Η Άννα Βίσση έσκισε για άλλη μια φορά

Ήτανε, λέει, σούπερ και τέλεια και καταπληκτική η Άννα Βίσση, τραγουδούσε επί τέσσερις ώρες σχεδόν, με ενέργεια και ζωντάνια 25χρονης, κι ας είναι κάπως μεγαλύτερη. Το ότι είναι (κάπως μεγαλύτερη) δεν φάνηκε καθόλου στη συναυλία και δεν φαίνεται καθόλου γενικά: η θεωρία «δεν έχει σημασία η ηλικία», που με βολεύει πάρα πολύ, η σπουδαία φράση «δεν μετράει η ηλικία» φεύγει από τη θεωρία και γίνεται πράξη με την Άννα, μια και όταν την βλέπεις και την ακούς λάιβ το τελευταίο πράγμα που σε απασχολεί είναι η ηλικία της. Για την ακρίβεια, δεν σε απασχολεί τίποτα επειδή σε έχει πάρει μαζί της και σε έχει απογειώσει η καλλιτέχνιδα που τραγουδάει κρεμασμένη πάνω από την τεράστια σκηνή-γήπεδο.

Τη θυμάμαι την Άννα Βίσση από τη δεκαετία του ’80, έκανε ραδιοφωνικές εκπομπές στον σταθμό που ήμασταν κι εμείς, τον ιστορικό TopFM, ήταν ένα χαμογελαστό κορίτσι, πολύ λαμπερό, με χιούμορ, με αυτό που λέγαμε τότε (ή λέμε και σήμερα) «καλή αύρα». Γελούσε με τον Τζίμη Πανούση και διάλεγε ωραίες μουσικές για την εκπομπή της, δεν είχε γίνει ακόμα τρομερή φίρμα, παίζει να τραγουδούσε σε μια μπουάτ στην Πλάκα (αλλά μπορεί να κάνω και λάθος). Η κόρη μου πήγε πέρυσι στη συναυλία της, όταν η Άννα ήταν 67 και η κόρη 16, και γύρισε κατενθουσιασμένη, τραγουδώντας μάλιστα τα σουξέ της Βίσση. Φέτος πήγε μια φίλη μου σαραντάρα με τον άντρα της και άλλοι 94.998 άνθρωποι, κάθε ηλικίας και κάθε κοινωνικής τάξης, από διάφορες γειτονιές της Αθήνας και της επαρχίας, από την Κύπρο, την Κρήτη, τη Ρόδο και άλλα νησιά. «Ευτυχώς τέλειωσε σχεδόν η σεζόν μας!» έλεγε π.χ. ενθουσιώδης θεατής από τη Σύρο, που ήρθε στην Αθήνα ειδικά για τη συναυλία.

Όπως συνήθως, δεν θέλω να καταλήξω κάπου – τη θαυμάζω την Άννα Βίσση, όχι μόνο για την ενέργεια και την αντοχή, για την όρεξη και την αισιοδοξία της, για τη δημιουργικότητα και τη φωνάρα της, για την άψογη σιλουέτα και τη νεανική, υπέροχη κίνησή της: τη θαυμάζω που συνεχίζει σα να μην έχει ακούσει ποτέ κανένα στερεότυπο, σα να τα γράφει όλα στα παλιά της τα παπούτσια, τα σχόλια περί ηλικίας και καταλληλότητας για την πίστα. Αν κάποια/ος καλλιτέχνης είναι κατάλληλη/ος για την πίστα, αυτή είναι η Άννα Βίσση, και το αποδεικνύει με κάθε συναυλία της. Πράγματι τον δρόμο τον άνοιξε η Μαντόνα. Αλλά ορίστε που έχουμε δική μας Μαντόνα, εξίσου λαμπερή και σταρούμπα, ορίστε που η Άννα Βίσση, με τον ενθουσιασμό και τη σκηνική παρουσία της από όλες τις απόψεις (φωνή-κίνηση-ενέργεια) καταρρίπτει ή καταρρακώνει ή τέλος πάντων κάνει σκόνη τον ηλικιακό ρατσισμό μαζί με τις ηλικιακές προκαταλήψεις, τα «πρέπει-δεν πρέπει», τα «κατάλληλα-ακατάλληλα» για την όποια ηλικία, και τα παραδοσιακά κλισέ της εξηντάρας.

Άννα Βίσση, σου βγάζουμε το καπέλο! Χάρη σε εσένα εμείς οι κοινές εξηντάρες βγαίνουμε στους δρόμους με πιο πεταχτό βήμα, με πιο πιτσικωτή διάθεση, και με την πεποίθηση, έστω με την ιδέα ή και με την αυταπάτη (δε βαριέσαι) ότι μπορούμε να κάνουμε ό,τι μας κατέβει στο κεφάλι. Αρκεί να μην το βάζουμε κάτω ποτέ μα ποτέ και να μην κοιτάμε ντιπ καθόλου την ηλικία μας.