει, παίρνουμε τάχα μου δήθεν την απαραίτητη επιβεβαίωση και κάπως έτσι η απόφαση έχει σχεδόν παρθεί.

Τα social media φαίνεται να είναι πλέον ο ταξιδιωτικός μας πράκτορας. Ορίζει το πριν, το κατά τη διάρκεια και το μετά των διακοπών μας. Από εκεί ανακαλύπτουμε προορισμούς, παραλίες, εστιατόρια και μικρά φαγάδικα που «πρέπει» να δοκιμάσουμε. Μέχρι και το τι θα κάνουμε με την παρέα μας μπορεί να έχει ξεκινήσει από κάτι που είδαμε να γίνεται στο TikTok και είναι trend.

Και αφού φτάσουμε στον προορισμό, σειρά έχει το επόμενο βήμα: να δείξουμε ότι φτάσαμε. Ξεκινάμε με τα στόρι στο Instagram. Όλοι θα ανεβάσουν κάτι από το μέρος που πήγαν. Κάποιοι δηλώνοντας την τοποθεσία τους, και κάποιοι άλλοι που θέλουν να το παίξουν πιο μυστήριοι θα το αποφύγουν, αφήνοντας όμως πάντα ένα σημάδι για το πού βρίσκονται. Και αν δε θέλουν να μοιραστούν το πού απλώνουν την πετσέτα τους αυτό το καλοκαίρι, τότε σίγουρα θα ανεβάσουν κάτι στους «στενούς φίλους». Η πιθανότητα να μην ανεβάσουμε κανένα στόρι τείνει να είναι μηδενική. Α, υπάρχει και αυτή η κατηγορία, που αρκείται στο repost. Είναι μάλλον αυτοί που φοβούνται μην κακοχαρακτηριστούν ως «ψώνια» που ανεβάζουν φωτογραφίες με τους εαυτούς τους, οπότε παρακαλούν τους συνταξιδιώτες τους να τους ανεβάσουν και να κάνουν έπειτα ριπόστ. Φαίνεται πάντα πιο αθώο. Πιο «δε με πολυενδιαφέρει και βασικά κιόλας». Φυσικά, πάντα υπάρχει αυτός ο φίλος που τιγκάρει το Instagram, οπότε το να ανεβάσει ακόμη ένα στόρι, δεν του κάνει διαφορά. Βγάζει το φίδι από την τρύπα, σαν να λέμε.

Σειρά έχουν και τα posts. Οι πιο βιαστικοί θα το κάνουν ενώ είναι ήδη στο νησί, ενώ άλλοι θα το κάνουν στο πλοίο της επιστροφής, θέλοντας να δουν με ησυχία τι θα ανεβάσουν για να αποτυπώσουν το βάιμπ όπως θέλουν να το μεταφέρουν ή για να κάνουν και λίγο ρεκτιφιέ. Σε αυτούς του μεταγενέστερου post, εμπίπτουν και όσοι περιμένουν για να μην τους πιάσει το κακό το «μάτι». Είναι οι ίδιοι που στα στόρι ανεβάζουν το evil eye emoji για να διώξουν το «κακό από το σπίτι».

Τα posts στη συντριπτική πλειονότητα είναι carousel, με φαγητά ταβέρνας (πλέον), άντε και κανά καλοστημένο ωμό (κατά προτίμηση σεβίτσε ψαριού), γαλαζοπράσινα νερά, φως ηλιοβασιλέματος να πέφτει σε κάποιο γραφικό λευκό σπιτάκι, tanline από το μαγιό, κάποιες γιαγιάδες να συζητούν στα σοκάκια, ίσως κάποια γάτα που απλώνεται και μόλις ξύπνησε. Πολύ πιθανόν το post να κλείνει με κάποιο τσιτάτο του στιλ «Μου χρωστάς έναν Αύγουστο». Το post θα έχει και μουσική. Πολύ πιθανό το «Μου χρωστάς έναν Αύγουστο», καλή ώρα- ναι, ναι είναι AI. Κονταροχτυπιέται με το «Kalokairi» από Danae. Εννοείται πως και θα κάνω like σε όλα αυτά και σχεδόν όλα τα έχω κάνει και εγώ. Γιατί πρώτα ζούμε και μετά γράφουμε. Αλλά, από πότε έγινε τόσο μεγάλη μας ανάγκη να δείξουμε πού είμαστε, να δείξουμε πώς περνάμε ή πώς θέλουμε να περνάμε, να δούμε πού παραθερίζουν οι άλλοι; Το κάνουμε για να ενημερώσουμε πού είμαστε, νιώθουμε την «υποχρέωση», επειδή και οι άλλοι μας δηλώνουν πού είναι, να ανταποδώσουμε; Ή μήπως δεν αντέχουμε την ιδιωτικότητα; Πρέπει κάτι πάντα να μοιραστούμε; Να μην κρατήσουμε τίποτα μόνο για εμάς; Το oversharing πλέον ίσως να έχει και αυτή την έννοια.

Μεγάλος φταίχτης του φαινομένου; Το κινητό, η προέκταση του χεριού μας ή το «διαόλι» που λένε οι παλιοί. Το κινητό το κρατάμε πάνω μας - όχι για την κλήση που περιμένουμε από το πρόσωπο (πάνε αυτά) αλλά για να μπούμε να «χαζέψουμε» τι κάνουν οι διαδικτυακοί μας φίλοι. Να μπούμε δευτερόλεπτα στο Instagram, να κάνουμε ένα γρήγορο scrolling και να αποφασίσουμε πώς περνούν οι άλλοι το καλοκαίρι τους. Καλύτερα από εμάς; Η ασταμάτητη σιωπηλή σύγκριση. Πόσο ανέμελος μπορείς να νιώθεις με όλες αυτές τις πιέσεις που έχεις θέσει εσύ στον εαυτό σου; Και το πιο περίεργο; Χωρίς καν να τις καταλαβαίνεις. Το δραματοποιώ; Μπορεί.

Λένε ότι όταν ένα κινητό βγαίνει, μια παρέα παθαίνει, πόσο μάλλον αν βγουν δέκα. Στις φετινές μας διακοπές ο φίλος μας Γ. έθεσε τον εξής κανόνα: πάντα στα τραπέζια θα μαζεύει τα κινητά μας σε μια γωνία. Ξέρετε τι έγινε; Μιλήσαμε και μιλήσαμε και ξαναμιλήσαμε. Δε μιλήσαμε με «φωτίτσες» στα dm μας. Και όσο οι κουβέντας έπαιρναν φωτιά, οι μαύρες οθόνες κάθονταν εκεί στην άκρη, περιμένοντας ανυπόμονα να τις αρπάξουμε και να γίνουμε πάλι αυτοκόλλητοι, διεκδικώντας την πρωτιά στις σχέσεις μας. Εμείς για λίγο, τις αφήσαμε στο «διαβάστηκε». Αν δεν υπήρχαν τα SoMe θα κάναμε τις ίδιες διακοπές; Θα διαλέγαμε τα ίδια μέρη, τα ίδια φαγητά, ακόμη και τα ίδια ντυσίματα; Θα περνούσε ο χρόνος μας το ίδιο; Θα ήμασταν οι ίδιοι; Τα γράφω όλα αυτά σκεπτόμενη ποιο θα είναι το επόμενο ποστ που θα ανεβάσω από τις διακοπές που μόλις γύρισα καθώς είμαι στο καράβι για να πάω στις επόμενες.

Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού!

Τα πιο διαβασμένα άρθρα του Look μια φορά την εβδομάδα στο mail σου! Εγγράψου εδώ >>>