Ας ξεχωρίσουμε τις κάθε είδους προσβολές

Το να βρίζεις κάποιον φάτσα φόρα είναι η πιο σαφής, ξεκάθαρη προσβολή – το «Είσαι χ, ψ, ω!», όπου κανένα από τα γράμματα δεν αντιστοιχεί σε καθόλου κολακευτικό επίθετο ή σχόλιο, αντίθετα όλα είναι αρνητικά και καταρρακωτικά για τον αποδέκτη. Η κοινή, μέση βρισιά από μόνη της δηλαδή είναι προσβλητική, ακόμα κι όταν παίρνει την εκδοχή αστείου, ότι τάχαμου είναι χιούμορ («Ρε μωρό μου/ ρε συ είσαι τελείως ηλίθιο;» πχ). Γενικά οτιδήποτε λέγεται ως ντεμέκ-χιουμοριστικό και δεν το καταλαβαίνουμε αμέσως ως χιουμοριστικό, δηλαδή ως καλοπροαίρετο και χαχα-χουχού, κατά πάσα πιθανότητα είναι προσβλητικό. Δεν είμαστε χαζές, θα γελούσαμε αν ήταν αστείο αλλά δεν είναι, αντίθετα είναι προσβλητικό, αλλιώς δεν θα μας ανέβαινε το αίμα στο κεφάλι. Το να σου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι είναι ένα καλό σημάδι με βάση το οποίο ξεχωρίζεις την προσβολή: η αντίδρασή σου (μόλις ακούς την προσβολή), σωματική κατ' αρχήν και ψυχικό-συναισθηματική ταυτόχρονα, είναι άμεση. Ακόμα κι όταν η προσβολή δεν είναι άμεση. Ακόμα κι όταν το άτομο που σε προσβάλλει δεν σε λέει χαζή, ηλίθια ή κακομοίρα, πχ, αλλά το εκφράζει με διάφορους τρόπους – ειδικά αν έχει ανεβάσει τόνους ή αν γουρλώνει τα μάτια, σου κουνάει το δάχτυλο και σε δείχνει με περιφρόνηση/επιθετικότητα.

Κάποιος κάποτε είχε το συνήθειο να μιμείται, μπροστά μου, τον τρόπο που μιλάω – τον τόνο της φωνής και την χροιά, πράγμα που κάνουμε όλοι μερικές φορές, αλλά όχι όταν είναι απέναντί μας το άτομο το οποίο μιμούμαστε, δηλαδή ψιλο-κοροϊδεύουμε. Το θεωρούσε σπουδαίο κατόρθωμα και ήθελα να του πω ότι κι εγώ μιμούμαι τον (άθλιο!) τρόπο που μιλάει, απλώς δεν το κάνω μπροστά του, και δεν εννοώ ότι το κάνω πίσω από την πλάτη του, παρά όταν είμαι μόνη μου κι έχω εκνευριστεί μαζί του, ή όταν είμαι με άλλα άτομα απολύτου εμπιστοσύνης, οπότε δεν τον προσβάλλω κατάμουτρα – επειδή δεν υπάρχει λόγος, εκτός του ότι έχω καλύτερο χαρακτήρα. Ο κακός χαρακτήρας σου επιτρέπει να προσβάλλεις τους άλλους στα μούτρα τους αβέρτα-κουβέρτα, ειδικά όταν έχεις καταλήξει ότι δεν τους χρειάζεσαι… Που είναι εύκολο να μην χρειάζεσαι κανέναν όταν είσαι εκατομμυριούχος, πριγκιπόπουλο ή πλούσια/ος κληρονόμος, πχ, αλλά και λάθος βαρύ, γιατί το να προσβάλλεις όσους δεν χρειάζεσαι είναι ό,τι χειρότερο και πιο ξεφτίλικο: τουλάχιστον έχε τα προσόντα να προσβάλλεις ΚΑΙ αυτούς που χρειάζεσαι. Το οποίο κάνεις, αν έχεις πραγματικά κακό χαρακτήρα που ξεπερνάει τα προσόντα σου, σιγά μη κολώσεις. Οι χειρότερες προσβολές είναι οι γυριστές: «Μια χαρά είσαι, αν και έχεις παχύνει πολύ, ε;» «Για τόσο κοντό άτομο, έχεις καλή στάση σώματος». «Εντάξει, δεν κάνεις και καμιά σοβαρή δουλειά, μη ψωνίζεσαι (ακόμα κι αν χειρουργείς εγκεφάλους)».

