Μίλα μου βρόμικα: H μαμά μου δεν θέλει να μετακομίσω από το πατρικό

Έχω ένα πρόβλημα με τη μαμά μου, που δεν ξέρω αν είναι δικό μου ή δικό της. Είμαι 27 και αποφάσισα να φύγω από το πατρικό μου και να μείνω μόνη. Από τη στιγμή που της το ανακοίνωσα, κάθε κουβέντα μας καταλήγει στο ίδιο σημείο. «Αφού μπορείς να μένεις εδώ», «ποιος σου έβαλε αυτές τις ιδέες;» και τέτοια. Αυτό με διαλύει. Από τη μία σκέφτομαι ότι έχει κάθε δικαίωμα να στενοχωριέται, από την άλλη καταλήγω να νιώθω εγώ ένοχη.

Η μαμά σου, εννοείται, μπορεί να στενοχωριέται, μπορεί να νιώθει ότι χάνει ένα κομμάτι της καθημερινότητάς της, μπορεί, μπορεί, μπορεί. Όλα αυτά είναι δικά της συναισθήματα και έχουν –φυσικά– χώρο να υπάρχουν. Το θέμα, όμως, ξεκινά όταν τα δικά της συναισθήματα μετατρέπονται σε δική σου ενοχή. Στα 27 σου, δεν «εγκαταλείπεις» την οικογένειά σου. Δεν την αγαπάς λιγότερο. Απλώς δοκιμάζεις να γνωρίσεις ποια είσαι, όταν δεν υπάρχει κάποιος άλλος στο διπλανό δωμάτιο.