Μίλα μου βρόμικα: Δεν συμπαθώ τον κολλητό του

Τζένη μου, θα μπω κατευθείαν στο ψητό! Έχουμε βγει δύο φορές όλες κι όλες, και τώρα, στη δεύτερη συνάντησή μας, ήρθε και μας βρήκε εκεί που καθόμασταν χαλαρά για μπιρίτσα ο κολλητός του. Δεν το περίμενα, αλλά, αφού τον πήρε τηλέφωνο και περνούσε από τον δρόμο όπου ήμασταν, why not; Το θέμα είναι ότι μετά απ’ αυτή την έξοδο, νομίζω, δεν θέλω να τον ξαναδώ ποτέ. Τον κολλητό του εννοώ. Τι ρευόταν, τι ξυνόταν, τι έβριζε την πρώην του. Όλα λάθος. Πώς την έχει δει; Υποτίθεται ότι πάμε να χτίσουμε κάτι ωραίο μεταξύ μας και με φέρνει σε αυτή την τόσο δύσκολη θέση με τον φίλο του;

Φαντάζομαι πως κάπου ανάμεσα στο τρίτο ρέψιμο και στο πέμπτο «φταίει αυτή για όλα», άρχισες να αναρωτιέσαι αν τελικά το πρόβλημα ήταν μόνο ο φίλος του. Γιατί οι φίλοι μας λένε πολλά για εμάς. Όχι επειδή είμαστε ίδιοι, αλλά επειδή τους επιλέγουμε. Γελάμε με τα αστεία τους. Ανεχόμαστε τις συνήθειές τους. Αυτό που αξίζει να θυμηθείς και να παρατηρήσεις είναι η στάση του ίδιου. Ενοχλήθηκε από τη συμπεριφορά του φίλου; Έδειξε αμηχανία ή συμμετείχε με ενθουσιασμό; Μπορείς να του δώσεις μία ακόμα ευκαιρία, αν κατά τα άλλα ήταν κομπλέ στα παραπάνω, αλλά μην αγνοήσεις και το καμπανάκι που χτύπησε.