Η Σούζαν Ντελ και η δικτατορία της ομορφιάς

Έχουν περάσει μερικές μέρες αλλά ακόμα με απασχολεί το κράξιμο που έφαγε η δισεκατομμυριούχος Σούζαν Ντελ στα σόσιαλ διεθνώς, κι ας χάρισε από 250 δολάρια σε 25 εκατομμύρια παιδιά στην Αμερική: η γυναίκα, σύζυγος του παντοδύναμου και υπερ-πάμπλουτου Μάικλ Ντελ, «τρέχει» 800 ενεργές και δραστήριες φιλανθρωπικές οργανώσεις τον χρόνο, αντί να λιάζεται σε μία από τις πολλές πισίνες της και να ασχολείται με το νύχι και το μαλλί της όλη μέρα μετρώντας τα τραγανά δισεκατομμύριά της. Ο άντρας της είναι ο 4ος πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο, και δεν έχει ακουστεί για τους τρεις προηγούμενους και τις γυναίκες τους να κάνουν τόσες δωρεές. Για την ακρίβεια, η Σούζαν ανέλαβε να μοιράσει βοηθήματα του ύψους των 6,25 δισεκατομμυρίων δολαρίων, ποσόν το οποίο κανείς μας δεν μπορεί να το φανταστεί καν, κατά πόσον άραγε είναι σαν βουνό ή σαν θάλασσα, ας πούμε, σαν την Κασπία ή σαν το Εβερεστ, όταν προσπαθεί (κανείς) να φανταστεί 6,25 δις δολάρια σε χαρτονομίσματα.

Η Σούζαν, λοιπόν, υπήρξε δρομέας μεγάλων αποστάσεων, έχει τέσσερα παιδιά και ΔΕΝ είναι μοντέλα. Το επισημαίνω γιατί στα παγκόσμια σόσιαλ κρίθηκε από την εμφάνισή της, λες και είναι μοντέλο, που, επαναλαμβάνω, ΔΕΝ είναι. Αντίθετα έχει έντονη φιλανθρωπική δράση, χαρίζει λεφτά σε φτωχά Αμερικανάκια, και βοηθάει κόσμο, απ’ ό,τι φαίνεται. Το αν είναι όμορφη ή άσχημη, αν τα μαλλιά της είναι έτσι ή αλλιώς, αν το μακιγιάζ της είναι πετυχημένο ή όχι, είναι άσχετα με τη φιλανθρωπία θέματα, για την ακρίβεια είναι θέματα που θα έπρεπε να προκύπτουν όταν μιλάμε για μοντέλα, ηθοποιούς/ές, ινφλουένσερ(ς) και χορεύτριες/ές των καμπαρέ. Κανείς δεν πάει να κάνει αφαίρεση χολής σε χειρούργο με κριτήριο την ομορφιά του/της, όπως και δεν διαλέγει λογίστρια με κριτήριο τα ωραία της μαλλιά, φυσιοθεραπεύτρια επειδή έχει αμυγδαλωτά μάτια ή ταξιτζού επειδή έχει βάλει χείλη. Επίσης, οι διάσημες ινφλουένσερ (π.χ. η Κιμ Καρντάσιαν ή οι δεκάδες αδερφές της) δεν έχουν δωρίσει ούτε δαχτυλήθρα ποτέ σε κανένα φτωχό Αμερικανάκι, κι ας είναι καρα-καλλόνες ΚΑΙ εκατομμυρούχες που τους τρέχουν τα δολάρια από τα μπατζάκια.

