50 και κάτι: Οι αλλαγές στην ηλικία που βλέπεις και δεν σου αρέσουν

Και εκεί που λες «τα βρήκα τα σχήματα», «το έχουμε», «καλά είμαστε», τα χρόνια περνάνε, οι τρίχες σε μέρη που δεν είχες ποτέ αυξάνονται, ενώ οι τρίχες σε μέρη που πάντα είχες μειώνονται και ασπρίζουν και αναρωτιέσαι: τι καλό έχει το να μεγαλώνει κανείς; Η Cher σε μια συνέντευξή της είχε δηλώσει ανοιχτά «Δεν είναι και τόσο καταπληκτικό (το να γερνάμε). Εντάξει; Με εκνευρίζει αφάνταστα…» Λατρεύω την δυναμικότητα και την ειλικρίνειά της και ίσως και να συμφωνώ,παρόλο που δεν με συμφέρει.Αυτή η νέα τάξη πραγμάτων που επιβάλλεται στον άνθρωπο(με τον έναν η άλλο τρόπο) όσο μεγαλώνει είναι εξαντλητική.

Ποτέ δεν με απασχολούσαν οι ρυτίδες. Δε βαφόμουν, δεν αγχωνόμουν με τους αριθμούς, ντυνόμουνα αρκετά casual, κάποιες φορές casual chic, και πάντα έκανα παρέα με μεγαλύτερους γιατί εκτιμούσα, και εκτιμώ, την εμπειρία ζωής. Πάντα ήθελα να ακούω την όποια σοφία είχαν να μοιραστούν μαζί μου. Θαυμάζω όλους όσοι αφήνονται στο πέρασμα του χρόνου και παραμένουν θετικοί. Από την άλλη, θαυμάζω και όσους δεν το δέχονται και κάνουν τα πάντα να παραμείνουν νέοι. Και τα δύο θέλουν γερά κότσια.Νομίζω αυτό που εμένα προσωπικά με φοβίζει περισσότερο είναι η αναθεώρηση της ύπαρξης ή της χαράς. Το να βρίσκω στιγμές που προσφέρουν ηρεμία, ικανοποίηση και νόημα όσο μεγαλώνω, όλο και δυσκολεύει. Τα υπαρξιακά ζητήματα όλο και φουντώνουν: Ποιο είναι το νόημα της ζωής; Ποιο το νόημα του να δουλεύει κανείς; Γιατί μεγαλώνοντας η κοινωνία σε βγάζει στο περιθώριο; Ποιο το νόημα της διαρκούς εκπαίδευσης;

Δεν έκανα παιδιά. Ήθελα αλλά δεν έτυχε. Τι σημαίνει αυτό; Ίσως πολλά, ίσως και τίποτα. Ίσως να σημαίνει ότι απλά κοιμάμαι πιο πολλές ώρες από τους συνομήλικούς μου που έχουν παιδιά. Ίσως και όχι. Το σίγουρο είναι ότι επηρεάζεται το νόημα της ενηλικίωσης και της ζωής γενικότερα. Όσοι έχουν παιδιά για 15-20 χρόνια (σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί και για πάντα) ξέρουν τι πρέπει να κάνουν: να μεγαλώσουν τα παιδιά τους. Τι γίνεται με αυτούς που δεν έχουν; The sky is the limit ή η καταδίκη τού να είσαι ελεύθερος, όπως το αποκάλεσε ο Ζαν-Πολ Σαρτρ; Η απόλυτη ελευθερία είναι σίγουρα λυτρωτική αλλά παράλληλα και τρομακτική. Η έλλειψη περιορισμών εντείνει το βάρος της ατομικής ευθύνης. Αν δεν υπάρχει κανείς να σου πει τι πρέπει να κάνεις, δεν υπάρχει και κανείς άλλος να κατηγορήσεις για τις αποτυχίες σου.

Πώς προχωράμε λοιπόν; Καθόμαστε με τα χέρια σταυρωμένα αφήνοντας τρίχες να μας ρίχνουν ψυχολογικά; Ως γνήσια εκπρόσωπος της Generation Χ, θα έλεγα κάνοντας «ντου», ίσως όχι από παντού, αλλά σίγουρα από κάπου. Θυμάμαι μια καθηγήτρια μου στο 16 ο Λύκειο Κυψέλης σε μια κατάληψη στις αρχές του ‘90 ρώταγε: «ποιος είναι ο Ντου;». Ντου=έφοδος. Μιας και ο χρόνος που μας απομένει είναι άγνωστος (και αυτό είναι γεγονός που δεν έχει να κάνει με την ηλικία), μιας και πλέον δεν έχει και πολλή σημασία τι θα πουν οι άλλοι (αυτό έχει να κάνει με την ηλικία), προτιμώ και προτείνω την τακτική του γνωστού trial – error. Δοκιμάζοντας. Τολμώντας. Παίρνοντάς το αλλιώς. Το να υμνούμε το παρελθόν μιλώντας για τα 80s και τα 90s, τις κασέτες, και τα πάρτι στα Οινόφυτα ή στο Mad και στο Avant Garde, τον Κάβουρα στα Εξάρχεια ή το παλιό (καλό) βρόμικο στην Μαβίλης (την καντίνα), ωραία είναι, προσδίδει ένα άλφα κύρος (αν και όλα είναι σχετικά), αλλά δεν ξέρω κατά πόσο βοηθάει.

Δεν λέω να πάρουμε όλοι τα βουνά ή τα νησιά, ή να αρχίσουμε όλοι το πλέξιμο, το βελονάκι, να φτιάχνουμε κεριά, κεραμικά, μαρμελάδες, banana breads, «βιολογικά» λάδια ή εναλλακτικά προϊόντα περιποίησης προσώπου, αλλά και γιατί όχι; Σεβόμενοι, πάντα, τον εαυτό μας και τους γύρω μας, αξίζει να δοκιμάζουμε. Πιστεύω πώς η ίδια ερώτηση που προτείνει η Marie Kondo για το τι αξίζει να κρατάμε και τι να πετάμε όταν καθαρίζουμε τον χώρο μας, μπορεί να μας βοηθήσει και στην περίπτωση επιλογής εναλλακτικού τρόπου ζωής ή στην εύρεση νοήματος: “Does its park joy?”.