«Καλό το αυτοκίνητο που αγόρασες, αλλά σε πιάσανε κορόιδο όπως συνήθως!» «Μη παίρνεις τον εαυτό σου στα σοβαρά, είχες κωλοφαρδία, κατά τα άλλα, σόρι, δεν κατάφερες και τίποτα». «Είσαι καλό παιδί αλλά μη κλαψουρίζεις συνέχεια», «Περίεργο πώς τα καταφέρνεις ενώ δεν έχεις καθόλου τσαγανό», κλπ, κλπ. Αν και, μιλώντας με φίλη επίσης μαμά, καταλήξαμε ότι οι ακόμα πιο χειρότερες προσβολές είναι αυτές που αφορούν τα παιδιά σου: «Είναι τεμπελχανείο ο γιος σου», «Η κόρη σου είναι αδιαφόρου», «Δεν το πιστεύω ότι μαλώνουν μεταξύ τους ακόμα, ολόκληρα έφηβα!», «Δεν ξέρουν να διαχειρίζονται τα χρήματα», «Δεν σου φέρονται σωστά τα παιδιά σου», κλπ. Ακόμα κι όταν ισχύει, αν ο γιος σου είναι αραχτός και η κόρη σου μουλάρα, ακόμα κι αν σου φέρονται άσχημα, είναι παιδιά σου άρα κομμάτια της δικής σου ταυτότητας άρα δικά σου κομμάτια, και η οποιαδήποτε αρνητική κριτική τέτοιου είδους, εκλαμβάνεται ως προσβολή. Τόσο απέναντι στα πολυαγαπημένα σου παιδάκια όσο και για σένα την ίδια, που προσβάλλεσαι βαθιά ως μαμά, μετά από 18+ χρόνια αδυσώπητης μαμαδοσύνης (αν θεωρήσουμε ότι σταματάει η μαμαδοσύνη στα 18, που δεν σταματάει ούτε στα 88…)

Γενικά όταν σου λέει κάτι μετρίως σκληρό κάποιο άλλο άτομο, και μένεις κόκκαλο για λίγα δευτερόλεπτα, πριν ακόμα σου ανέβει το αίμα στο κεφάλι, αν δεν πιστεύεις αυτό που άκουσες, αν αναρωτιέσαι μήπως πρέπει να σηκωθείς να φύγεις εκείνη τη στιγμή και να μη ξαναμιλήσεις ποτέ στο άλλο άτομο, είναι ξεκάθαρο ότι σε έχει προσβάλλει, το άλλο άτομο. Μπορεί να μη φύγεις, επειδή είναι βράδυ, βρέχει και πού να ψάχνεις ταξί στην Αθήνα. Μπορεί να καταπιείς την προσβολή επειδή είναι το στεφάνι σου, επειδή είστε φίλες/οι πολλά χρόνια ή επειδή συνεργάζεστε, επειδή είναι αφεντικό σου, επειδή δουλεύετε σε γειτονικά γραφεία, επειδή είναι στενός συγγενής ή επειδή δεν μπορείς να φανταστείς την ζωή σου χωρίς αυτό το άτομο. Αλλά αν σε προσβάλλει μία φορά, θα συνεχίσει να το κάνει – είτε επειδή δεν σε χρειάζεται, είτε επειδή σε περιφρονεί, είτε επειδή το άτομο είναι σκατοχαρακτήρας.

Άρα πρέπει να το φιλοσοφήσεις, να το σκεφτείς καλά, και ή να συνεχίσεις να κάνεις γαργάρα τις προσβολές (που θα πέφτουν απανωτές ή κατά διαστήματα, ανάλογα με τα νεύρα του παλιο-ατόμου) ή να μαζέψεις τα μπογαλάκια σου και να αποχωρήσεις, πρακτικά και μεταφορικά.

Το λέω ως άτομο που ΚΙ ΑΝ έχω ακούσει προσβολές, της κατηγορίας «Δεν θα σκάσω κιόλας», από εργοδότες και ξένους ανθρώπους, αλλά και της κατηγορίας «Δεν το πιστεύω, ότι μου είπε τέτοιο πράγμα!», από ανθρώπους με τους οποίους έχω, ή μάλλον είχα, στενή προσωπική και συναισθηματική σχέση. Εννοείται ότι αυτή η κατηγορία είναι η χειρότερη, αυτές οι προσβολές είναι οι πιο βαριές. Και μου πήρε πολλά χρόνια να μάθω πότε πρέπει να αποχωρώ, ακόμα κι αν είναι νύχτα, δεν βρίσκω ταξί και δεν έχω λεφτά απάνω μου. Το μοιράζομαι μήπως γλυτώσει καμιά καλή αναγνώστρια κάμποσο χρόνο, και πολλές προσβολές, και αίμα που ανεβαίνει στο κεφάλι. Και ξεφορτωθεί τυχόν παλιοχαρακτήρες που δεν την αξίζουν την καλή μας αναγνώστρια, που είναι τόσο τζάμι άτομο.