Μίλα μου βρόμικα: Η μαμά μου συνέχεια με συγκρίνει με τους άλλους

 Με αγαπάει η μάνα μου, το ξέρω, και έχει κάνει τα πάντα για μένα. Όμως, από μικρή θυμάμαι να συγκρίνει τη ζωή μου με τις ζωές των άλλων. «Η κόρη της τάδε παντρεύτηκε», «η φίλη σου πήρε προαγωγή», «η ξαδέρφη σου έκανε ήδη δύο παιδιά». Τώρα είμαι τριάντα χρονών και κάθε οικογενειακό τραπέζι έχει γίνει ένα μικρό τεστ αποτυχίας. Της έχω εξηγήσει πολλές φορές ότι αυτές οι συγκρίσεις με πληγώνουν, αλλά πάντα καταλήγει στο «τα λέω, γιατί νοιάζομαι». Και νιώθω και ενοχές που θυμώνω μαζί της.

Ο θυμός δεν σημαίνει ότι δεν την αγαπάς. Αυτά τα συναισθήματα δεν αλληλοαναιρούνται. Μήπως όμως, τελικά, το πιο δύσκολο κομμάτι τού να μεγαλώνει κανείς δεν είναι να πάψει να χρειάζεται τους δικούς του, αλλά να πάψει να χρειάζεται την επιβεβαίωσή τους; Πόσες φορές μπερδεύουμε τη δική μας επιθυμία με την ανάγκη να μην απογοητεύσουμε τους ανθρώπους που αγαπάμε; Και πόσες φορές, ίσως και ενώ κανείς δεν μας συγκρίνει εκείνη τη στιγμή, συνεχίζουμε εμείς την ίδια συζήτηση μέσα στο κεφάλι μας; Η πραγματική ενηλικίωση αρχίζει όταν σταματάμε να αντιμετωπίζουμε τη ζωή μας σαν μια έκθεση προόδου που πρέπει να εγκριθεί από κάποιον άλλον. Μπορείς, λοιπόν, να αναγνωρίζεις τις θυσίες της, χωρίς να θυσιάζεις τη δική σου ηρεμία και τα θέλω σου.