Mίλα μου βρόμικα: Mελαγχολώ όταν φεύγουν άνθρωποι από τη ζωή μου

Τζένη μου, με πιάνει μια περίεργη μελαγχολία. Δεν συνέβη κάτι κακό. Ίσα-ίσα, το καλοκαίρι μου ήταν υπέροχο. Κι όμως, τώρα που τελείωσε, νιώθω σαν να αποχαιρετώ κάτι πολύ μεγαλύτερο. Βρήκα τις προάλλες στο κινητό μου φωτογραφίες από το περσινό καλοκαίρι και συνειδητοποίησα πόσοι άνθρωποι υπήρχαν τότε στη ζωή μου, που σήμερα δεν υπάρχουν. Η κολλητή μου έφυγε στο εξωτερικό. Είχα μια σχέση τότε, που θεωρούσα σημαντική, εξαφανίστηκε κι αυτός. Και σκέφτηκα πόσο γρήγορα αλλάζουν όλα, χωρίς να το καταλαβαίνουμε;

Τίποτα δεν μένει ακριβώς όπως το αφήσαμε. Κοιτάμε μια παλιά φωτογραφία και μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα συνειδητοποιούμε ότι κοιτάμε μια παλιότερη εκδοχή του εαυτού μας. Με ανθρώπους που τότε ήταν δίπλα μας, με σχέσεις που έμοιαζαν αυτονόητες, χωρίς να ξέρουμε πόσο προσωρινά ήταν όλα. Και κάποια στιγμή, σκέφτεσαι: «Πότε ακριβώς συνέβη αυτό;». Αν υπάρχει κάτι που μαθαίνω μεγαλώνοντας είναι πως δεν μπορούμε να κρατήσουμε τους ανθρώπους, τις εποχές ή ακόμα και τις εκδοχές του εαυτού μας που αγαπήσαμε. Μπορούμε, όμως, να τις αφήσουμε να σημαίνουν κάτι στην καρδιά μας. Ας κρατήσουμε αυτό.