Το ότι αυτή η Σούζαν καρα-θάφτηκε στα διεθνή σόσιαλ επειδή δεν έχει ένα ιδανικό ή κλασσικά όμορφο πρόσωπο, δείχνει δύο πράγματα: 1) πόσο ισχυρά είναι τα σόσιαλ, και πόσο διαβρωτικά είναι τα πρότυπα που προτείνουν, που εισάγουν και που βαθμηδόν επιβάλλουν στο κοινό, και 2) πόσο σεξιστικά είναι, τελικά, τα ίδια τα σόσιαλ. Τα οποία δεν ασχολήθηκαν με τον πάμπλουτο Μάικλ Ντελ, τον σύζυγο, τον δημιουργό και CEO της πολυεθνικής εταιρείας Dell – παρόλο που δεν είναι καλλονός ούτε ο Ράιαν Γκόσλινγκ ούτε τίποτα ιδιαίτερο ως εμφάνιση. Οι κριτικές και το κράξιμο έπεσαν στη Σούζαν, στο πρόσωπο, τα μαλλιά και το μακιγιάζ της όπως και στο κόκκινο φόρεμα που φορούσε στην τελετή. Γράφτηκαν και ειπώθηκαν τα πάντα, από το ότι θα έπρεπε να είχε διαλέξει ένα πιο μετρημένο χρωματικά φόρεμα, μέχρι το ότι φορούσε περούκα ή ότι απέτυχε η πλαστική της επέμβαση.

Και δεν είναι ότι τα προσέχω αυτά τώρα, και καλά, επειδή μεγάλωσα, επειδή έχω ακούσει σε παρουσίαση να με σχολιάζει κάποιος («Της χρειάζεται ένα τραβηγματάκι!»), ή να σχολιάζει κάποιος άλλος μια διάσημη φίλη μου («Σίγουρα είναι ανορεξική!») Δεν έχω ευαισθητοποιηθεί απέναντι στην κριτική, πάντα κακόβουλη, της εμφάνισης μιας γυναίκας που ΔΕΝ είναι μοντέλα και είκοσι χρονών – ή ακόμα και μιας γυναίκας που ΕΙΝΑΙ μοντέλα και είκοσι χρονών. Είναι αποκαρδιωτικό και βαθιά στεναχωρητικό, όταν το περιεχόμενο, η είδηση ή το μήνυμα (στην προκειμένη περίπτωση, η τεράστια φιλανθρωπία-δωρεά) περνάει σε δεύτερη μοίρα και μπαίνει φάτσα-φόρα η εμφάνιση μιας γυναίκας που φέρει το μήνυμα. Είναι πολύ άδικο για τη γυναίκα, και πολύ ντροπιαστικό, να ακολουθείται τόσο κάθετα, τόσο πιστά η Δικτατορία της Ομορφιάς. Ποιας ομορφιάς, κιόλας – αυτής που πλασάρεται μέσα από τα σόσιαλ, της ΑΙ, της κατασκευασμένης-τάχαμου-ιδανικής, της πλαστικουίτας, της «χείλη-ροφός/ποπός-τουρλωτός», της πορτοκαλί γυαλιστερής ομορφιάς με τα μεγάλα βυζιά, τη λαμινέ επιδερμίδα και την άψογη κόμμωση, της ομορφιάς που δεν είναι καν (ελπίζω!) το ιδανικό του μέσου άντρα παρά η φαντασίωση του μέσου προ-έφηβου, άντε και έφηβου, αγοριού…

Υπάρχουν πολλά είδη ομορφιάς και αυτή που πλασάρεται μέσα από τα σόσιαλ, η καλλονή ινφλουένσερ οποιουδήποτε φύλου, δεν είναι η μία και μοναδική ομορφιά. Οι κανόνες της Μπάρμπι θα έπρεπε να ισχύουν μόνο για την Μπάρμπι και τις φιλενάδες της. Οι πραγματικοί άνθρωποι ιδρώνουν, πέφτουν σε κακές μέρες, έχουν σακούλες κάτω από τα μάτια, ρυτίδες, ελιές, σημάδια, και μερικές φορές, χάλια μαλλιά. Ή, όπως έλεγε ο Ναστρεντίν Χότζας, «Μη κοιτάς την άσχημη καμπούρα μου, κοίτα το πουγκί με τις όμορφες λίρες μου!»

… Αν και σε άλλη εκδοχή ο Χότζας λέει, «Μην κοιτάς την καμπούρα μου, κοίτα τη χρυσή μου την καρδιά», νομίζω ότι στην προκειμένη περίπτωση έχουμε συνδυασμό και των δύο, καρδιάς και λίρας μαζί…